Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα καὶ λαμπροφορεῖ κάτω ἀπὸ τὸ χρυσὸ φῶς τοῦ ἥλιου ὅλη ἡ πλάση. Ἡ γῆ εὐωδιάζει βασιλικὸ καὶ θυμίαμα, ὁ χρόνος μοιάζει νὰ σταματᾶ, ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἀγγίζει τὸ αἰώνιο. Εἶναι τὸ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ, τῆς Παναγιᾶς μας ἡ σεπτὴ Κοίμηση καὶ ἡ ἔνδοξη Μετάστασή Της στὰ οὐράνια βασίλεια. Μέσα στὸ καμίνι τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων μιὰ ἀνάσα πνευματικῆς ἀναψυχῆς. Μέσα στὰ ἀδιέξοδα τῶν καιρῶν μιὰ εὐκαιρία νὰ ἀφεθοῦμε στὸν ὠκεανὸ τῆς ἀπροσμέτρητης στοργῆς Της καὶ νὰ κοινωνήσουμε τὴν ἐλπίδα.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ ἡ Ἐκκλησία γονατίζει εὐλαβικὰ μπροστὰ στὸ ἄρρητο μυστήριο. «Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος» ἀναφωνεῖ. «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται». Δάκρυ καὶ χαρὰ συμπλέκονται. Δάκρυ, γιατί ἀποχωρίζεται ἡ γῆ τὴν γλυκύτατη Μητέρα τοῦ Κυρίου, χαρά, γιατί ὁ οὐρανὸς ὑποδέχεται τὴν Βασίλισσα τῶν πάντων, ποὺ μεταβαίνει στὴν δόξα τοῦ Υἱοῦ Της, «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη».
Ἡ Κοίμησή Της γίνεται πηγὴ ἐλπίδος καὶ βεβαίωση τῆς ἀναστάσεως γιὰ κάθε ψυχή. Δὲν εἶναι τὸ τέλος τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς Της, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ μιᾶς ἀδιάκοπης παρουσίας Της στὴν ζωή μας. Ἀνάμεσα στὴν δόξα τοῦ θείου θρόνου καὶ στὰ δάκρυα τῶν ἀνθρώπων στέκεται σὰν γέφυρα σωτηρίας, λιμάνι παρακλήσεως, μεσίτρια τοῦ κόσμου, ἄγκυρα στὶς θύελλες τῆς ζωῆς, συνοδοιπόρος στὴν μοναξιά, φῶς στὴν ἀπόγνωση. Ὅταν τὰ σκοτάδια πυκνώνουν, ὅταν ἡ ἀνθρώπινη δύναμη λυγίζει, τότε ἀναδύεται πιὸ φωτεινὴ ἡ βεβαιότητα ὅτι ἡ Μάνα τῆς Ζωῆς «ἐν τῇ Κοιμήσει Της οὐ κατέλιπε τὸν κόσμον», ἀλλὰ συνεχίζει νὰ περπατᾶ ἀθόρυβα ἀνάμεσά μας, νὰ μᾶς κρατάει τὸ χέρι στὰ δύσβατα μονοπάτια τοῦ βίου μας, νὰ μᾶς ἀναψύχει σὰν τὴν δροσιὰ ποὺ δὲν φαίνεται, ἀλλὰ κάνει τὴν γῆ νὰ ἀνθίζει. Ἡ μορφὴ Της ἤρεμη, φωτεινή, ἀμετακίνητη, δὲν ἐπιβάλλεται, δὲν κραυγάζει, μόνο ἀγαπᾶ. Καὶ ἡ ἀγάπη Της γίνεται ὁ πιὸ δυνατὸς λόγος.