Η Linda Carrol Forrest Trotter ή Ευτυχία Νούλα, είναι η εμπνεύστρια του μη κερδοσκοπικού οργανισμού «The Eftychia Project», με έδρα το Τενεσί, που συστάθηκε με σκοπό υιοθετημένοι Έλληνες στην Αμερική να βρουν τις ρίζες τους στην πατρίδα.
Η ίδια, κατόρθωσε να εντοπίσει τη βιολογική της μητέρα στο χωριό Στράνωμα της Ναυπάκτου, 59 ολόκληρα χρόνια μετά από την υιοθεσία της.
Λίγες μέρες μετά από την άφιξη της στην Ελλάδα, η Linda Carrol Forrest Trotter ή Ευτυχία Νούλα, επισκέφθηκε τη «Γ» και μάς μίλησε πρόθυμα για τη δική της ιστορία, αλλά και για το έργο του οργανισμού που ιδρύθηκε με αφορμή αυτήν.
Πείτε μας με δυο λόγια τη δική σας ιστορία. Πότε και πώς υιοθετηθήκατε;
Υιοθετήθηκα το 1958 από δύο αξιολάτρευτους γονείς. Ομολογώ ότι είμαι τυχερή. Ήμουν μία από τις υιοθεσίες παιδιών Ελλήνων στην Αμερική τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.
Όταν ξεκίνησα να αναζητώ την οικογένειά μου, δεν γνώριζα ότι υπάρχουν 4.000 υιοθετημένοι Έλληνες στις ΗΠΑ, ούτε τις συνθήκες αυτών των υιοθεσιών. Η υιοθεσία μου έγινε με τη βοήθεια ενός Έλληνα ιερέα στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, ο οποίος είχε βοηθήσει και άλλους εκεί να υιοθετήσουν ελληνόπουλα. Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου πίστευα ότι η μικρή μας ομάδα Ελλήνων εκεί ήταν η μοναδική.
Πάντως, όσοι υιοθετηθήκαμε κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαετιών, δεν ψάξαμε μόνο τις ρίζες μας και τις ελληνικές μας οικογένειες, αλλά και απαντήσεις στο ερώτημα γιατί συνέβη αυτό το κίνημα μαζικών υιοθεσιών στην Αμερική.
Πώς βρήκατε εσείς τη βιολογική σας μητέρα;
Τη βρήκα μέσα από μια σειρά «θαυματουργών» περιστάσεων, στο χωριό Στράνωμα της Ναυπάκτου, τον Ιούνιο του 2017, ύστερα από 59 χρόνια χωρισμού. Το γεγονός αυτό μου έδωσε μεγάλη χαρά, αλλά ήξερα ότι υπήρχαν πολλοί άλλοι που έψαχναν επίσης τους βιολογικούς τους γονείς για χρόνια, χωρίς επιτυχία. Ένιωσα, λοιπόν, ότι έπρεπε να βοηθήσω τους άλλους, όπως βοηθήθηκα κι εγώ, και να ενισχύσω τους δεσμούς όσων υιοθετηθήκαμε με την Ελλάδα.
Κι έτσι εμπνευστήκατε και φτιάξατε τον οργανισμό «The Eftychia Project»…
Νια, έτσι γεννήθηκε ο φιλανθρωπικός, μη κερδοσκοπικός, οργανισμός «The Eftychia Project». Δεν παίρνουμε χρήματα, δεν αποσκοπούμε στο κέρδος. Σκοπός μας είναι να βοηθήσουμε όλους όσοι είναι υιοθετημένοι στην Αμερική και αναζητούν τις ρίζες τους στην Ελλάδα, να βοηθήσουμε στην επανένωση οικογενειών.
Όποιος επιθυμεί μπορεί να μάς βοηθήσει παρέχοντας μας πληροφορίες ή να απευθυνθείς σε εμάς ζητώντας πληροφορίες.
Είστε ικανοποιημένη από το έργο σας;
Είμαι απόλυτα ικανοποιημένη. Πρόκειται για έναν θαυμάσιο οργανισμό. Μέχρι τώρα έχουμε βοηθήσει πολλά άτομα να επανασυνδεθούν με τις οικογένειες τους. Έχουμε επαφή με Έλληνες που υιοθετήθηκαν από το Βρεφοκομείο Αθηνών, το Ιδρυμα «Μητέρα», τον Άγιο Στυλιανό στη Θεσσαλονίκη, το Βρεφοκομείο Πατρών ή αλλού και αναζητούν τους βιολογικούς τους γονείς.
Στο σημείο αυτό να σας πω ότι στο έργο μας θερμός συμπαραστάτης είναι ο σύζυγος μου, για τον οποίο είμαι πολύ υπερήφανη.
Μέχρι πότε θα μείνετε στην Ελλάδα;
Θα μείνω μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου και θα προσπαθήσω να έχω επαφές με κυβερνητικά στελέχη για την προώθηση του έργου μας.
Πάντως, εμείς θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σας βοηθήσουμε…
Σας ευχαριστώ πολύ, ειλικρινά το εκτιμώ.
Η ιστορία της Shari Rind Beque
Ήταν 18 Απριλίου του 1959, όταν ένα κοριτσάκι έξι ημέρων αφηνόταν στο Δημοτικό Ορφανοτροφείο Πατρών. Θα καταγραφόταν στα μητρώα του με τον αριθμό 11056.
Φορούσε στο χέρι ένα βραχιολάκι από κόκκινη και λευκή κλωστή και στο πόδι μια λευκή κορδέλα, με ένα σημείωμα που ανέφερε: «Σας παρακαλώ να καταγραφεί στο ίδρυμα με αυτά τα αναγνωριστικά σημάδια. Το παιδί θα ζητηθεί. Είναι αβάπτιστο, κοριτσάκι, έξι ημερών. Η μητέρα». Το παιδί δεν πρόλαβε να ζητηθεί. Υιοθετήθηκε λίγο αργότερα από την αμερικανική οικογένεια Rind. έχοντας βαπτιστεί Ελπίδα και παίρνοντας το επώνυμο Ελευθεριάδου.
Σήμερα είναι η Shari Rind Beque. Είναι ένα από τα χιλιάδες ελληνόπουλα που αναζητούν τις βιολογικές τους οικογένειες, καθώς εστάλησαν για υιοθεσία στην Αμερική με συνοπτικές διαδικασίες την περίοδο 1945-1960.
πηγή: εφημερίδα ΓΝΩΜΗ
