Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
Τόσο η Ευαγγελική όσο και η Αποστολική περικοπή είναι σήμερα γεμάτες θαύματα. Κοινός είναι ο σκοπός τους: να μας βοηθήσουν να αναγνωρίσουμε τον Αναστημένο Χριστό ως κυρίαρχο, όχι μόνον πάνω στις φυσικές δυνάμεις, αλλά και στις δυνάμεις της φθοράς και του θανάτου.
Στην Ευαγγελική περικοπή, ο παραλυτικός της Βηθεσδά, με έναν μόνο λόγο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στέκει ξανά στα πόδια του και μάλιστα, μεταβάλλεται σε κήρυκα της δυνάμεως του Θείου Διδασκάλου.
Στην Αποστολική περικοπή, ο Απόστολος Πέτρος θαυματουργεί και επαναλαμβάνει το ίδιο θαύμα του Διδασκάλου του, ανορθώνοντας τον παραλυτικό Αινέα. Και πάλι όμως, ο αληθινός ευεργέτης και ο αληθινός ιατρός είναι ο Κύριός μας. Ο Πέτρος επιτελεί το θαύμα, επικαλούμενος το δικό Του θείο όνομα. Μέσω και αυτού του θαύματος, αποκαλύπτεται η διαρκής παρουσία του Αναστημένου Κυρίου και η επιβεβαίωση της υποσχέσεώς Του πως δεν θα πάψει ποτέ να βρίσκεται κοντά στους ανθρώπους, «μέχρις της συντελείας του αιώνος» (Μτθ. 28:20).
Για τον κόσμο που ζούμε, τον κόσμο που μέχρι σήμερα υφίσταται τις συνέπειες της πτώσεως και ιδιαίτερα την φθορά και τον θάνατο, τέτοια γεγονότα, τέτοια θαύματα, προκαλούν τον θαυμασμό, διότι ανατρέπουν τα δεδομένα που έχουμε για τους φυσικούς νόμους που διέπουν την καθημερινότητά μας. Τα θαύματα του Ευαγγελίου, όμως, δεν έχουν ως μοναδικό σκοπό τον θαυμασμό. Σκοπό έχουν και την υπόσχεση πως ένας άλλος κόσμος αφθαρσίας και αθανασίας, ένας κόσμος όπως τον γνώρισε ο άνθρωπος πριν την πτώση και που τον έχασε εξ αιτίας της παρακοής του, έχει πάλι ανοιχτές τις πύλες του και περιμένει τον καθέναν από εμάς να πολιτογραφηθεί ως πολίτης του.
Η κάθε Θεία Λειτουργία αποτελεί πρόσκληση για είσοδο στον κόσμο της αιωνιότητος, στην Βασιλεία των Ουρανών. Πρόκειται, όμως, για μια υπόσχεση που επαληθεύεται και στο παρόν, καθώς ο Αναστημένος Χριστός βρίσκεται ήδη ανάμεσά μας και προσφέρει το Σώμα του και το Αίμα Του «εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον».
Στην Θεία Λειτουργία, από την στιγμή, κατά την οποία, το ψωμί και το κρασί έχουν μεταβληθεί σε Σώμα και Αίμα Χριστού, μέσω της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος, και ενώ βρισκόμαστε στο τέλος της μεγάλης ευχής της αγίας Αναφοράς, ο δρόμος είναι πλέον ανοικτός προς την Θεία Κοινωνία. Ακριβώς στο σημείο αυτό, οι Πατέρες της Εκκλησίας μας έκριναν αναγκαίο να υπάρξει μια ειδική προετοιμασία, μέσω ευχών και δεήσεων, ώστε, στην ψυχή του κάθε Χριστιανού να ενισχυθεί η κατάνυξη και η συντριβή και να αναζωπυρωθεί ακόμη εντονότερα ο πόθος ενώσεως με τον Χριστό.
Για τον λόγο αυτό, ο Ιερέας μας θυμίζει πως, ο,τι συμβαίνει την ώρα αυτή, αποτελεί καρπό της αγάπης και του ελέους του ενανθρωπίσαντος Θεού και εύχεται: «Και έσται τα ελέη του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών», δηλαδή «ας είναι όλα τα θεία δώρα του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού μάζί με όλους σας».
Πράγματι, το φρικτό και φοβερό μυστήριο που μόλις προ ολίγου έχει πραγματοποιηθεί πάνω στην Αγία Τράπεζα, δηλαδή η μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού, ξεπερνά κάθε δυνατότητα του νου μας και παραχωρείται από τον Θεό ως αποτέλεσμα της μεγάλης αγάπης Του και μόνον. Γι αὐτὰ τα πολύτιμα δώρα προσευχόμαστε και ευχαριστούμε: «Ας παρακαλέσουμε, ο φιλάνθρωπος Θεός μας, που δέχτηκε αυτά τα δώρα στο άγιο και υπερουράνιο και νοερό θυσιαστήριό του, σε οσμή πνευματικής ευωδίας, να μας στείλη σε ανταπόδοση την θεία χάρη και την δωρεά του Αγίου Πνεύματος».
Αυτά εύχεται ο Ιερέας και μαζί του όλοι όσοι παρευρίσκονται την ώρα αυτή στο μυστήριο. Ένα μυστήριο που ξεπερνάει τις αισθήσεις μας, αλλά, συγχρόνως, πρέπει να περιγραφεί με λέξεις και ερεθίσματα του δικού μας κόσμου. Και εδώ, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος θεωρείται ο θεόπνευστος συγγραφέας του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, επιστρατεύει την ανθρώπινη όσφρηση, περιγράφοντας τα αγιασμένα Τίμια Δώρα ως πνευματική ευωδία αγιότητος του Ίδιου του Χριστού, η οποία ανεβαίνει προς το υπερουράνιο θυσιαστήριο.
