«Δεν χρειαζόμαστε μία Εκκλησία φοβισμένη απέναντι στην Τεχνολογία. Ούτε όμως μία Εκκλησία που υιοθετεί άκριτα τους κανόνες της. Χρειαζόμαστε κληρικούς, οι οποίοι θα μπορούν να χρησιμοποιούν τα σύγχρονα μέσα χωρίς να χρησιμοποιούνται από αυτά» ανέφερε στην εισήγησή του ο μητροπολίτης Χαλκίδος, Χρυσόστομος.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, οι ιερείς θα πρέπει να έχουν παρουσία στο ψηφιακό κόσμο χωρίς αυτοπροβολή. «Να χρησιμοποιούν την τεχνολογία, χωρίς να επιτρέπουν στην τεχνολογία να καθορίζει ή να αλλοιώνει την ποιμαντική τους ταυτότητα. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς περισσότερη παρουσία της Εκκλησίας στο διαδίκτυο. Είναι κάτι δυσκολότερο και ουσιαστικότερο: περισσότερο εκκλησιαστικό ήθος μέσα στην παρουσία μας στο διαδίκτυο».

Στο σημείο αυτό, ο ιεράρχης επεσήμανε ότι ο κάθε κληρικός δεν αποτελεί αυτόνομη εκκλησιαστική αυθεντία, γι’ αυτό η δημόσια παρουσία του οφείλει να εκφράζει την εκκλησιολογική σχέση με τον Επίσκοπο και την τοπική Εκκλησία ή την Ιερά Σύνοδο. «Ο κληρικός οφείλει να κατανοεί αυτοσυγκρατούμενος ότι δεν χρειάζεται δημόσια τοποθέτηση για κάθε θέμα και κάθε γεγονός» είπε προσθέτοντας «οι εμπιστευτικές ποιμαντικές σχέσεις δεν αποτελούν υλικό δημοσιότητας».

Μάλιστα, ο κ. Χρυσόστομος εξέφρασε την θέση ότι η ψηφιακή δράση δεν πρέπει να οικοδομεί προσωπικό «brand» φίρμα-είδωλο κληρικού, αλλά να παραπέμπει στον Χριστό και στην Εκκλησία, τονίζοντας την ανάγκη για μια βασική κατάρτιση του Κλήρου στην ψηφιακή επικοινωνία. Και αυτό όπως εξήγησε  «όχι για να μεταβληθούν οι ιερείς σε επαγγελματίες της επικοινωνίας, αλλά για να γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι ψηφιακές πλατφόρμες, πώς δημιουργούνται οι μηχανισμοί εθισμού και πόλωσης, ποια νέα προβλήματα δημιουργεί η Τεχνητή Νοημοσύνη κλπ».

Νωρίτερα, ο μητροπολίτης Σύρου, Δωρόθεος στην εισήγησή του με θέμα «η ποιμαντική της μοναξιάς και της ψυχικής εξάντλησης στη σύγχρονη κοινωνία», ανέφερε, ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να αδιαφορεί για αυτό και «η ποιμαντική μας οφείλει να γίνει περισσότερο ακροαματική, συνοδευτική και θεραπευτική».

Στο πλαίσιο αυτό πρότεινε να εξεταστούν, μεταξύ άλλων, η δημιουργία ενοριακών ομάδων επίσκεψης και υποστήριξης μοναχικών, ασθενών και ηλικιωμένων ανθρώπων, η  διοργάνωση επιμορφωτικών σεμιναρίων για κληρικούς και λαϊκούς σχετικά με θέματα ψυχικής υγείας, ενδοοικογενειακής βίας, σχολικού εκφοβισμού και πρόληψης των αυτοκτονιών, καθώς και η συγκρότηση  εκκλησιαστικών κέντρων ακρόασης, συμβουλευτικής και παραπομπής σε ειδικούς.