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ ἕνα θαῦμα φανερώνεται ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη τῆς πατρίδος μας: Σὲ κάθε πόλη καὶ χωριό, σὲ κάθε βουνὸ καὶ νησί, σὲ κάθε μικρὸ εξωκκλῆσι τὰ μονοπάτια γεμίζουν βήματα προσκυνητῶν, ποὺ προστρέχουν ἱκετευτικὰ στὴν χάρη Της. «Αἱ γενεαὶ πᾶσαι» Τῆς προσφέρουν ὕμνους. Χιλιάδες καρδιὲς χτυποῦν μὲ τὴν ἴδια λαχτάρα. Οἱ προσευχές τους γίνονται ἕνα κῦμα, ἤρεμο, βαθύ, ποὺ ἀνεβαίνει ἀπὸ τὴν γῆ πρὸς τὸν οὐρανό, μεταφέροντας ὅσα δὲν μποροῦν νὰ εἰπωθοῦν μὲ ἀνθρώπινα λόγια. Γιὰ μιὰ στιγμὴ παύουν οἱ διαφορές, οἱ ἔριδες, οἱ ἔγνοιες τῆς καθημερινότητος. Τὰ πρόσωπα γαληνεύουν, ἡ ἐλπίδα ἐπιστρέφει, ὁ φόβος μικραίνει, γιατί ἡ πίστη ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῆς λογικῆς καὶ ἡ ἐλπίδα γίνεται γέφυρα ἀνάμεσα στὸ πρόσκαιρο καὶ τὸ αἰώνιο.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ σταλάζουν βάλσαμο οἱ οὐρανοὶ σὲ κάθε ἀποσταμένη ψυχή, ὅπου γῆς. Καὶ ἰδιαίτερα ἐκεῖ ποὺ περισσεύει ὁ πόνος. Ἐκεῖ ποὺ οἱ πύρινες γλῶσσες ἀφήνουν στὸ πέρασμά τους θλιβερὰ ἀποκαΐδια καὶ καταρρακωμένες ψυχές. Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἐφιάλτης τοῦ πολέμου ἐξουθενώνει, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄμαχοι, στὸν ἀπόηχο τῶν σειρήνων καὶ τῶν ὀβίδων, κινοῦνται σὰν σκιὲς ἀνάμεσα σὲ στάχτες καὶ ἐρείπια. Ἐκεῖ ποὺ τὰ νέφη τῶν συμφορῶν, βυθίζουν σὲ ἀπόγνωση τὶς καρδιές.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ ἀνεπιφύλακτα καταφεύγουμε σὲ Ἐκείνη, ποὺ μᾶς καταλαβαίνει ἀκόμα καὶ ὅταν στερεύουν τὰ λόγια μας, ποὺ μᾶς ἀφουγκράζεται καὶ στὴν πιὸ βαθειὰ σιωπή μας. Κλίνουμε τὰ γόνατα μπροστὰ στὴν ἄχραντη εἰκόνα Της, καὶ ξεκλειδώνεται ἁπλᾶ καὶ ἀβίαστα ἡ ἄβυσσος τῆς ψυχῆς μας. Ἡ ἀπόλυτη μητρικὴ ἀποδοχὴ ποὺ ὑπάρχει στὸ βλέμμα Της, συγκλονίζει καὶ βυθίζει σὲ κατάνυξη τὶς καρδιές μας. Εἶναι ἕνας βαθύτατος δεσμὸς μὲ τὴν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ποὺ ἔχει κάτι τὸ ἀνείπωτο, τὸ γλυκύτατα ἀνθρώπινο καὶ συνάμα θεϊκό, ἀπὸ ἐκείνη τὴν πανεπίσημη ὥρα τῆς Σταυρώσεως, ποὺ ἀκούστηκε τὸ «ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου» στὸν Ἰωάννη. Ἔκτοτε ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ δική μας μάνα, ἕνας γλυκὺς ἐπιστηριγμὸς στὴν ζωή μας, μιὰ θαλπωρή, μιὰ καλωσύνη ποὺ καταλαγιάζει τὸν ὅποιο πόνο, μιὰ ἐπιείκεια ποὺ σκεπάζει τὶς ὅποιες ἀστοχίες μας.