Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
«Πηγή ὑπάρχεις ἀληθῶς, ὕδατος ζῶντος Δέσποινα»
Όλη η Διακαινήσιμος Εβδομάδα αλλά και όλη η περίοδος του Πεντηκοσταρίου, είναι περίοδος δοξολογίας, προσκυνήσεως και λατρείας του, εκ νεκρών, Αναστάντος Σωτήρος Χριστού. Μέσα στην λαμπρή ατμόσφαιρα της Αναστάσεως του Κυρίου μας, συναχθήκαμε επί τη εορτή της Ζωοδόχου Πηγής. Δεν θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε αυτήν την χαρμόσυνη εβδομάδα, που ως μία ημέρα λογίζεται, την πηγή της Ζωής, την Υπεραγία μας Θεοτόκο.
Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές ονομασίες που έδωσαν οι πιστοί στην Παναγία, λόγω των πολυάριθμων θαυμάτων Της, είναι αυτή της Ζωοδόχου Πηγής. Από το άχραντο σώμα της Θεοτόκου, πήγασε το «ύδωρ το Ζων», δηλαδή ο Χριστός. Έτσι, η Παναγία μας είναι και λέγεται «ακένωτος πηγή», η οποία παρέχει στους πιστούς τα ιάματα.
Στην Κωνσταντινούπολη, τον 5ο αιώνα, ανευρέθη υπό του βασιλέως Λέοντος Α τοῦ Θρακός (457 – 474), του επικαλουμένου Μακέλη, Αγίασμα της Παναγίας, πλησίον του οποίου ο Βασιλιάς έκτισε μεγαλοπρεπέστατο Ιερό Ναό αφιερωμένο στην Ζωοδόχο ή Ζωηφόρο Πηγή, δηλαδή την Παναγία. Έτσι, για το Αγίασμα που ανέβλυζε συνεχώς και παρείχε ιάσεις δίπλα στον ναό, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο όνομα. Τα εγκαίνια του ναού αυτού τελέσθηκαν την Παρασκευή της Διακαινησίμου Εβδομάδος, και έκτοτε καθιερώθηκε να εορτάζει η Εκκλησία μας την μνήμη των εγκαινίων αυτού του Ιερού Ναού, κάθε χρόνο την ίδια ημέρα.
Γράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς για την Θεοτόκο, πως «Μόνη και μόνον τον Θεόν θεωρουμένη, Μόνη και μόνον τον Κύριον μεγαλύνουσα και μόνη παρά μόνου του Κυρίου μεγαλυνομένη. Μόνη και μόνον τον Κύριον αγαπώσα και μόνη παρά μόνον του Κυρίου αγαπωμένη».
Η Αγία μας Εκκλησία διδάσκει, πως η χάρις του Θεού διοχετεύεται στον κόσμο ακόμα και μέσω των υλικών στοιχείων, διότι με την Σάρκωση του Θεού Λόγου, έχει καθαγιαστεί ολόκληρη η κτίση. Το πιο ευλογημένο στοιχείο είναι το νερό. Αυτό δίνει ζωή στον άνθρωπο και σε όλα τα όντα. Χάρη στην χρησιμότητά του για την ζωή, κατέστη το πιο συνηθισμένο μέσον της θείας χάριτος στην ανθρωπότητα.
Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια υπήρχαν στην Εκκλησία «αγιάσματα», δηλαδή πηγές, στις οποίες συνέρρεαν οι πιστοί για να ζητήσουν την ευλογία και την χάρι του Θεού. Τα περισσότερα «αγιάσματα» είναι αφιερωμένα στην Θεοτόκο, διότι μετά τον Τριαδικό Θεό, η Παναγία μας είναι η αγιώτερη ύπαρξη και η αέναη πηγή ευλογίας του κόσμου. Τα «αγιάσματα» αυτά της Θεοτόκου, θεωρούνται και είναι ιερά, και οι άνθρωποι που με πίστη προστρέχουν σε αυτά, αντλούν πλήθος θαυματουργών ιάσεων.
Η ζωή της Θεοτόκου αποτελεί έμπρακτη δοξολογία προς τον Τριαδικό Θεό και η προφορά και μόνο του Παναγίου ονόματός Της, μας λυτρώνει από πολλά δεινά, διότι έχει ως Μήτηρ Θεού, παρρησία προς τον Υιόν Της. Ποιός είναι εκείνος που δεν έχει να καταθέσει μια εμπειρία της θείας ευεργεσίας Της; Στον κίνδυνο αλλά και σε σημαντικά ευχάριστα γεγονότα, εμείς οι πιστοί ασυναίσθητα προφέρουμε το όνομά της και αυτό το όνομα είναι η πηγή της δύναμης και της προστασίας μας.
Γι’ αυτό, ευχαριστώντας την νοητή Ζωοδόχο Πηγή, την Μητέρα του Κυρίου μας, ας την παρακαλέσουμε να ανοίξει τους ακενώτους κρουνούς του θείου αγιασμού και να ειρηνεύει τον κόσμο μας.