Αναρωτιέται κανείς: Γιατί ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί το ερέθισμα της οσφρήσεως; Μια μεγάλη αλήθεια κρύβεται, αδελφοί μου, πίσω από αυτή την επιλογή: Την ώρα αυτή, το νεκρό σώμα του Χριστού μεταβάλλεται σε ζωοποιό σώμα θεώσεωςς. Η ζωή υπερνικά τον θάνατο. Το άρωμα της θεότητος υπερνικά την φρικαλέα οσμή που αναδίδει ένα νεκρό σώμα μέσα στον τάφο.
Επί αιώνες, οι άνθρωποι έχουν συνδυάσει τον θάνατο με την ανυπόφορη οσμή του σώματος που αποσυντίθεται. Τώρα, όμως, μπροστά μας, το Σώμα του Κυρίου μας, που οι Εβραίοι πίστεψαν πως έκλεισε τον κύκλο του και πως θα ακολουθήσει την μοίρα όλων των νεκρών σωμάτων, πλημμυρίζει από ζωή και αναδίδει την ευωδία της αθανασίας. Όπως αναφέρει ο Ιερός Καβάσιλας, ο οποίος, με κορυφαίο τρόπο ερμήνευσε την Θεία Ευχαριστία, το πνευματικό μύρο των Τιμίων Δώρων έχει τόση δύναμη, ώστε μεταβάλλει όλους, όσοι το γευτούν σε μέρος αυτής της ευωδίας, καθώς, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «Χριστού ευωδία εσμέν» (P.G. J–P. Migne, 150, 445c, Β Κoρ. 2:15).
Όπως εκείνη η γυναίκα στο σπίτι του Σίμωνος του Λεπρού έσπασε το αλάβαστρο με το μύρο μπροστά στον Χριστό και του άλειψε το κεφάλι (Μρκ 14:3), έτσι και ενώπιόν μας, σε κάθε Θεία Λειτουργία, ο ίδιος ο Χριστός, ως άγιο μύρο, πλημμυρίζει τις ψυχές όλων με την ευωδία Του. Ευωδιάζει, ο Ναός, ευωδιάζει η σύναξη των πιστών, ευωδιάζει και η κάθε ψυχή, καθώς απαλλάσσεται από την δυσοσμία των παθών της.
Καθώς ολοκληρώνεται το τελευταίο στάδιο της προετοιμασίας μας πριν την Θεία Κοινωνία, ο Ιερέας ζητά απ’ τον Θεό να μας προφυλάξει κατά την σημερινή ημέρα από κάθε αμαρτία, να μας αποστείλει άγγελον ειρήνης, να μας χαρίσει την άφεση, να φροντίσει για τα καλά και συμφέροντα της ψυχής μας, να μας αξιώσει να περάσουμε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας με μετάνοια και να μας προσφέρει ανώδυνα και ανεπαίσχυντα τα τέλη της ζωής μας.
Η σειρά αυτών των δεήσεων ολοκληρώνεται μάλιστα με μια ευχή που θα έπρεπε να βρίσκεται διαρκώς στο νου και στην καρδιά μας: «εαυτούς και αλλήλους, και πάσαν την ζώήν ημών Χρίστώ τω Θέώ παραθώμεθα», δηλαδή, «ας αφήσουμε ο καθένας μας κι όλοι μάζί τον εαυτό μας κι όλη μας τη ζώή στο Θεό μας Ιησού Χριστό».
Με την συμμετοχή μας στο θαύμα της Θείας Ευχαριστίας, η ψυχή μας απαλλάσσεται από την δυσωδία των παθών και των αμαρτιών μας και διαποτίζεται από την ευωδία του Αγίου Πνεύματος. Η Θεία Λειτουργία είναι το μυστήριο που σκορπίζει σε όλο τον κόσμο το άρωμα του μύρου της ζωής, το μύρο του Χριστού μας, που, ως αμνός, σφαγιάζεται για την σωτηρία μας.
Όταν οσμιζόμαστε ένα άρωμα, ασυναίσθητα στρεφόμαστε προς αυτό και προχωρούμε, αναζητώντας την πηγή του. Έτσι και όταν τα εσωτερικά μας αισθητήρια, μέσω της πνευματικής ζωής, ενεργοποιούνται, αντιλαμβανόμαστε το άρωμα της Θεότητος του Κυρίου που αναδύεται από την Αγία Τράπεζα και κατευθυνόμαστε προς τα εκεί. Όπως αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη, «πίσω σου τρέχουμε, Κύριε, ακολουθώντας την ευωδία των μύρων Σου» (Άσμα Ασμάτων 1:4).
Όσοι κοινωνούν τον Χριστό, μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, αποχωρούν, ως ψυχές μυροφόρες και σκορπίζουν με την σειρά τους την ευωδία του Πνεύματος προς τον κόσμο.
Αυτήν την ευωδία ας αξιωθούμε, προσερχόμενοι πάντοτε στο υπερκόσμιο αυτό μυστήριο με συντριβή καρδίας, μετάνοια και δοξολογία και ας μην αμφιβάλλουμε πως το μύρο της Θεότητος δεν θα πάψει ποτέ να ποτίζει την διψασμένη για χαρά και αληθινή ζωή ψυχή μας.
