Από το «χωράφι» του 2005 στο γήπεδο-στολίδι: Η παρακαταθήκη του Φώτη Κωστούλα στον Παναιτωλικό

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από έναν σύλλογο και υπάρχουν και εκείνοι που αλλάζουν την ιστορία του. Στην περίπτωση του Παναιτωλικού, η παρουσία του Φώτη Κωστούλα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Το καλοκαίρι του 2005, όταν ανέλαβε τις τύχες των «καναρινιών», δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί τη μεταμόρφωση που θα ακολουθούσε τα επόμενα χρόνια.

Ο Παναιτωλικός εκείνης της εποχής δεν είχε καμία σχέση με τον σύλλογο που γνωρίζουμε σήμερα. Και ίσως αυτό είναι που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακό το αποτύπωμα της συγκεκριμένης διαδρομής.

Με προσωπική επένδυση, επιμονή και –κυρίως– πίστη στο μέγεθος του συλλόγου, ο Κωστούλας δεν περιορίστηκε στο αγωνιστικό κομμάτι. Έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη για να αλλάξει συνολικά την εικόνα του Παναιτωλικού.

Το Emileon αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα προπονητικό κέντρο που έβαλε τον Παναιτωλικό σε διαφορετικό επίπεδο και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τα δεδομένα της εποχής.

Και μετά ήρθε η μεγάλη αλλαγή στο «κλουβί» της Προυσιωτίσσης.

Εκεί που κάποτε υπήρχε ένα γήπεδο που ελάχιστοι θα φαντάζονταν ότι μπορεί να εξελιχθεί σε σύγχρονη ποδοσφαιρική έδρα, σήμερα υπάρχει ένα γήπεδο περίπου 7.000 θέσεων, με σκεπαστές εξέδρες, σουίτες, βοηθητικούς χώρους και έναν περιβάλλοντα χώρο που παραπέμπει σε σύγχρονο αθλητικό οργανισμό.

Και τώρα, στην είσοδο, δεσπόζει και ο Τίτορμος.

Το τεσσάρων μέτρων άγαλμα δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό έργο. Είναι, κατά μία έννοια, το σύμβολο μιας διαδρομής που ξεκίνησε πριν από δύο δεκαετίες και άλλαξε την εικόνα του συλλόγου.

Γιατί αν κάποιος έβλεπε το γήπεδο το 2005 και το έβλεπε σήμερα, πιθανότατα θα δυσκολευόταν να πιστέψει ότι πρόκειται για τον ίδιο χώρο.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του Κωστούλα.

Δεν επένδυσε μόνο σε ποδοσφαιριστές. Επένδυσε σε υποδομές, εγκαταστάσεις, ανθρώπους και στην ίδια την ταυτότητα του Παναιτωλικού.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι μεγάλο μέρος αυτής της επένδυσης δεν αφορά μόνο το σήμερα. Αφορά τις επόμενες γενιές.

Ένα γήπεδο, ένα προπονητικό κέντρο, ένα μουσείο που έρχεται και συνολικά μια υποδομή που μπορεί να υπηρετεί τον Παναιτωλικό για πολλά χρόνια.

Κάποιοι μπορεί να μετρούν την προσφορά ενός παράγοντα σε μεταγραφές και βαθμολογικές θέσεις. Στην περίπτωση του Κωστούλα, όμως, ο απολογισμός είναι πολύ μεγαλύτερος.

Η πραγματική αξία μιας διοίκησης φαίνεται όταν περνούν τα χρόνια και αυτό που άφησε πίσω της εξακολουθεί να υπάρχει.

Και στον Παναιτωλικό, η διαφορά ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα είναι τόσο μεγάλη, που δεν χρειάζονται ιδιαίτερα επιχειρήματα.

Αρκεί να σκεφτούμε πως ήτα το 2005 και πως είναι σήμερα.

Τα υπόλοιπα τα λέει η ιστορία.