Το πνευματικό κάλλος της Παναγίας είναι ανεπανάληπτο στην ιστορία της ανθρωπότητος

Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού

«Ευλογημένη συ εν γυναιξί,
και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου»
(Λουκ. 1, 42).
Ο μήνας Αύγουστος είναι ο μήνας της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Παναγίας μας. Αν καθ’ όλο το έτος έχουμε συχνές και πυκνές αναφορές στην Μητέρα του Κυρίου μας, εκεί που κορυφώνεται η δοξολογική, τιμητική και ικετευτική αναφορά μας σ’ Εκείνη είναι κατά τον μήνα αυτό, λόγω της εορτής της Κοιμήσεως και Μεταστάσεώς Της. Από αυτό καταλαβαίνουμε γιατί η Εκκλησία μας θέσπισε την νηστεία προς τιμήν της Παναγίας μας αλλά και τις καθημερινές ικεσίες μας με τους παρακλητικούς κανόνες.
Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ευηγγελίσθη την Θεοτόκο στην Ναζαρέτ, είπε προς αυτήν• «χαίρε, κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου• ευλογημένη συ εν γυναιξίν» (Λουκ. 1, 28). Την προσφώνησε ως «ευλογημένη», δηλαδή αυτήν που δέχθηκε καλό λόγο στο πρόσωπό της, δέχθηκε χαρούμενο μήνυμα από τον Ουρανό, ότι «εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ• και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν» (Λουκ. 1, 30-31). Αυτό έγινε σε αντίθεση με την Εύα, η οποία δέχθηκε και άκουσε κατάρα, λόγω της παρακοής της, ότι «πληθύνων πληθυνώ τας λύπας σου και τον στεναγμόν σου» (Γεν. 3, 16).
Μετά τον Ευαγγελισμό της, η Θεοτόκος επισκέφθηκε μετά σπουδής τη συγγενή της, την Ελισάβετ, η οποία είχε συλλάβει υιό, τον Τίμιο Πρόδρομο, πριν από έξι μήνες. Και μόλις «ησπάσατο», δηλαδή, χαιρέτησε η Παναγία την Ελισάβετ, το κυοφορούμενο βρέφος της, ο Πρόδρομος, αισθάνθηκε την παρουσία του Υιού του Θεού, τον Οποίο έφερε στην κοιλία της η Παρθένος, και από τη χαρά του εσκίρτησε. Πνευματικό ήταν αυτό το σκίρτημα, διότι ο Ιωάννης εκ κοιλίας μητρός του ήταν πλήρης Πνεύματος Αγίου, όπως είχε πει ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στον πατέρα του, τον Ζαχαρία: «Και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού» (Λουκ. 1, 15).
Όταν ο Ιωάννης εσκίρτησε, τότε και η Ελισάβετ επλήσθη Πνεύματος Αγίου, διότι μετέδωσε ο υιός στη μητέρα του το προφητικό χάρισμα και με μεγάλη φωνή ανεβόησε και αυτή προς την Θεοτόκο: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με;» (Λουκ. 1, 42-43). Λέγει ο Άγιος Θεοφύλακτος πως «η Ελισάβετ ονόμασε τον Κύριο καρπό της κοιλίας της Θεοτόκου, διότι άνευ ανδρός έγινε η σύλληψή Του. Τα άλλα παιδιά είναι καρποί των πατέρων τους, ο Χριστός όμως, είναι καρπός μόνης της Θεοτόκου».
Ο Άγγελος και η Ελισάβετ αποκάλεσαν την Παναγία μας «ευλογημένη». Είναι όντως ευλογημένη ανάμεσα στις γυναίκες, διότι είναι ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας της, ο Χριστός. Από Εκείνον έλαβε και αυτή την ευλογία. Ευλογημένη και Κεχαριτωμένη, λοιπόν, η Θεοτόκος, τόσο για το φυσικό όσο, και ακόμη περισσότερο, για το πνευματικό Της κάλλος.
Το πνευματικό κάλλος της Παναγίας είναι πρωτοφανές και ανεπανάληπτο στην ιστορία της ανθρωπότητος. Καμία γυναίκα στον κόσμο δεν είχε όλες τις χάρες του Θεού, όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και όλο το θείο κάλλος, που είχε η Παναγία μας.
Γι’ αυτό και εμείς την τιμούμε, την παρακαλούμε και τελούμε τις εορτές, τις Πανηγύρεις και τις Παρακλήσεις Της, ελπίζοντας στην προστασία, στην μεσιτεία και στις πρεσβείες Της προς τον Υιό Της και Θεό μας για το έλεός Του και την σωτηρία μας, βοώντας προς αυτήν: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».