Σε εξέλιξη βρίσκεται η σημερινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου, με μοναδικό –και μείζον– θέμα τη μακρόχρονη εκκρεμότητα της πανεπιστημιακής παρουσίας στο Αγρίνιο.

Από την εκτενή τοποθέτηση και την αναδρομή που πραγματοποίησε ο δήμαρχος Αγρινίου, κ. Γιώργος Παπαναστασίου, προέκυψε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι το ζήτημα του Πανεπιστημίου δεν αποτελεί μια πρόσφατη πολιτική ή θεσμική αστοχία, αλλά μια υπόθεση που «σέρνεται» εδώ και δεκαετίες, ήδη από τη δεκαετία του ’80.

Και όμως, βρισκόμαστε πλέον στο 2026 και, παρά τις εξαγγελίες, τις αλλαγές κυβερνήσεων, τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις και τις αλλεπάλληλες αναδιαρθρώσεις στον ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας, το Αγρίνιο εξακολουθεί να μην έχει μια σταθερή και ουσιαστική πανεπιστημιακή προοπτική.

Στη σημερινή συνεδρίαση, ο δήμαρχος επιχείρησε –και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε– να μεταφέρει τη συζήτηση σε μια διαφορετική βάση.

Ο κ. Παπαναστασίου εμφανίστηκε να αναγνωρίζει ότι η διαχρονική –και πλέον παγιωμένη– αντιπαράθεση μεταξύ Αγρινίου και Μεσολογγίου λειτουργεί τελικά σε βάρος και των δύο πόλεων, αλλά κυρίως σε βάρος του ίδιου του Πανεπιστημίου.

Με σαφές παραπολιτικό μήνυμα, ο δήμαρχος παραδέχθηκε –εμμέσως πλην σαφώς– ότι όσο το θέμα αντιμετωπίζεται ως μια διαρκής «κόντρα» μεταξύ των δύο πόλων της Αιτωλοακαρνανίας, τόσο το ζήτημα της πανεπιστημιακής παρουσίας δεν προχωρά.

Η τεχνική και θεσμική αντιπαράθεση Αγρινίου – Μεσολογγίου, όπως διαπιστώθηκε και στη σημερινή συζήτηση, έχει εξελιχθεί σε ένα αδιέξοδο σπιράλ, μέσα στο οποίο χάνεται κάθε φορά το πραγματικό διακύβευμα: η ίδια η ύπαρξη και η ενίσχυση πανεπιστημιακών δομών στον νομό.

Με απλά λόγια, όσο οι τοπικές κοινωνίες και οι αυτοδιοικητικές αρχές επιμένουν να μετρούν «πόντους» μεταξύ τους, το παιχνίδι χάνεται αλλού.

Και το παιχνίδι, σήμερα, παίζεται εκτός νομού.

Από την τοποθέτηση του δημάρχου Αγρινίου προέκυψε καθαρά ότι η λογική της σύγκρουσης –που επί δεκαετίες χαρακτήρισε το ζήτημα– όχι μόνο δεν απέδωσε, αλλά αποτέλεσε τελικά έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους το Αγρίνιο και συνολικά η Αιτωλοακαρνανία βρέθηκαν στο περιθώριο των μεγάλων πανεπιστημιακών αποφάσεων.

Στην πράξη, όπως υπογράμμισε ο κ. Παπαναστασίου, η διαρκής αντιπαράθεση δεν ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση του Αγρινίου, ούτε του Μεσολογγίου.

Το σημερινό μήνυμα του δημάρχου, μέσα από μια ιστορική αναδρομή τεσσάρων δεκαετιών, ήταν σαφές: αν το ζήτημα συνεχίσει να προσεγγίζεται με όρους τοπικισμού και εσωτερικής σύγκρουσης, το αποτέλεσμα θα είναι και πάλι το ίδιο.

Καμία λύση.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο δήμαρχος Αγρινίου δεν απέδωσε τις ευθύνες αποκλειστικά στις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, ρόλο στις εξελίξεις γύρω από τον ακαδημαϊκό χάρτη και τη λειτουργία των πανεπιστημιακών δομών διαδραματίζουν και οι ίδιες οι πρυτανικές αρχές, αλλά και μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Ο κ. Παπαναστασίου επισήμανε ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται μόνο σε πολιτικό επίπεδο, αλλά διαμορφώνονται και μέσα από εισηγήσεις, προτάσεις και στρατηγικές επιλογές των διοικήσεων των Πανεπιστημίων και των καθηγητών, οι οποίοι –όπως τόνισε– «παίζουν και αυτοί τον δικό τους ρόλο» στη συνολική εικόνα.

Παράλληλα, έκανε λόγο για την ανάγκη ουσιαστικού εξορθολογισμού του ακαδημαϊκού χάρτη, επισημαίνοντας ότι απαιτείται μια πιο οργανωμένη και μελετημένη «εξακτίνωση» των πανεπιστημιακών τμημάτων, με σαφή στόχο τη λειτουργική διασπορά τους, αλλά και τη σύνδεσή τους με τις πραγματικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και της ανάπτυξης.

Κλείνοντας τη τοποθέτησή του για το ζήτημα των πανεπιστημιακών τμημάτων, ο δήμαρχος Αγρινίου Γιώργος Παπαναστασίου τόνισε ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρξει συνεννόηση και  με τον δήμαρχο Ιερής Πόλης Μεσολογγίου, Σπύρο Διαμαντόπουλο, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά ότι «θα έρθουμε σε συνεννόηση και με τον δήμαρχο Μεσολογγίου….».

Η συνεδρίαση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, ωστόσο ήδη από την πρώτη φάση της συζήτησης καθίσταται φανερό ότι, για πρώτη φορά μετά από καιρό, τίθεται ανοιχτά στο τραπέζι ένα δύσκολο αλλά αναγκαίο ερώτημα:

θα συνεχίσει το Αγρίνιο –και συνολικά ο νομός– έστω και καθυστερημένα, να διεκδικήσει ενιαία και με κοινό μέτωπο ένα πραγματικό μέλλον για το Πανεπιστήμιο;