Τις τελευταίες ώρες και μέρες είναι όλο και περισσότερα τα ανησυχητικά μηνύματα για την εξέλιξη της πανδημίας, την ίδια στιγμή που ενισχύεται ένα κλίμα χαλαρότητας. Ένα κλίμα που μας επιτρέπει -για να μην πω προτρέπει-να ονειρευόμαστε καλοκαίρια, γιορτές και σούβλες.
Ναι, είμαστε κουρασμένοι.
Ο ιός πάλι, όχι.
Ο ιός παραμένει απρόβλεπτος στις νέες του μορφές και με μακροπρόθεσμες επιπλοκές.
Οι «υπεύθυνοι» έχουν λήξει την πανδημία 5 με 6 φορές. Στο ενδιάμεσο ,οι ίδιοι, έχουν αποτύχει στον περιορισμό της, μα κυρίως στη δημιουργία ενός μακροπρόθεσμου σχεδιασμού.
Και όλο αυτό σε Παγκόσμιο επίπεδο και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων.
Ένα από τα σημαντικά που μας διδάσκει η πανδημία είναι ότι δεν επενδύουμε στα …σημαντικά.
Υγεία.
Υπάρχει κάτι ποιο σημαντικό;
Και πάμε στα δικά μας.
Γιατί οι ευχές, οι ..πτήσεις και το ..φιλότιμο δυστυχώς δεν μας αρκούν πια.
Γιατί η σωστή διαχείριση και διοίκηση απαιτεί προγραμματισμό (στόχοι-αποτελεσματικότητα),οργάνωση, στελέχωση, συντονισμό, καθοδήγηση, έλεγχο και εκχώρηση αρμοδιοτήτων.
Γιατί η διοίκηση του υγειονομικού συστήματος δεν μπορεί να επικεντρώνεται μόνο στο οικονομικό σκέλος και στην παρουσίαση αριθμών, αδιαφορώντας για την ποιότητα των υπηρεσιών υγείας.
Η βασική αρχή της διοίκησης στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, είναι επηρεασμένη από το γραφειοκρατικό μοντέλο του οποίου οι συνέπειες είναι η έλλειψη συντονισμού ,η έλλειψη εμπιστοσύνης, ο φόβος εκσυγχρονισμού ,οι πελατειακές σχέσεις, η σύγχυση αρμοδιοτήτων ,ο περιορισμένος βαθμός αξιοποίησης ανθρωπίνων πόρων, η δυσαρέσκεια του κοινού.
Πριν λίγες μέρες ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ ,κύριος Μιχάλης Γιαννάκος περιέγραψε την κατάσταση στα κέντρα υγείας του νόμου μας που πρόλαβε να επισκεφτεί.
Δεν πρόλαβε να τα επισκεφτεί όλα αλλά και να τα δει όλα και δεν μιλάω μόνο για τις κτιριακές εγκαταστάσεις αλλά και για το προσωπικό που τους τελευταίους μήνες έχει ξεπεράσει τον εαυτό του και έχει επιβαρυνθεί σωματικά και ψυχολογικά.
(Και η ανταμοιβή;)
Είναι επιτακτική ανάγκη αυτή η κατάσταση να αλλάξει.
Είναι επιτακτική η ανάγκη να πιέσουμε προς όλες τις κατευθύνσεις.
Είναι επιτακτική η ανάγκη ,ως τοπική κοινωνία ,να απαιτήσουμε και να επενδύσουμε στα σημαντικά.
Υ.Γ. Μήπως μετά την διεκδίκηση του δρόμου Αγρινίου- Καρπενησίου ήρθε η σειρά να διεκδικήσουμε τις υπηρεσίες υγείας που θα έπρεπε να έχουμε;