Το σύνολο της ζωής της περιοχής, ακολουθούσε τον κύκλο του νερού. Και όχι άδικα, λίμνες, Αχελώος και πολλά ρέματα…Οι καλλιέργειες, οι οικισμοί, οι δρόμοι, η ανθρώπινη δράση.. Ιδιαίτερο σημείο στον κύκλο του νερού και δεμένοι με πρόσωπα και στιγμές της ιστορίας της περιοχής, ήταν οι Μύλοι, που κινούνταν με νερό και λέγονταν Νερόμυλοι., όπως λέει και το βιβλίο «Αγρίνιο» του Κώστα Δήμου Μαραγιάννη
Στη θέση κόκκινο Στεφάνι της Αγίας Παρασκευής ( Ζελίχοβο) υπήρχαν μέχρι την περίοδο της κατοχής 1941- 1944 δύο νερόμυλοι.
Στη γέφυρα της Ερημιτσας κοντά στον δημόσιο δρόμο Αγρινίου-Θέρμου είναι ο Μύλος των Κιτσαιων από την Νέα Αβώρανη .
Κοντά στη Νέα Αβώρανη στη γέφυρα της Ερημίτσας
Δυτικά της πλατείας Ντούτσαγα ( Μητροπολίτου Χριστοφόρου ) στη στράτα που σήμερα είναι το αρχοντικό των Καψιμαλαίων, ήταν κι ο Μύλος του Καλκάνη ..Ο Καλκάνης στη θέση Λαγκαδά του Αγρινίου Δυτικά είχε κι άλλο Μύλο .
Ανατολικά του Αγίου Κωνσταντίνου Αγρινίου, κοντά στην Αγία Παρασκευή, λειτουργούσε παλιά ο Μύλος του χωριού Πυργί, Αγρινίου
Παλαιά τον Αχελώο τον έλεγαν “Αργυροδότη ” γιατί άφηνε άργυρο στο πέρασμά του με τα νερά του στους παρόχθιους καλλιεργητές. Πέρα από το πότισμα των καλλιεργειών από τα νερά του Αχελώου κινούνταν κι οι Νερόμυλοι..Κατά την ανατολική πλευρά της όχθης του Αχελώου προς τη Σπολάιτα και προς το Αγρίνιο υπήρχαν οι εξής Νερόμυλοι: Κοντά στο παλαιό γεφύρι του Αχελώου προς την πλευρά της Σπολάιτας είναι ο Μύλος του Χαραλαμπάκη με τη μεγαλύτερη κίνηση αλεσμάτων στη νεότερη εποχή. Στη θέση Ψωρολίθι, κοντά στο χωριό Μπουζίκιστα Αγρινίου, το οποίο αναφέρεται σε κώδικα του Μοναστηριού της Ιεράς Μονής Καταφυγίου Αμβρακίας Θέρμου, ήταν ο Μύλος του Ζάγκα.
Τέλος άλλος ένας ιστορικός Μύλος στην πεδιάδα του Αγρινίου , με πολλή δουλειά και ιστορία κατά την Αντίσταση 1941-1944, ήταν παλιά ο Μύλος Σέλλου στη θέση Καμάρες Αγρινίου κοντά στα Καλύβια
Ανατολικά του παλαιού Αγίου Χριστοφόρου υπήρχε βρύση με πόσιμο νερό, που ανάβλυζε από αρχαίο Κιούνι . Βορειοανατολικά του οικισμού Δύο Ρέματα, μέσα στο ρέμα , υπήρχε μέχρι πρόσφατα πέτρινη βρύση με κρύο και γάργαρο νερό.Δυτικά του παλαιού Αγίου Χριστοφορου και της τοποθεσίας Γεφυράκια, υπήρχε πέτρινη βρύση και την έλεγαν ” της Καλογριάς “..Ένα γεφυράκι σώζεται στην τοποθεσία αυτή Γεφυράκια.Νότια της εκκλησίας του Αγίου Κωνσταντίνου, στο δρόμο όπου παλιά ήταν τα κήπια των προσφύγων, υπήρχε μια βρύση με νερό, το οποίο έβγαινε από το Κιούνι ..
Με λίγα λόγια το Αγρίνιο και τα γύρω χωριά του είχε και έχει μια στενή σχέση με το υγρό στοιχείο, που δυστυχώς ποτέ μέχρι σήμερα δεν αναδείχθηκε….
Μόνο μέσα από κάποια αφιερώματα.
Ακόμη και η εκπομπή “Από πέτρα και χρόνο” της ΕΡΤ χαρακτήρισε το Αγρίνιο, η πόλη της βροχής και του νερού….
Επίσης το 2014 ο Δημήτρης Τραπεζιώτης είχε προτρέψει την τότε Νέα {νυν}Δημοτική Αρχή του Δήμου Αγρινίου να αξιοποιήσει τα πλούσια και ευαίσθητα υδατικά οικοσυστήματα που διαθέτει και να διεκδικήσει τη δημιουργία ενός Υπαίθριου Μουσείου- Πάρκου Νερού για να μη χαθεί μια ακόμη ευκαιρία, να δημιουργήσει ένα πόλο έλξης επισκεπτών και να καταστήσει έτσι το δήμο μας έναν ελκυστικό προορισμό
Τελικά τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε και πλέον το Αγρίνιο από πόλη του νερού θα γίνει γνωστή για τους πολλούς κυκλικούς κόμβους.
Δηλαδή από τον κύκλο του νερού περάσαμε στον “κύκλο” των κόμβων!
