άρθρο της Δρ. Γιάννας Στεργίου
Το παρουσίασαν ως μια μεγάλη εκπαιδευτική επανάσταση. Ένα «πολλαπλό βιβλίο»
που θα έφερνε περισσότερες επιλογές και περισσότερη ελευθερία. Η πραγματικότητα όμως τους διέψευσε. Πόσο «πολλαπλό» είναι τελικά ένα σύστημα που, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, διαθέτει κατά μέσο όρο μόλις 1,24 βιβλία ανά γνωστικό αντικείμενο; Σε πολλά μαθήματα υπάρχει μόνο μία επιλογή. Για τον μαθητή το βιβλίο παραμένει ένα και μοναδικό και η μόνη διαφορά είναι ότι κάθε σχολείο μπορεί να έχει διαφορετικό.
Το πρόβλημα, όμως, δεν σταματά εκεί. Σε αυτή την περίπτωση θα μιλούσαμε για ένα άλλο φιάσκο του Υπουργείου Παιδείας. Συνηθισμένοι είμαστε εξάλλου. Η πολιτική διάσταση είναι αρκετά ανησυχητική. Η συγγραφή των πολλαπλών βιβλίων ήταν ανοικτή σε ιδιωτικούς εκδοτικούς οίκους και φροντιστηριακούς ομίλους. Πώς φτάσαμε εν μία νυκτί να παραδίδονται τα κλειδιά της δημόσιας κρατικής εκπαίδευσης σε φροντιστήρια;
Να αποσύρεται η Πολιτεία από την πλήρη ευθύνη για το μορφωτικό περιεχόμενο που διδάσκονται τα παιδιά και να μεταφέρει την επιλογή στις σχολικές μονάδες;
Η παιδεία μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο ανταγωνισμού εκδοτικών συμφερόντων, ενώ η ίδια η διαδικασία συνοδεύτηκε από καταγγελίες για παραβίαση προδιαγραφών, αθέμιτο ανταγωνισμό και έλλειψη διαφάνειας στις αξιολογήσεις και στις επιλογές. Όταν πρόκειται για τα βιβλία που θα διαμορφώσουν τη σκέψη των παιδιών μας, η απόλυτη διαφάνεια αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση της Πολιτείας.
Το σοβαρότερο όμως ζήτημα βρίσκεται μέσα στις σελίδες των νέων βιβλίων. Εκεί αποτυπώνεται μια διαφορετική αντίληψη για το σχολείο και τον άνθρωπο. Στη Γλώσσα της Β΄ Δημοτικού σε ένα εγχειρίδιο, για παράδειγμα, η παρουσίαση οικογενειών με δύο μητέρες ή δύο πατέρες εντάσσεται στον βασικό κορμό της διδασκαλίας, ως αυτονόητη μορφή οικογένειας ήδη από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Στην Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή της ΣΤ΄ Δημοτικού, αντίστοιχα, μέσω ψηφιακού υλικού παρουσιάζονται νέες μορφές οικογένειας και τρόποι απόκτησης παιδιών ως μέρος της βασικής εκπαιδευτικής ύλης.
Το ερώτημα είναι απλό: ποια παιδεία θέλουμε; Μια παιδεία που θεμελιώνεται στην ελληνική γλώσσα, στην ιστορική μνήμη, στην οικογένεια, στην ελληνορθόδοξη παράδοση και στη διαχρονική καλλιέργεια του ανθρώπου ή μια παιδεία που ακολουθεί τις εκάστοτε κοινωνικές και ιδεολογικές εμμονές; Το σχολικό βιβλίο είναι η εικόνα που μια Πολιτεία επιλέγει να δώσει στα παιδιά της για τον άνθρωπο, την κοινωνία και την πατρίδα. Και αυτή η επιλογή αφορά όλους μας.
«Η Δρ. Γιάννα Στεργίου είναι εκπαιδευτικός και υπεύθυνη του γραφείου του κινήματος ΝΙΚΗ στο Αγρίνιο.»
