Του Γιώργου Καρβουνιάρη, Δημοσιογράφος, Αν. Γραμματέας Τομέα Επικοινωνίας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής

Η σημερινή συζήτηση στη Βουλή είχε ουσία και πολιτικό βάρος. Κατέγραψε κάτι που συσσωρεύεται εδώ και καιρό και πλέον εμφανίζεται χωρίς καμία διάθεση συγκάλυψης: η φθορά της κυβέρνησης έχει αποκτήσει κατεύθυνση και ρυθμό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε πιεσμένος, με εμφανή δυσκολία να επιβάλει αφήγηση. Η επιλογή του να απλώσει τη συζήτηση σε πολλά μέτωπα δεν απέδωσε. Τα κρίσιμα ερωτήματα — για τις υποκλοπές, για τη Δικαιοσύνη, για τον τρόπο άσκησης εξουσίας — έμειναν ανοιχτά. Και όταν τα ερωτήματα επανέρχονται χωρίς πειστικές απαντήσεις, δεν κλείνουν. Συσσωρεύονται σε βάρος σου.

Χαρακτηριστική της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση είναι και η εργαλιοποίηση της προσωπικής περιπέτειας του κ. Μυλωνάκη. Αυτή η επιλογή δεν δείχνει δύναμη. Δείχνει απελπισία. Δείχνει μια κυβέρνηση, αδίστακτη που έχει αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τα πάντα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, χωρίς κανένα όριο. Όταν φτάνεις στο σημείο να εκμεταλλεύεσαι ανθρώπινο πόνο για να καλύψεις πολιτικές σου αδυναμίες, τότε δεν μιλάμε πια για τακτική. Μιλάμε για πανικό που ντύνεται επιθετικότητα.

Το ουσιαστικό στοιχείο της ημέρας είναι απλό: η κυβέρνηση δεν καθόρισε το πεδίο της συζήτησης. Βρέθηκε να κινείται μέσα σε ένα πλαίσιο που της επιβλήθηκε. Για μια κυβέρνηση που επί χρόνια αυτοπαρουσιαζόταν ως κυρίαρχη της ατζέντας, αυτό από μόνο του είναι πολιτικό μήνυμα βαρύτητας.

Από την πλευρά του, ο Νίκος Ανδρουλάκης κινήθηκε με συγκρότηση και επιμονή. Έθεσε ευθέως το ζήτημα αξιοπιστίας και παρέμεινε εκεί, σταθερά. Η παρουσία του είχε χαρακτηριστικά ηγετικής στάσης και αυτό καταγράφηκε.

Ο κατήφορος δεν ξεκινά με εκλογική ήττα. Ξεκινά όταν χάνεις τον έλεγχο της συζήτησης, όταν δεν πείθεις στις απαντήσεις σου και όταν αρχίζεις να αντιδράς αντί να καθορίζεις. Σήμερα και τα τρία αυτά στοιχεία ήταν παρόντα ταυτόχρονα. Αυτό δεν είναι συγκυρία. Είναι ένδειξη πορείας.

Η πολιτική κρίνεται στη συσσώρευση, στη φθορά που δεν αναστρέφεται εύκολα. Σήμερα αυτή η στιγμή έκανε ένα βήμα μπροστά. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχει κατήφορος. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει κάποιος στη ΝΔ που έχει το θάρρος να το παραδεχτεί.