Το μεγάλο πρόβλημα του εμπορίου διαφορετικών ταχυτήτων αναδείχτηκε και αυτή την «ανοιχτή» Κυριακή, χθες 14/12, στο Αγρίνιο και όχι μόνο.

Αν μπορεί κανείς να δει το βαθύτερο νόημα είναι πως μια τέτοια Κυριακή αποτελεί αφορμή για βόλτα και χάζεμα στο κέντρο, κίνηση με καφέ ή κάτι για φαγητό για τα παιδιά, όμως λίγα πράγματα για τα εμπορικά καταστήματα, την ένδυση, την υπόδηση, το λιανεμπόριο.

Όπου και πάλι έχουμε δύο ταχύτητες, διότι τα κεντρικά πολυκαταστήματα είχαν πολύ κόσμο αλλά μιλάμε για 4-5 μαγαζιά το πολύ και όχι αντιπροσωπευτικά του τοπικού μικροέμπορου που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία.

Από την άλλη, πολλές ταχύτητες έχουμε ακόμη και ανάμεσα στις διάφορες πόλεις, αφού ένα συνοικιακό μαγαζί και στην Αθήνα δεν δούλεψε ιδιαίτερα, όμως οι τζίροι στους μεγάλους εμπορικούς δρόμους των μεγάλων πόλεων(Αθήνα, Θεσσαλονίκη κλπ) δεν συγκρίνονται με εκείνους του Αγρινίου. Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι του Αγρινίου δεν συγκρίνονται και με άλλων πόλεων, κοντινών προς τον δικό του πληθυσμό.

Το σίγουρο είναι ότι από «ανοιχτές» Κυριακές ευνοούνται μεγάλα καταστήματα, οργανωμένες αγορές και πόλεις με αξιοθέατα, φυσικά ή άλλα, σε κάθε περίπτωση με κίνητρο να βγεις κανείς και να συνδυάσει ψώνια με βόλτα.

Στο εμπόριο και στην εποχή όπου όλοι νομίζουν ότι τα ψώνια είναι… ντελίβερι στο σπίτι, χρειάζεται πολλή φαντασία και υπομονή για να παραμείνεις ανοιχτός. Αρκετά γνωστά εμπορικά έκλεισαν πρόσφατα στο κέντρο κι αναμένονται κι άλλα κι αυτό παρότι σε μέρες σαν την χθεσινή η περιφέρεια του Δήμου πέφτει μέσα στο κέντρο της πόλης.

Όμως, καλώς ή κακώς, δεν μετράει η βόλτα. Μετράνε οι σακούλες από ψώνια που κρατάνε οι πολίτες που κάνουν αυτή τη βόλτα. Και κάτι τέτοιο χωρίς επισκέπτες, χωρίς ξένο κόσμο για  δουλειές και χωρίς φοιτητές, δεν υπάρχει…