Ερώτηση του Βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας Μίλτου Ζαμπάρα προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης για το κόστος, τον στόλο και τη νέα ΚΑλΠ 2028–2034

Τα καΐκια μένουν δεμένα. Το καύσιμο είναι πανάκριβο, ο εξοπλισμός κοστίζει όλο και περισσότερο, τα δίχτυα γυρίζουν σκισμένα. Και ο ψαράς αναρωτιέται αν αξίζει να ξαναβγεί.

Αυτή είναι σήμερα η εικόνα της ελληνικής αλιείας. Για το λόγο αυτό, ο Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας Μίλτος Ζαμπάρας με κοινοβουλευτική  παρέμβαση προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ζητά άμεσα μέτρα και σχέδιο.

Όλο και περισσότεροι επαγγελματίες ακινητοποιούν τα σκάφη τους ή εγκαταλείπουν. Πρώτη πληρώνει η μικρή παράκτια αλιεία, η ραχοκοκαλιά των νησιών και των παράκτιων χωριών. Ο στόλος γερνά. Οι νέοι δεν έρχονται.

Την ίδια ώρα η συζήτηση ανοίγει σχετικά με τη νέα Κοινή Αλιευτική Πολιτική 2028–2034. Με ποιο τρόπο θα είναι έτοιμη η χώρα να την αξιοποιήσει; Ή τα χρήματα θα μείνουν στα χαρτιά;

«Ο ψαράς ζητά να βγαίνει στη θάλασσα χωρίς να δουλεύει με ζημιά. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεν έχουν καμία αξία αν δεν φτάσουν στο καΐκι», σημειώνει ο Μιλτιάδης Ζαμπάρας.

Ο Βουλευτής ζητά από την κυβέρνηση να απαντήσει:

• Ποια άμεσα μέτρα θα πάρει για το κόστος καυσίμων και λειτουργίας των σκαφών;

• Ποιο εθνικό σχέδιο θα καταρτίσει για τη νέα ΚΑλΠ, ώστε οι πόροι για νέα σκάφη και κινητήρες να φτάσουν στους Έλληνες αλιείς;

• Πώς θα εξασφαλίσει ότι η μικρή παράκτια αλιεία θα έχει πραγματική πρόσβαση στη χρηματοδότηση;

• Θα θεσπίσει μόνιμο μηχανισμό αποζημίωσης για τις ζημιές από λαγοκέφαλους και άλλα είδη, και με ποιο χρονοδιάγραμμα;

• Ποια στρατηγική έχει για να έρθουν νέοι στο επάγγελμα και να μείνει το ελληνικό ψάρι στον ελληνικό πάγκο;

Όταν σβήνει η μηχανή ενός καϊκιού, δεν χάνεται μόνο ένα μεροκάματο. Χάνεται ένα κομμάτι από τη ζωή του τόπου.