Δύσκολες στιγμές βιώνει ο γνωστός Αγρινιώτης τραγουδιστής Κωστής Μαραβέγιας, καθώς έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της Τόνιας Σωτηροπούλου.
Την είδηση γνωστοποίησε η ίδια η ηθοποιός μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση, στην οποία αποχαιρέτησε τον πατέρα της με λόγια αγάπης, χιούμορ και τρυφερότητας. Όπως ανέφερε, ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, αγάπη και γενναιοδωρία, με έντονη αίσθηση του χιούμορ, που αγαπούσε τη θάλασσα, τα λουλούδια και τους φίλους της.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη στενή σχέση που είχε με τα παιδιά του, αλλά και με τον Κωστή Μαραβέγια, τον οποίο αγαπούσε σαν τρίτο του γιο, ενώ δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη και τον θαυμασμό του για τη σύζυγό του. Με χιούμορ, θυμήθηκε ακόμη και τη στιγμή που του ανακοίνωσε πως θα γίνει ηθοποιός, με την απάντησή του να αποτυπώνει τον χαρακτήρα του.
Η Τόνια Σωτηροπούλου έκλεισε την ανάρτησή της τονίζοντας πως, παρότι έφυγε ανήμερα της γιορτής της, θα τον γιορτάζουν και θα τον αγαπούν πάντα.
H συγκινητική ανάρτηση της Τόνιας Σωτηροπούλου στο Instagram!
«Ο μπαμπάς μου ήταν πολύ ωραίος τύπος!
Μου έλεγε πως όταν πεθάνει θα ήθελε οι άνθρωποι να τον θυμούνται για το χιούμορ του.
Ήταν όντως πολύ αστείος και γεμάτος ζωή και αγάπη, ήταν γενναιόδωρος και έξω καρδιά, αγαπούσε τη θάλασσα, τους φίλους μου και τα λουλούδια.
Αγαπούσε τα αδέρφια μου κι εμένα, τον Κωστή σαν τρίτο γιο και λάτρευε τη μάνα μου.
Όταν του είπα πως θα γίνω ηθοποιός, μου απάντησε – «ευτυχώς κορίτσι μου, νόμιζα πως θα μου πεις κάτι βαρετό, όπως Γιατρός ή Δικηγόρος».
Με έμαθε να πέφτω 7 φορές και να σηκώνομαι 8.
Μου έπαιρνε πάντα λουλούδια στη γιορτή της γυναίκας, όπως άλλωστε και στη μητέρα μου.
Πριν 15 χρόνια είχε πάει σε φωτογράφο να βγάλει το πορτρέτο που θα χρησιμοποιούσαμε για τον τάφο του σε περίπτωση που πεθάνει γιατί τότε ήταν ακόμα ωραίος, όπως έλεγε αλλά και για να μη μας βάλει σε κόπο αυτή τη δύσκολη στιγμή.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έβγαινε στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, κάθε φορά που έφευγα για να με χαιρετήσει.
Κάθε φορά.
Όλα τα χρόνια.
Τους τελευταίους μήνες το έκανε όσο μπορούσε ακόμα να σηκωθεί.
Έφυγε την ημέρα της γιορτής μου.
Η ζωή είναι για να τη ζούμε, η ζωή είναι για τους ζωντανούς, η ζωή είναι για να τη γιορτάζουμε μου έλεγε!
Αν ο πατέρας μου ήταν σκηνή από ταινία θα ήταν η σκηνή του χορού στο Another Round.
Μπαμπά σ’ ευχαριστούμε που είσαι ο μπαμπάς μας.
Θα σε γιορτάζουμε και θα σε αγαπάμε πάντα, κάθε φορά που θα κοιτάζω το μπαλκόνι μας θα είσαι εκεί, να χαιρετάς, να μου στέλνεις την ευχήσου και θα ανταμώνουμε.
Σε κάθε λουλούδι που αγγίζω θα ανθίζεις, θα είσαι εκεί σε κάθε λέξη που με κάνει να γελάω μέχρι δακρύων.
Κοιτάζοντας ένα οπάλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα· θα ’ναι είκοσι χρόνια πριν….
Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια·
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.
Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.
Να γιορτάζουμε τη ζωή και ν´ανταμώνουμε».
