Σήμερα είμαι παραπάνω απο συντετριμμένος. Η είδηση της απώλειας του Δημήτρη Αλεξανδρή με γέμισε με θλίψη και ένα αίσθημα κενού.
Εντελώς αναπάντεχα, ο Δημήτρης, φίλος αγαπημένος, άνθρωπος με βαθιά ευαισθησία και δημιουργική φλόγα, έφυγε από κοντά μας.
Ο Δημήτρης δεν ήταν μόνο εξαιρετικός συγγραφέας, ήταν ένας αληθινός εραστής του τόπου του, του Λιθοβουνίου, της Μακρυνείας και της Αιτωλοακαρνανίας.
Τα βιβλία του ήταν γεμάτα από αγάπη, σεβασμό και μια ανεκτίμητη αίσθηση χρέους προς την κληρονομιά που ήθελε να διασώσει και να μεταδώσει στις επόμενες γενιές.
Είχα την τιμή και τη χαρά να παρουσιάσω αρκετές φορές το έργο του. Κάθε παρουσίαση ήταν μια γιορτή, ένα ταξίδι στα μονοπάτια της ιστορίας που ο Δημήτρης γνώριζε τόσο καλά και μετέδιδε με μοναδικό τρόπο.
Ήταν άνθρωπος που άφηνε το στίγμα του, όχι μόνο μέσα από το πνευματικό του έργο, αλλά και με την αυθεντικότητα και τη γενναιοδωρία του χαρακτήρα του.
Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά το έργο του θα μείνει ζωντανό για να μας θυμίζει την αγάπη του για τη γη που τον γέννησε και για τους ανθρώπους της.
Οι άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή, αλλά αφήνουν το ίχνος τους, είναι εκείνοι που κατάφεραν να νικήσουν τον χρόνο. Δεν ζουν μόνο μέσα στις αναμνήσεις μας, αλλά και σε ότι δημιούργησαν, σε ό,τι προσέφεραν, σε ότι ενέπνευσαν.
Ο Δημήτρης Αλεξανδρής δεν θα ξεχαστεί. Θα ζει μέσα από τις σελίδες του και μέσα από τις καρδιές όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Καλό σου ταξίδι, φίλε Δημήτρη. Η Μακρυνεία σήμερα θρηνεί έναν άξιο πρεσβευτή της
