Η πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου, με αντικείμενο το ζήτημα του Πανεπιστημίου και την επιδίωξη ίδρυσης ενός νέου, αυτόνομου ιδρύματος με έδρα την πόλη μας, ανέδειξε για ακόμη μία φορά την υποκρισία με την οποία αντιμετωπίζεται το θέμα, τόσο σε τοπικό όσο και σε κεντρικό επίπεδο.
Η συζήτηση κατέληξε στην εξαγγελία συγκρότησης μιας επιτροπής που θα ηγηθεί της σχετικής προσπάθειας, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει γνωστή η σύνθεσή της, πέραν της συμμετοχής του Πρύτανη του ΕΚΠΑ κ. Σιασου, ο οποίος προβάλλεται ως «ισχυρό χαρτί» για την προσέγγιση του αρμόδιου Υπουργείου. Την ίδια στιγμή, απουσιάζει οποιοδήποτε σαφές, ρεαλιστικό και τεκμηριωμένο σχέδιο.
Η εμμονή της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου στην ίδρυση ενός αυτόνομου πανεπιστημίου —που παρουσιάζεται ως οικονομικό αντίβαρο για την περιοχή και στηρίζεται στη λογική «αφού έχουν τόσες μικρότερες πόλεις, γιατί όχι κι εμείς»— κινδυνεύει να αποδειχθεί ακόμη μία βολική αυταπάτη. Η εμπειρία της ίδρυσης του Πανεπιστημίου Δυτικής Ελλάδας το 2009, με ένα ΦΕΚ μίας παραγράφου και αντίστοιχους πανηγυρισμούς, αποδεικνύει τη σοβαρότητα με την οποία η Πολιτεία αντιμετωπίζει τέτοιου είδους, επί της ουσίας, θνησιγενή εγχειρήματα.
Αν έχει κάποια πραγματική αξία αυτή η συζήτηση —πέρα από την επικοινωνιακή της χρήση— είναι ότι φέρνει στο φως την πλήρη απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζονται οι ελάχιστοι φοιτητές που σήμερα σπουδάζουν στο Αγρίνιο. Οι παρεμβάσεις των ίδιων των φοιτητών και των καθηγητών τους είναι αποκαλυπτικές: ανύπαρκτες υποδομές στέγασης και διαβίωσης, αλλά κυρίως πλήρης θεσμική εγκατάλειψη.
Μετά από τόσα χρόνια, το κράτος εξακολουθεί να αρνείται την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων, την πιστοποίηση της σχολής από την αρμόδια επιτροπή και την ταύτιση του πτυχίου με το Master intégré. Πρόκειται για ζητήματα που δεν έχουν κανένα δημοσιονομικό κόστος. Παρ’ όλα αυτά, παραμένουν άλυτα, γεγονός που καθιστά την αδιαφορία της κυβέρνησης προκλητική.
Την ίδια στιγμή, στη Σύνοδο των Πρυτάνεων στον Βόλο, παρουσία της αρμόδιας Υπουργού Παιδείας, οι Πρυτάνεις ζήτησαν χρηματοδότηση ύψους 3 δισ. ευρώ, με την κυβέρνηση να αντιπροτείνει μόλις 300 εκατομμύρια. Είναι προφανές ότι με αυτούς τους όρους τα πανεπιστημιακά ιδρύματα δυσκολεύονται ακόμη και να καλύψουν βασικά λειτουργικά τους έξοδα.
Τα τελευταία χρόνια, η μοναδική ουσιαστική «παρέμβαση» της κυβέρνησης στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υπήρξε η πανεπιστημιακή αστυνομία —που ακόμη δεν έχει λειτουργήσει στην πράξη— και η προώθηση ιδιωτικών πανεπιστημίων με όρους εξαιρετικά χαλαρούς, την ώρα που τα δημόσια ιδρύματα απαξιώνονται συστηματικά.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα, όσο κι αν επιχειρείται να συγκαλυφθεί πίσω από εξαγγελίες, επιτροπές και μεγάλες κουβέντες. Και όσο η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου αρνείται να την αντικρίσει και να συγκρουστεί με αυτήν, η συζήτηση θα παραμένει μια βολική επικοινωνιακή άσκηση προς κατανάλωση των τοπικών ψηφοφόρων.
Υ.Γ.
Για το δημόσιο σχολείο που είχε παραχωρηθεί στο Πανεπιστήμιο Πατρών και σήμερα παραμένει ουσιαστικά ανενεργό, θα υπάρξει επιτέλους συζήτηση για την επιστροφή του στον Δήμο Αγρινίου, ώστε να καλύψει πραγματικές ανάγκες μαθητικής στέγασης; Ή θα συνεχιστεί η πρακτική των υπέρογκων ενοικίων για ακατάλληλα κτίρια;