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας, σήμερα, καὶ ἀναλογιζόμαστε ταπεινὰ τὰ δῶρα ποὺ Τῆς πρέπουν. Ἀδυνατεῖ ἡ γλῶσσα μας νὰ ὑμνήσει, ὅπως ταιριάζει, τὸ μεγαλεῖο Της. Ἀμέτρητα τὰ «εὐχαριστῶ» μας, σὰν τῆς ἀμμοθάλασσας τοὺς κόκκους, δὲν ἀντισταθμίζουν τὰ δικά Της δωρήματα καὶ τὴν ἀπροσμέτρητη χρηστότητά Της. Τοῦτο μόνο μποροῦμε ταπεινὰ νὰ ἀντιπροσφέρουμε στὴν χάρη Της: τὰ εὐωδέστερα τῆς ψυχῆς μας μύρα, ἀλλὰ καὶ τὴν σταθερὴ ἀπόφασή μας νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν δικό Της βηματισμὸ στὴν ζωή μας. Νὰ ἐμπνεόμαστε ἀπὸ τὸν δικό Της πανάγιο βίο, ἀπὸ τὴν ἀπαράμιλλη καθαρότητά Της, τὴν ὑποδειγματικὴ Της ὑπακοὴ στὸ θεῖο θέλημα, τὴν δοξολογητικὴ προσευχή Της, τὴν διακριτικὴ σιωπή Της, τὴν μοναδικὴ Της ταπείνωση. Νὰ ἀποζητοῦμε τὶς ἀρετές Της ποὺ συγκροτοῦν τὸ ἀρχοντικὸ μεγαλεῖο Της καὶ τὸν μυστικὸ Τῆς πλοῦτο, τὴν «ἔσωθεν δόξαν» Της, μὲ τὴν ὁποία παρίσταται ὡς Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν τοῦ Υἱοῦ Της.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καί, «συναθροισθέντες ἐνθάδε», βιώνουμε ἔντονα τὴν ἀγαπητικὴ Της παρουσία. Νοιώθουμε τὴν χάρη Της νὰ περνᾶ σὰν αὔρα πλάι μας, νὰ γλυκαίνει τὴν ψυχή μας, καὶ νὰ μᾶς βεβαιώνει ὅτι οἱ ψίθυροι τῆς προσευχῆς μας θὰ φθάσουν στὸν φιλάνθρωπο Υἱό Της.
Γλυκειὰ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, σὲ Σένα ὑψώνουμε τὴν καρδιὰ καὶ τὴν σκέψη μας. «Ὑπό την Σὴν εὐσπλαγχνίαν καταφεύγομεν». Δίδαξέ μας τὴν ταπείνωση ποὺ ὑψώνει, τὴν πίστη ποὺ νικᾶ τὸν φόβο, τὴν ἀγάπη ποὺ δὲν γνωρίζει ὅρια. Σκούπισε τὸ δάκρυ τοῦ παιδιοῦ ποὺ φοβᾶται, σφίξε τὸ χέρι τοῦ γέροντα ποὺ νοιώθει μόνος, γίνε λιμάνι σὲ ὅποιον δοκιμάζεται στὶς τρικυμίες τοῦ βίου, ἐπιστηριγμὸς σὲ ὅποιον ἀγωνίζεται νὰ μὴν λυγίσει, ὅταν ὅλα τριγύρω του καταρρέουν. Στάλαξε ὑπομονὴ καὶ παρηγοριὰ στὴν ζωή μας, εἰρήνευσε τὶς ψυχὲς καὶ τὸν ταραγμένο κόσμο μας, ἀνάβλυσε «τῆς εὐεργεσίας τὸν πλοῦτον» στὴν ζωή μας. Γέμισε μὲ χαρὰ τὶς καρδιές μας, «ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μας» σὲ Σένα ἐναποθέτουμε. «Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον ἡμᾶς ὑπὸ τὴν σκέπην Σου».
