Τα κατάφερε τελικά η κ. Διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου Αγρινίου και θα πληρώσουν, αφού έτσι έκρινε η Δικαιοσύνη οι «επικίνδυνοι εγκληματίες ανήλικοι μαθητές» που τόλμησαν να κλείσουν το Γυμνάσιο για 1 ολόκληρη μέρα, ζητώντας, άκουσον άκουσον, καλύτερους υγειονομικούς όρους και προϋποθέσεις για την όσο το δυνατόν ασφαλέστερη διεξαγωγή των μαθημάτων τους. Η ίδια φρόντισε μετά από λίγους μήνες βέβαια να εισηγηθεί το κλείσιμο για 14 μέρες του σχολείου κάτι το όποιο έγινε από τις αρμόδιες υπηρεσίες, βασιζόμενη στο υψηλό ιικό φορτίο (με τι μετρήσεις άραγε;).

Από την αρχή είχαμε παρακολουθήσει το θέμα αυτό που τόσο προβληματισμό γεννάει και οι πόρτες που βρήκαμε ήταν κλειστές. Οι ανησυχίες μας δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν από την σημερινή δικαστική απόφαση. Αξίζει να σημειώσουμε ότι δεν έχουν αναφερθεί φθορές στο σχολικό συγκρότημα. Η στάση λοιπόν της διευθύντριας πολύ φοβούμαστε ότι θα κάνει μεγαλύτερη την αποστροφή των παιδιών για το ήδη υποβαθμισμένο εδώ και πολλά χρόνια δημόσιο σχολείο. Εμείς από τη μεριά μας δεσμευόμαστε ότι θα είμαστε απέναντι σε τέτοιες πρακτικές, που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, και θα σταθούμε στο πλευρό των παιδιών. Γιατί πολύ απλά έχουν το δίκιο με το μέρος τους.

Από δω και πέρα πάντως με αυτή την εξέλιξη, την παραδειγματική δηλαδή τιμωρία των «εγκληματιών» με την ποινή της επίπληξης αλλά και της επίβλεψης της επιμέλειας από Επιμελήτρια της Εισαγγελίας Ανηλίκων, ανοίγει η πόρτα ορθάνοιχτα προς το Μεσαίωνα. Το μήνυμα μιας τέτοιας απόφασης στέλνει το μήνυμα ότι οι μαθητές δεν πρέπει να διεκδικούν, να μάχονται, και εν τέλει να νοιάζονται για τίποτα. Απλά ήσυχα σαν πειθήνια γρανάζια να τελειώσουν το σχολείο και με κομμένα τα φτερά να διεκδικήσουν το όποιο μέλλον τους. Αυτό τον κόσμο ονειρεύονται να οικοδομήσουν οι κυβερνώντες καθώς και κάποιοι καλοθελητές εκπαιδευτικοί. Αυτοί λοιπόν που στηρίζουν τέτοιες αποφάσεις και πρακτικές μπορούνε πλέον να κοιμούνται ήσυχοι και με τα παράθυρα ανοιχτά. Έτσι έκαναν κι οι γονείς τους και πιθανώς οι παππούδες τους.

Εμείς από την άλλη θα θυμηθούμε το περιβόητο «καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ» για να το αμφισβητήσουμε για ακόμη μια φορά ο καθένας από το μετερίζι του κι όσες Διευθύντριες μας κουνούν επιδεικτικά το δάχτυλο, εμείς παραμένουμε, ανυπάκουοι και ανυπότακτοι, όπως τα παιδιά του 1ου Γυμνασίου.

ΥΓ Πώς αντιλαμβάνεται άραγε το σχολείο, και εν προκειμένω η Διεύθυνσή του κατ’ αποκλειστικότητα – καθώς δεν φαίνεται εξαρχής να έχει ερωτηθεί και συμφωνήσει επί του θέματος ο Σύλλογος Καθηγητών – τον παιδαγωγικό του ρόλο, όταν άμεσα καταφεύγει στην Εισαγγελία με ονόματα την πρώτη μέρα της κατάληψης;