Το ετήσιο συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας στην Καλαμάτα θα έπρεπε να αποτελεί για κάθε αιρετό μια κορυφαία ευκαιρία ουσιαστικής παρέμβασης, διεκδίκησης και ανάδειξης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι τοπικές κοινωνίες.
Μόνο που, όπως φαίνεται, δεν αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο τον θεσμικό τους ρόλο.
Για ορισμένους αυτοδιοικητικούς, τέτοιου είδους διοργανώσεις μοιάζουν περισσότερο με ευκαιρία για δημόσιες σχέσεις, φωτογραφίες και… πασαρέλα, παρά με πεδίο ουσιαστικών διεκδικήσεων. Και όταν η συμμετοχή συνδυάζεται με εκδρομικές αποδράσεις με συνοδεία εύλογα δημιουργείται η εντύπωση ότι κάποιοι αντιμετωπίζουν το συνέδριο περισσότερο ως μια ευχάριστη απόδραση παρά ως μια σοβαρή θεσμική υποχρέωση.
Και υπάρχει μια ακόμη παράμετρος που δεν πρέπει να παραβλέπεται: το κόστος.
Γιατί οι μετακινήσεις, οι διαμονές και οι λοιπές εγκεκριμένες υπηρεσιακές δαπάνες συμμετοχής αιρετών σε τέτοιες διοργανώσεις μπορούν να καλύπτονται από τους δημοτικούς προϋπολογισμούς. Με άλλα λόγια, από χρήματα των δημοτών.
Και όταν οι πολίτες καλούνται καθημερινά να ανταποκριθούν σε αυξημένα τέλη, φόρους και οικονομικές υποχρεώσεις, έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν από τους εκπροσώπους τους να αξιοποιούν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα κάθε ευρώ δημόσιου χρήματος.
Γιατί άλλο πράγμα είναι η θεσμική εκπροσώπηση ενός Δήμου και άλλο οι εκδρομές με δημόσια δαπάνη. Και βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να θεωρεί αυτονόητο ότι οι όποιες δαπάνες καλύπτονται από τον Δήμο.
Γιατί υπάρχουν και εκείνοι που δίνουν το «παρών», αλλά περιορίζονται στον ρόλο του θεατή. Χωρίς τοποθετήσεις, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς να γίνεται σαφές ποιες συγκεκριμένες διεκδικήσεις προωθούν για τον Δήμο που εκπροσωπούν.
Υπάρχουν, όμως, και οι απόντες.
Χαρακτηριστική είναι η δημόσια παρέμβαση της επικεφαλής της αντιπολίτευσης στον Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, Όλγας Δασκαλή, η οποία χαρακτήρισε την απουσία του Δημάρχου από το συνέδριο «θεσμικά απαράδεκτη και πολιτικά αδικαιολόγητη», προαναγγέλλοντας ότι θα ζητήσει εξηγήσεις στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο.
Και κάπου εδώ ανακύπτει ένα ευρύτερο ερώτημα που δεν αφορά μόνο έναν Δήμο ή ένα πρόσωπο.
Πόσο σοβαρά αντιμετωπίζουν τελικά ορισμένοι αιρετοί τις κορυφαίες διαδικασίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;
Την ώρα που οι Δήμοι βρίσκονται αντιμέτωποι με αυξημένο ενεργειακό κόστος, ελλείψεις προσωπικού, οικονομική ασφυξία και ολοένα μεγαλύτερες απαιτήσεις, η συμμετοχή σε ένα συνέδριο της ΚΕΔΕ δεν μπορεί να εξαντλείται σε φωτογραφικά στιγμιότυπα, κοινωνικές συναναστροφές και τυπικές παρουσίες.
Ούτε, βεβαίως, η φυσική παρουσία αποτελεί από μόνη της απόδειξη αποτελεσματικότητας. Το ζητούμενο είναι τι διεκδικεί ο καθένας, ποιες προτάσεις καταθέτει, ποιες συμμαχίες οικοδομεί και με ποια αποτελέσματα επιστρέφει στον Δήμο του.
Γιατί οι δημότες δεν στέλνουν τους εκπροσώπους τους στα συνέδρια για να εμπλουτίζουν τα φωτογραφικά τους άλμπουμ. Και πολύ περισσότερο, δεν πληρώνουν από το υστέρημά τους για να χρηματοδοτούν παρουσίες χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.
Περιμένουν να υπερασπίζονται τις ανάγκες του τόπου τους, να διεκδικούν λύσεις και να επιστρέφουν με συγκεκριμένες προτάσεις και αποτελέσματα.
Καιρός, λοιπόν, κάποιοι στην Αυτοδιοίκηση να σοβαρευτούν.
Γιατί, για να απαιτούν από την κεντρική εξουσία να παίρνει στα σοβαρά τα αιτήματά τους, πρέπει πρώτα να αποδείξουν ότι τα παίρνουν στα σοβαρά οι ίδιοι!
