Όπως διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες μας, η Εκκλησία μας αποτελεί μυστήριο, διότι έχει ως ιδρυτή και θεμέλιο τον ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού. Τί μεγαλύτερο μυστήριο μπορεί να υπάρξει από την είσοδο του απολύτως απρόσιτου ως προς την φύση Του Θεό στην ανθρώπινη ιστορία και την διαρκή παρουσία Του ανάμεσα στους ανθρώπους «μέχρις της συντελείας του αιώνος», όπως ο Ίδιος διαβεβαίωσε; (Μτθ. 28:20)
Ως προέκταση αυτού του μυστηρίου, όπως επίσης οι Άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν, είναι η θαυμαστή εξάπλωση της Εκκλησίας του Χριστού στα πέρατα της Οικουμένης μέσα σε ταχύτατο χρονικό διάστημα και μάλιστα εν μέσω διαρκών διώξεων και στην συνέχεια, φρικτών διωγμών που διήρκεσαν σχεδόν τρεις αιώνες. Άλλοι Πατέρες, όπως ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ενισχύουν αυτή την άποψη, καθώς επισημαίνουν πως, άνθρωποι χωρίς καμία κοσμική σοφία, κατέκτησαν την Οικουμένη, όχι με την ρητορική η την φιλοσοφία αλλά με την δύναμη της Θείας Χάριτος (Λόγος 2, Περί φυγής, Πατρολογία J-P. Migne, 35,480-481).
Αυτό το γεγονός ακριβώς εμφανίζεται και στην σημερινή Αποστολική περικοπή. Στο απόσπασμα της πρώτης προς Κορινθίους επιστολής του, ο Απόστολος Παύλος θυμίζει στους Κορινθίους τα παθήματα και τις ταλαιπωρίες των Αποστόλων, προκειμένου να τους μεταδώσουν το χαρμόσυνο μήνυμα του Χριστού:
«Μου φαίνεται», τους γράφει, «πως ο Θεός σ’ εμάς τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα … Ως αυτήν την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε ρακένδυτοι, ξυλοδαρμένοι, από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι, και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια. Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου, ως αυτήν την ώρα θεωρούμαστε τα αποβράσματα της κοινωνίας» (Α Κορ. 4: 9–13).
Η συντριπτική πλειοψηφία των Αγίων της Εκκλησίας μας υπήρξαν άνθρωποι απλοί, συχνά αμόρφωτοι, χωρίς ακαδημαϊκούς τίτλους, χωρίς κοινωνικό κύρος και συχνά, χωρίς κανένα από εκείνα τα προσόντα που επηρεάζουν και γοητεύουν ένα ακροατήριο. Ιδιαιτέρως το αγιώτερο πρόσωπο της πίστεώς μας, η Υπεραγία Θεοτόκος, η Μητέρα και Σκέπη της Οικουμένης, της οποίας σε λίγες ημέρες θα εορτάσουμε την Κοίμηση, υπήρξε μία άσημη γυναίκα σε μία περιοχή της Παλαιστίνης, η οποία έζησε απαρατήρητη και εκοιμήθη χωρίς κάποιος ιστορικός της εποχής να καταγράψει έστω και το παραμικρό.
Όσο συνειδητοποιούμε τις αλήθειες αυτές, τόσο θα αντιλαμβανόμαστε και την δική μας θέση στον κόσμο. Η Εκκλησία του Χριστού, στην οποία ανήκουμε, δεν ζήτησε πότε το κύρος και την δόξα αυτού του κόσμου. Ποτέ δεν διαχώρισε τους ανθρώπους σε άσημους και διάσημους, φτωχούς και πλούσιους, καταξιωμένους και περιφρονημένους. Πάντοτε αντιμετώπιζε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον κάθε άνθρωπο ως μοναδική, πολύτιμη και ανεπανάληπτη εικόνα Θεού και καλεί όλους μας να ανακαλύψουμε την εικόνα αυτή μέσα μας και να μιμηθούμε την ταπεινοφροσύνη των Αγίων και την αφοσίωσή τους στο πρόσωπο του Χριστού και στο όραμα της Βασιλείας Του.
Στο τέλος της κάθε Θείας Λειτουργίας, καθώς ο λαός του Θεού ετοιμάζεται να επανέλθει στην καθημερινότητά του, ο κάθε πιστός μαθαίνει να αντλεί χαρά, όχι από την φήμη η τις επιτυχίες του αλλά από την αγάπη του Θεού που τον αγκαλιάζει διαρκώς και του δίνει τόση αξία όση δεν μπορεί να απολαύσει ακόμη και ο ενδοξότερος άνθρωπος πάνω στην γη. Ο μόνος αληθινός θησαυρός της ζωής είναι η ευλογία και το έλεος του Κύριου• θησαυρός απείρως πολυτιμότερος από όλα τα επίγεια πλούτη. Για τον λόγο αυτό και λίγο πριν ολοκληρωθεί η Θεία Λειτουργία, ο Ιερέας στέκεται μπροστά στην Ωραία Πύλη και μας αποστέλλει την τελευταία ευλογία, λέγοντας: «Η ευλογία και το έλεος του Κυρίου ας είναι με σας, με την χάρη και την φιλανθρωπία του, τώρα και πάντα και εις τους αιώνας των αιώνων».
