Σήμερα 8 Μαρτίου τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, μία ημέρα αφιερωμένη στην αναγνώριση των αγώνων των γυναικών για ισότητα, αξιοπρέπεια και δικαιώματα. Η ημέρα καθιερώθηκε επίσημα το 1977, όταν η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αποφάσισε να την αναγνωρίσει ως ημέρα υπενθύμισης της συμβολής των γυναικών στην κοινωνία και της ανάγκης προώθησης των δικαιωμάτων τους σε όλον τον κόσμο. Κάθε χρόνο, αυτή η ημέρα αποτελεί αφορμή για να αναδεικνύονται οι πολλοί και διαφορετικοί ρόλοι των γυναικών: Στην εργασία, στην επιστήμη, στην πολιτική, στον πολιτισμό, αλλά και στην καθημερινή ζωή των κοινωνιών.

Ωστόσο, αυτή η ημέρα δεν αφορά μόνο έναν ρόλο ή μία συγκεκριμένη διαδρομή στη ζωή των γυναικών. Οι γυναίκες ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους με διαφορετικές επιλογές και προτεραιότητες. Άλλες δημιουργούν οικογένειες και μεγαλώνουν παιδιά, άλλες αφιερώνονται στην επιστήμη, την εργασία, την επιχειρηματικότητα, την τέχνη ή την κοινωνική προσφορά, ενώ πολλές συνδυάζουν περισσότερους από έναν ρόλο στην πορεία της ζωής τους. Πολλές γυναίκες επιλέγουν διαφορετικές διαδρομές ζωής, συμβάλλοντας με πολλαπλούς τρόπους στην κοινωνία και την πρόοδο. Όλες αυτές οι πορείες έχουν ακριβώς την ίδια αξία και αποτελούν μέρος της ιστορίας των κοινωνιών μας. Η συμβολή των γυναικών δεν περιορίζεται σε έναν μόνο τρόπο ζωής, αλλά ανάμεσα σε πολλούς, δεν καθορίζεται μόνον από την οικογενειακή κατάστασή τους, αλλά εκφράζεται μέσα από πλήθος εμπειριών και προσωπικών επιλογών που διαμορφώνουν την καθημερινότητα και την εξέλιξη των κοινωνιών.

Μέσα σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο, οι προσωπικές ιστορίες αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Η ιστορία της γιαγιάς Κωνστάντως Σωτηρίου αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες γυναίκες που έζησαν σε χωριά και πόλεις της Ελλάδας. Γυναίκες που εργάστηκαν σκληρά, στήριξαν νοικοκυριά και μικρές τοπικές κοινότητες σε δύσκολες εποχές, αλλά και γυναίκες που κράτησαν ζωντανές τις αξίες της αλληλεγγύης, της φροντίδας και της επιμονής. Η αναφορά σε αυτήν την ιστορία δεν γίνεται για να ξεχωρίσει μόνο μία ζωή, αλλά για να θυμίσει μία ολόκληρη γενιά γυναικών, των οποίων η καθημερινή προσπάθεια στήριξε την κοινωνία σε χρόνια φτώχειας, πολέμων και μεγάλων αλλαγών.

