Δημοσιογράφου αν. Γραμματέα Επικοινωνίας, ΠΑΣΟΚ- Κινήματος Αλλαγής
Ποιοι τρέμουν την πολιτική αλλαγή και γιατί επιχειρούν να πλήξουν τον μόνο αρχηγό που δεν τους χρωστάει τίποτα
Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε ένα συντονισμένο κρεσέντο επιθέσεων κατά του Νίκου Ανδρουλάκη. Δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι συγκυριακό. Δεν είναι αυθόρμητο. Είναι το αποτέλεσμα της ενόχλησης που προκαλεί στους εγχώριους ολιγάρχες ένας πολιτικός που δεν έχει δεσμεύσεις, δεν χρωστάει εξυπηρετήσεις και δεν παζαρεύει αρχές και θέσεις. Ένας πολιτικός καθαρών χεριών, σε μια χώρα που έχει κουραστεί να πληρώνει τις σκιές των ισχυρών.
Οι περισσότεροι από αυτούς που κινούν τα νήματα της ενημέρωσης βρίσκονται ταυτισμένοι εδώ και χρόνια με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία. Κάποιοι άλλοι διατηρούν παράλληλες διαδρομές με τον Αλέξη Τσίπρα, περιμένοντας το επόμενο πολιτικό σενάριο που θα τους αποφέρει ξανά ρόλους και αναθέσεις. Το κοινό τους σημείο είναι ένα. Ο Ανδρουλάκης δεν τους ανήκει.
Γι’ αυτό και βλέπουμε το εξής φαινόμενο. Από δημοσιεύματα περί δήθεν παραίτησης του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ μέχρι υπόγειες επιθέσεις σε πρόσωπα του στενού του κύκλου, το σύστημα προσπαθεί να δημιουργήσει ρήγματα μέσα στο κόμμα, «ταΐζοντας» φιλοδοξίες στελεχών που ίσως ονειρεύονται έναν ρόλο μεγαλύτερο από το πολιτικό τους ανάστημα. Η συνταγή είναι γνωστή. Πρώτα χτίζεις αμφιβολία. Μετά καλλιεργείς ανασφάλεια. Στο τέλος επιχειρείς αποσταθεροποίηση.
Την ίδια στιγμή, συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης λειτουργούν σαν να έχουν εντολή. Υπερπροβάλλουν τις εξαγγελίες Μητσοτάκη, παρουσιάζοντας τα επιδόματα ως σωτηρία, ενώ εξαφανίζουν από τη δημόσια συζήτηση τον εμπαιγμό των αγροτών, τις παλινωδίες της κυβέρνησης στα μείζονα ζητήματα, τις αποκαλύψεις για ΟΠΕΚΕΠΕ, τα νέα στοιχεία για τις υποκλοπές και τις διεθνείς εξελίξεις που εκθέτουν βαθιά το Μέγαρο Μαξίμου. Η ομερτά έχει σύστημα, όχι τυχαίες σιωπές.
Από την άλλη πλευρά, ο Τσίπρας γίνεται πρώτο θέμα ανάλογα με το ποιος τον προβάλλει και με ποιον σκοπό. Άλλος τον παρουσιάζει σαν τη μεγάλη επιστροφή που έρχεται. Άλλος τον εμφανίζει ως εξολοθρευτή των στελεχών που ανέδειξε ο ίδιος. Άλλος ενδιαφέρεται μόνο για την παρουσίαση του βιβλίου του. Το θέμα όμως είναι πώς λειτουργεί το δίκτυο των συμφερόντων γύρω από αυτό το επικοινωνιακό πανηγύρι. Ποιοι το φουσκώνουν και ποιοι προσδοκούν να κόψουν κομμάτι από την επόμενη ημέρα της Κεντροαριστεράς.
Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο υπάρχει μια σταθερή αλήθεια που όσο κι αν προσπαθούν δεν μπορούν να την κρύψουν. Ο μόνος πολιτικός που δεν χρωστάει σε κανέναν ολιγάρχη, ο μόνος που δεν βρίσκεται σε υπόγειες διαπραγματεύσεις, ο μόνος που δεν ανταλλάσσει σιωπές και εξυπηρετήσεις, είναι ο άνθρωπος που κάθεται σήμερα στην καρέκλα του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτή η καθαρότητα τρομάζει. Γι’ αυτό και γίνεται στόχος.
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη περίοδο. Οι πολίτες ζητούν αλήθεια, εντιμότητα, σοβαρότητα και πολιτική αυτονομία. Όλα αυτά συμβολίζονται στο πρόσωπο του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό και τα συμφέροντα προσπαθούν να τον πλήξουν πριν παγιώσει οριστικά την πολιτική του δυναμική.
Η Δημοκρατία δεν μπορεί να πορεύεται με παρασκηνιακές συμφωνίες και με ΜΜΕ που λειτουργούν ως παραρτήματα επιχειρηματικών γραφείων. Μπορεί όμως να στηριχθεί σε ηγεσίες που δεν εκβιάζονται, δεν εξαγοράζονται και δεν τρομάζουν μπροστά στην πίεση των ισχυρών.
Και αυτή η ηγεσία σήμερα έχει όνομα.
Νίκος Ανδρουλάκης
