Μήνυμα έστειλε αναγνώστης του ΞηρόμεροNews, για ένα μαζικό έγκλημα με φόλες στο ιστορικό κέντρο της Βόνιτσας.
Διαβάστε όσα αναφέρει:
Παρακαλώ δημοσιεύστε στο blog και την εφημερίδα σας. τι συμβαίνει στο κέντρο της Βόνιτσας με κίνδυνο την δημόσια Υγεία. Όποιος γνωρίζει ή έχει δει ήδη κάτι να ενημερώσει το Α.Τ. Βόνιτσας. Είναι θέμα δημόσιας υγείας η φόλα. Σας ευχαριστούμε
Ο χρήστης Σπυρίδων έστειλε Σήμερα στις 3:53 μ.μ.
Αξιότιμοι κύριοι, δεν είναι της συνήθειας μου οι δημόσιες ανακοινώσεις, όμως το τελευταίο διάστημα γίνονται θαματα και θαματα γύρω από το σπίτι μου που προσβάλουν την δημόσια Υγεία και Ελευθερία. Για την ελευθερία οι περισσότεροι το γνωρίζουν με την αλλαγή ισοϋψών στην πλατεία Σακελλαροπούλου όπου τα δημόσια έργα εγκλώβισαν περιουσίες, απαγορεύοντας την δημόσια πρόσβαση τους σε κοινόχρηστους χώρους.
Τώρα όμως έρχεται κάτι άλλο άνευ προηγουμένου. Φόλες στο ιστορικό κέντρο της Βόνιτσας. Ένας δημόσιος κίνδυνος για κάθε άνθρωπο που έρθει σε επαφή, εν αγνοία του βεβαίως βεβαίως με κάποια φόλα. Ο σκοπός της φολας είναι η εξόντωση ενός ζώου αδέσποτου ή οικόσιτου. Τί γίνεται όμως όταν έρθει σε επαφή ο οποιοσδήποτε άνθρωπος είτε με το ψοφιο ζώο, τα υγρά ή την περιοχή που τοποθετήθηκε η φόλα; Θάνατος. Αυτό επέρχεται. Και αν δεν είναι κατακριτέο η αφαίρεση ζωής ενός ζώου, που είναι και προστατεύεται απτήν ελληνική νομοθεσία….η αφαίρεση ανθρώπινης ζωής, έστω και εξαμελλειας.. Τί είναι;
Με αφορμή την παραπάνω δημοσίευση καταγγέλλω δημόσια τον δήμο Ακτίου Βόνιτσας για το λόγω ότι παρά τα χρόνια αιτήματα των δημοτών για στειρώσεις… αγρόν ηγορασαν οι υπεύθυνοι του Δήμου μας. Αν όμως είχαν λάβει σοβαρά υπόψη τους την ανάγκη αυτή των δημοτών για αγάπη προς τα αδέσποτα, και προχωρούσαν οι στειρώσεις, να είστε βέβαιοι κύριοι ότι αν δεν εξαλειφόταν, σίγουρα θα μειωνόταν στο μηδέν οι φόλες. Γιατί στειρώσεις μπορεί να μην υπάρχουν, ΦΟΛΕΣ όμως κύριοι υπάρχουν. Και εάν ήμουν από μια θέση όπως η θέση ενός Δήμου να είστε σίγουροι ότι κάτι θα έκανα επί τούτου. Και εάν μπορώ εγώ μία φορά, τότε εσείς μπορείτε 5, 10 και εκατό.
Τα σέβη μου,
Σπύρος Χούσος