Μία τέτοια ιστορία είναι εκείνη της γιαγιάς Κωνστάντως Σωτηρίου. Η ζωή της συνδέθηκε με το μικρό ορεινό χωριό Άγιος Ιωάννης στην περιοχή της ορεινής Τριχωνίδας, λίγα χιλιόμετρα από το Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας. Εκεί γεννήθηκε και εκεί έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της, σε μία εποχή που οι συνθήκες ζωής ήταν ιδιαίτερα δύσκολες. Στα χρόνια της νεότητάς της στο χωριό δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, τα σπίτια φωτίζονταν με λάμπες πετρελαίου και η καθημερινότητα απαιτούσε σκληρή χειρωνακτική εργασία. Οι γυναίκες εκείνων των χρόνων περπατούσαν μεγάλες αποστάσεις, φρόντιζαν τα σπίτια, τα χωράφια και τα ζώα, ενώ ταυτόχρονα μεγάλωναν τα παιδιά τους. Η ζωή ήταν απαιτητική, όμως οι περισσότερες αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες με υπομονή, αξιοπρέπεια και δύναμη.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η γιαγιά Κωνστάντω, μαζί με τον σύζυγό της, δημιούργησε μία μεγάλη οικογένεια. Απέκτησαν εννέα παιδιά, τα οποία μεγάλωσαν μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης, δουλειάς και βαθιάς σύνδεσης με τον τόπο τους. Με το πέρασμα των χρόνων η οικογένεια μεγάλωσε ακόμη περισσότερο. Στη διάρκεια της ζωής της, η ίδια πρόλαβε να γνωρίσει 22 εγγόνια και 16 δισέγγονα, μία μεγάλη οικογενειακή συνέχεια που απλωνόταν από γενιά σε γενιά. Για εκείνη, όπως θυμούνται οι νεότεροι, η μεγαλύτερη χαρά ήταν να βλέπει την οικογένεια να μεγαλώνει και να συναντά γύρω της όλο και περισσότερα παιδιά.

Η παρουσία της για δεκαετίες στο χωριό αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την οικογένεια αλλά και για την τοπική κοινωνία. Με απλότητα, καλοσύνη και χωρίς διακρίσεις, διατηρούσε ζωντανή την αίσθηση της κοινότητας και της οικογενειακής συνοχής. Αυτή η ιστορία, όπως και πολλές άλλες σε χωριά και πόλεις της Ελλάδας, φωτίζει ακόμη έναν τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες άφησαν το αποτύπωμά τους στην κοινωνία. Η προσφορά μίας γυναίκας δεν αποτυπώνεται μόνο στους αριθμούς μίας οικογένειας, αλλά στις αξίες, στον καθημερινό αγώνα και στο παράδειγμα ζωής που αφήνει στις επόμενες γενιές.

Η γιαγιά Κωνστάντω έφυγε από τη ζωή πριν από περίπου δέκα χρόνια, έχοντας ζήσει περισσότερο από εννέα δεκαετίες. Η ιστορία της θυμίζει τις ιστορίες πολλών ακόμη Ελληνίδων που έζησαν στα ορεινά χωριά της χώρας. Γυναίκες που εργάστηκαν σκληρά και που συνέβαλαν στη διατήρηση της ζωής σε μικρές κοινότητες, συχνά μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Ένα από τα εννέα παιδιά της γιαγιάς Κωνστάντως είναι η Ανθούλα, η οποία σήμερα είναι, επίσης, γιαγιά. Έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά και εννέα εγγόνια. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται και δύο μικρά κορίτσια, η μικρή Ανθούλα και η Μαργαρίτα, που μεγαλώνουν ακούγοντας ιστορίες για τις προηγούμενες γενιές της οικογένειας. Έτσι, η ζωή συνεχίζεται μέσα από μία αλυσίδα ανθρώπων και αναμνήσεων. Από τη γιαγιά Κωνστάντω στο μικρό ορεινό χωριό της Τριχωνίδας, στις επόμενες γενιές που μεγαλώνουν σήμερα σε διαφορετικές συνθήκες, αλλά κουβαλούν μέσα τους τις ίδιες μνήμες.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί μία ευκαιρία να θυμόμαστε όλες αυτές τις διαδρομές. Να αναγνωρίζουμε ότι η συμβολή των γυναικών στην κοινωνία εκφράζεται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Μέσα από την εργασία, τη δημιουργία, την επιστήμη, την κοινωνική δράση, την επιχειρηματικότητα, αλλά και μέσα από την καθημερινή ζωή και τη διατήρηση των οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών. Ιστορίες όπως αυτή της γιαγιάς Κωνστάντως υπενθυμίζουν ότι πίσω από τις μεγάλες έννοιες και τις διεθνείς αποφάσεις υπάρχουν πραγματικές ζωές. Ζωές γυναικών που είτε σε μεγάλες πόλεις είτε σε μικρά χωριά της ελληνικής υπαίθρου, άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στις επόμενες γενιές.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