Υπάρχουν προσφορές που έχουν αξία επειδή είναι μεγάλες. Και υπάρχουν προσφορές που αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή έρχονται την κατάλληλη στιγμή και αφήνουν κάτι που μένει.
Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει, χωρίς αμφιβολία, η ιστορία πίσω από το άγαλμα του Τίτορμου έξω από το γήπεδο του Παναιτωλικού. Ένα έργο που πλέον αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο για τους φίλους της ομάδας, αλλά και για το ίδιο το Αγρίνιο, και που λίγοι γνωρίζουν ποιος είχε την αρχική ιδέα και ποιος στάθηκε πίσω από την υλοποίησή του.
Ο Γιώργος Σωτηρόπουλος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Παναιτωλικού εδώ και χρόνια, επέλεξε από την πρώτη στιγμή να μην αναζητήσει δημοσιότητα μέσα από αυτή την προσφορά. Δεν έκανε αναρτήσεις, δεν επιδίωξε να συνδεθεί το όνομά του με το έργο, δεν προσπάθησε να πάρει για τον εαυτό του το χειροκρότημα που δικαιωματικά θα μπορούσε να συνοδεύει μια τέτοια κίνηση.
Επέλεξε να μείνει το γεγονός και όχι το πρόσωπο.
Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς αξίζει σήμερα να ειπωθεί η ιστορία.
Γιατί πίσω από τον Τίτορμο δεν υπάρχει μόνο μια οικονομική προσφορά. Υπάρχει πρώτα απ’ όλα μια ιδέα. Υπάρχει η σκέψη ότι ένας σύλλογος με την ιστορία, τη διαδρομή και τη συμβολική δύναμη του Παναιτωλικού αξίζει να έχει έξω από το γήπεδό του κάτι περισσότερο από ένα ακόμη στοιχείο του περιβάλλοντος χώρου.
Αξίζει να έχει ένα σύμβολο.
Ένα σύμβολο που να συνδέει την ιστορία του τόπου με την ιστορία της ομάδας. Που να μπορεί να το βλέπει ο παλιός φίλαθλος και να αισθάνεται υπερηφάνεια, αλλά και το παιδί που πηγαίνει σήμερα για πρώτη φορά στο γήπεδο να ρωτά ποιος είναι ο Τίτορμος και τι σημαίνει για τον Παναιτωλικό.
Από την πρώτη σύλληψη της ιδέας μέχρι το τελικό αποτέλεσμα μεσολάβησε αρκετή δουλειά, συνεννόηση, χρόνος και φυσικά οι απαραίτητοι πόροι. Ο γλύπτης Δημήτρης Στούμπος ανέλαβε να δώσει μορφή στην ιδέα και το αποτέλεσμα είναι πλέον εκεί, μπροστά στο γήπεδο, να υποδέχεται τους φίλους του Παναιτωλικού.
Και υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο που κάνει την ιστορία πιο ξεχωριστή: το timing.
Ο Τίτορμος δεν ήρθε απλώς για να συμπληρώσει έναν χώρο. Ήρθε σε μια περίοδο κατά την οποία ο Παναιτωλικός είχε ήδη αποκτήσει μια διαφορετική δυναμική και είχε αρχίσει να χτίζει γύρω του μια νέα σχέση με την πόλη, την ιστορία και την ταυτότητά του.
Ο Σωτηρόπουλος φαίνεται πως κατάλαβε ότι ο Παναιτωλικός χρειάζεται και τέτοιες στιγμές. Στιγμές που δεν μετρώνται σε βαθμούς, γκολ ή μεταγραφές, αλλά σε μνήμη και συμβολισμό.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ουσιαστικό κομμάτι της ιστορίας.
Η επιλογή του να ασχοληθεί ενεργά με τον Παναιτωλικό δεν ήταν άσχετη με την εκτίμηση που τρέφει για τον Φώτη Κωστούλα και για όσα εκείνος έχει δημιουργήσει στην ομάδα. Μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού, αλλά και η πεποίθηση ότι στον Παναιτωλικό έχει χτιστεί κάτι που μπορεί να ξεπεράσει τα πρόσωπα και τις εποχές.
Ο Κωστούλας έβαλε τις βάσεις για έναν Παναιτωλικό που απέκτησε σταθερότητα, οργάνωση και διαφορετική θέση στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Και άνθρωποι όπως ο Σωτηρόπουλος, ο καθένας από τη δική του θέση, φαίνεται πως αντιλαμβάνονται ότι το ζητούμενο δεν είναι μόνο να συνεχιστεί αυτή η πορεία, αλλά να αποκτήσει ο σύλλογος πράγματα που θα μείνουν όταν οι σημερινοί πρωταγωνιστές θα έχουν φύγει από το προσκήνιο.
Ο Τίτορμος είναι ένα από αυτά.
Δεν είναι απλώς ένα άγαλμα έξω από ένα γήπεδο. Είναι μια εικόνα που θα βρίσκεται εκεί για χρόνια. Θα τη φωτογραφίζουν παιδιά που σήμερα φορούν την πρώτη τους φανέλα. Θα περνούν από μπροστά της οικογένειες, ποδοσφαιριστές, φίλαθλοι και επισκέπτες. Θα γίνει κομμάτι της καθημερινής εικόνας του Αγρινίου και, κυρίως, κομμάτι της μνήμης του Παναιτωλικού.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία της επιλογής του Γιώργου Σωτηρόπουλου να μην προβάλλει ο ίδιος την προσφορά του.
Άφησε το έργο να μιλήσει.
Ίσως, μάλιστα, αυτό να είναι και το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας. Γιατί σε μια εποχή που οι περισσότερες πράξεις συνοδεύονται από μια φωτογραφία, μια ανάρτηση και μια δημόσια αναφορά, εκείνος επέλεξε η δημοσιότητα να ανήκει στον Παναιτωλικό.
Στους παίκτες. Στην ομάδα. Στον κόσμο.
Και τελικά, στον ίδιο τον Τίτορμο.
Γιατί ο Παναιτωλικός δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές. Είναι η ιστορία του, οι άνθρωποί του, οι συμβολισμοί του και όλα εκείνα που δημιουργούν μια κληρονομιά για τις επόμενες γενιές.
Ο Φώτης Κωστούλας άφησε μια σημαντική παρακαταθήκη στον Παναιτωλικό. Ο Γιώργος Σωτηρόπουλος, με μια ιδέα που έγινε πράξη, πρόσθεσε ένα ακόμη κομμάτι σε αυτή την παρακαταθήκη. Και ο Τίτορμος, πλέον, στέκει εκεί για να θυμίζει ότι κάποιες προσφορές δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χρειάζονται μόνο χρόνο για να αποδείξουν την αξία τους.
