Δημοσιογράφος, Αν. Γραμματέας Τομέα Επικοινωνίας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής

Δεν πρόκειται για εξαίρεση. Δεν πρόκειται για λάθος. Η φωτογραφική διάταξη που ευνόησε την Όλγα Κεφαλογιάννη αποτελεί καθαρή αποτύπωση του τρόπου με τον οποίο η Νέα Δημοκρατία ασκεί την εξουσία. Έναν τρόπο που δεν κρύβεται πια. Που δεν προσποιείται. Που νομοθετεί με αλαζονεία, θεωρώντας το κράτος και τους θεσμούς προέκταση της κυβερνητικής της ισχύος.

Το επιχείρημα ότι η υπουργός «αξιοποίησε έναν νόμο όπως κάθε Έλληνας πολίτης» όχι μόνο δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική, αλλά προκαλεί ευθέως τη νοημοσύνη της κοινωνίας. Ο απλός πολίτης δεν φτιάχνει τους νόμους. Δεν καθορίζει τα κριτήρια και τις διαδικασίες νομοθέτησης. Δεν διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να προσαρμόζει το θεσμικό πλαίσιο στις προσωπικές του ανάγκες. Εδώ η πραγματικότητα είναι απλή και αμείλικτη: πρώτα γράφτηκε ο νόμος και μετά «αξιοποιήθηκε». Και γράφτηκε για συγκεκριμένο λόγο.

Το πρόβλημα όμως δεν εξαντλείται στο πρόσωπο. Είναι βαθύτερο και αφορά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο νομοθετεί η κυβέρνηση. Με αιφνιδιασμούς. Χωρίς ουσιαστική διαβούλευση. Χωρίς θεσμική συνέχεια. Με ρυθμίσεις που έρχονται σε αντίθεση ακόμη και με πρόσφατες επιλογές της ίδιας, αποκαλύπτοντας μια επικίνδυνη ασυνέχεια και μια λογική ευκαιριακών παρεμβάσεων.

Ιδίως όταν πρόκειται για ζητήματα επιμέλειας και γονικής μέριμνας, η προχειρότητα μετατρέπεται σε θεσμικό ρίσκο. Ανοίγει τον δρόμο για αλλεπάλληλες μεταβολές δικαστικών αποφάσεων, δημιουργεί ανασφάλεια δικαίου και διαμορφώνει ένα περιβάλλον στο οποίο η καθημερινότητα ενός παιδιού μπορεί να αλλάζει διαρκώς, ανάλογα με τις συγκυρίες και τις παρεμβάσεις. Τίθεται έτσι ένα κρίσιμο ερώτημα: Ποια απόφαση είναι τελικά οριστική και ποια κρίνεται στην έφεση;

Τα ζητήματα που αφορούν τη σχέση γονέων και τέκνων δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες. Έχουν κεντρικό ρόλο στην έννομη τάξη και απαιτούν σοβαρότητα, σταθερότητα και εκτενή δημόσια συζήτηση. Δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται στα κρυφά, ούτε να ρυθμίζονται συγκυριακά, ανάλογα με το ποιον εξυπηρετούν.

Όταν μια κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη Δικαιοσύνη ως λάφυρο και τη νομοθέτηση ως εργαλείο τακτικής, το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο. Είναι συστημικό. Και όσο παρουσιάζεται ως κανονικότητα, τόσο βαθαίνει η θεσμική φθορά και η απαξίωση της πολιτικής.

Η Δημοκρατία δεν αντέχει νόμους κομμένους και ραμμένους. Και σίγουρα δεν αντέχει μια εξουσία που θεωρεί ότι όλα της ανήκουν.