Καμία σημαντικότερη ευχή δεν μπορεί να υπάρξει από εκείνη της ευλογίας και του ελέους του Κυρίου. Από αυτά τα δύο εξαρτώμεθα. Τίποτα δεν μπορούμε να επιτύχουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Τίποτα δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από τον Θεό επειδή το αξίζουμε. Αφηνόμαστε στην χάρη και την φιλανθρωπία Του, όντας βέβαιοι πως Εκείνος γνωρίζει τα πάθη και τις αδυναμίες μας, τις εμμονές και την ραθυμία μας, τους φόβους, τις αγωνίες και την αστάθειά μας. Δεν απελπιζόμαστε όμως! Γνωρίζουμε πως και στην έσχατη πτώση μας, Εκείνος, όπως ακούσαμε κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στην ευχή της Αγίας Αναφοράς, δεν απομακρύνθηκε από εμάς αλλά μας ακολούθησε στον βυθό του Άδη για να μας επαναφέρει ως πολίτες και τέκνα Του στην επουράνια Βασιλεία Του. Σε αυτό το έλεος και σε αυτή την φιλανθρωπία ελπίζουμε, με την απόλυτη πίστη πως τα πλήθη των αμαρτιών μας είναι σε θέση να τα εξαλείψει μόνον ο ωκεανός του αγάπης Του.
Λίγο πριν αναχωρήσουμε από τον Ιερό Ναό, ο Ιερέας μας προσφέρει την ευλογία του Χριστού και μας θυμίζει όλους εκείνους που βρίσκονται γύρω από το ουράνιο θυσιαστήριο και με την παρρησία που αξιώθηκαν, εξ αιτίας της αγιασμένης ζωής τους, εύχονται και μεσιτεύουν για την σωτηρία μας: «Ο Χριστός ο αληθινός Θεός μας, που αναστήθηκε από τους νεκρούς, με τις πρεσβείες της πανάχραντης και πανάμωμης αγίας Μητέρας του• με την δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού• με τις προστασίες των τίμιων επουράνιων Ασωμάτων Δυνάμεων• με τις ικεσίες του Τίμιου, ενδόξου, Προφήτη, Προδρόμου και Βαπτιστή Ιωάννου, των αγίων ενδόξων και πανεύφημων Αποστόλων• των αγίων ένδοξων και καλλίνικων Μαρτύρων• των οσίων και θεοφόρων Πατέρων μας … των Αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννας … και όλων των Αγίων, ως Θεός καλός, φιλάνθρωπος, μακάρι να μας ελεήση και να μας σώση».
Πόση παρηγοριά προσφέρει στην ψυχή του κάθε πιστού η αναφορά σε αυτά τα πρόσωπα! Πόση ενδυνάμωση και ενθάρρυνση συνεισφέρει στον καθένα από εμάς η ανάμνηση της αγιασμένης ζωής τους, της διδασκαλίας, του μαρτυρίου και του πνευματικού τους αγώνα! Πόσο λυτρωτική είναι η απαλλαγή από τις αγωνίες της ζωής και τον φόβο του θανάτου, όταν συνειδητοποιούμε πως, αυτές οι ψυχές βρίσκονται τώρα ολοζώντανες γύρω από τον θρόνο του Θεού, αλλά και ανάμεσά μας, καθώς συχνότατα, μέσω απείρων θαυμάτων, κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε εκείνους που επικαλούνται την χάρη και αναζητούν την προστασία τους!
Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Χριστός μας απαλλάσσει ένα νέο παιδί από την φοβερή επίδραση του δαιμονίου. Βλέπουμε τις αντιδράσεις του δαιμονισμένου νέου και φρίττουμε. Ξεχνάμε, όμως, πως και στην σημερινή κοινωνία, ο άνθρωπος μακριά από τον Θεό χάνει τα λογικά του, σύρεται δέσμιος των παθών του και καταστρέφει, με την δική του προαίρεση, την ψυχοσωματική αρμονία με την οποία τον προίκισε ο Θεός.
Εμείς όμως, αφού ακούσουμε από τον ιερέα το: «Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς», επιστρέφουμε στον κόσμο ολοκληρωμένοι, χαρούμενοι και βέβαιοι πως, διαρκώς, βρισκόμαστε κάτω από την σκέπη του Θεού, με τον Οποίον προ ολίγου ενωθήκαμε μέσω της Θείας Μεταλήψεως. Τα δώρα της Θείας Ευχαριστίας που έχουν εναποτεθεί στην ψυχή μας είναι ολοφάνερα, εξαρτάται όμως από εμάς το εάν και κατά πόσον θα τα ενεργοποιήσουμε. Όσο κρατούμε μέσα μας ζωντανή την παρουσία του Χριστού μέσω της προσευχής και της υπακοής στο Θέλημά Του, θα διαπιστώνουμε την δύναμή τους και θα επιβεβαιώνουμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας πως τίποτα δεν υπάρχει ισχυρότερο από το φως του προσώπου Του.
Η Θεία Λειτουργία κρατάει ανοιχτό τον δρόμο προς την Βασιλεία του Θεού. Έχουμε την μεγάλη ευκαιρία να βαδίσουμε προς τα εκεί με το φως που μας προσφέρει η πίστη στον Αναστημένο Χριστό και η μίμηση του ήθους και της ζωής των Αγίων της Εκκλησίας μας, ιδιαιτέρως δε της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ας μην αφήσουμε αυτή την μεγάλη δωρεά ανεκμετάλλευτη.