«Η θάλασσα ενώνει λαούς και ανθρώπους»
Φτάσαμε στη Βηρυτό στα τέλη Ιουνίου του 2026.
Είχαμε κληθεί εκεί προκειμένου να φορτώσουμε, μεταξύ άλλων, οχήματα των Ηνωμένων Εθνών και να τα μεταφέρουμε στη βάση τους στη Βαρκελώνη της Ισπανίας.
Δεν γνωρίζαμε, όταν φτάναμε στον Λίβανο, ότι αυτή η αποστολή θα αποτελούσε για μένα κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη ταξίδι.
Θα γινόταν μια εμπειρία ζωής.
Η χώρα βρισκόταν ήδη στη δίνη μιας νέας μεγάλης σύγκρουσης. Η ένταση είχε κλιμακωθεί από τις 2 Μαρτίου, όταν η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ, ενώ ακολούθησε εκτεταμένη ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση στον Λίβανο.
Την ίδια περίοδο, τα Ηνωμένα Έθνη επιχειρούσαν να καταγράψουν τις επιπτώσεις της σύγκρουσης και να διερευνήσουν καταγγελίες για πιθανές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.
Η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών
Η παρουσία των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο είχε ιδιαίτερη σημασία μέσα σε αυτές τις συνθήκες.
Η προσπάθεια καταγραφής και διερεύνησης πιθανών παραβιάσεων αποσκοπούσε στη συγκέντρωση στοιχείων και στην αποτύπωση όσων συνέβαιναν επί του πεδίου, με στόχο τα ευρήματα να αξιοποιηθούν και να δημοσιοποιηθούν.
Για εμένα, η συνεργασία αυτή είχε μια ξεχωριστή διάσταση.
Ως άνθρωπος της θάλασσας, συνηθίζω να βλέπω τη συνεργασία μεταξύ ανθρώπων και λαών ως κάτι αυτονόητο. Σε ένα πλοίο, άλλωστε, άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων εργάζονται καθημερινά μαζί, με έναν κοινό στόχο.
Στη Βηρυτό, όμως, αυτή η έννοια απέκτησε ένα διαφορετικό βάρος.
Ένας τόπος που δοκιμάστηκε σκληρά
Οι συνέπειες της σύγκρουσης ήταν βαριές.
Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και εκατοντάδες χιλιάδες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Παράλληλα, η επισιτιστική κατάσταση επιδεινώθηκε σημαντικά.
Πίσω όμως από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι.
Οικογένειες που ξεριζώθηκαν. Άνθρωποι που έχασαν τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Παιδιά που γνώρισαν τον φόβο αντί για την ασφάλεια που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη.
Και όλα αυτά δεν τα έβλεπα πλέον μέσα από μια οθόνη ή μέσα από τις ειδήσεις.
Τα έβλεπα μπροστά μου.
Η Βηρυτός που γνώρισα
Τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα.
Από τη μία πλευρά, υπήρχε η αίσθηση της προσφοράς. Η αίσθηση ότι, έστω και μέσα από έναν μικρό ρόλο, μπορούσα να συμβάλω σε μια αποστολή που συνδεόταν με την ανθρωπιστική δράση των Ηνωμένων Εθνών.
Από την άλλη, ένιωθα ένα βαθύ συναίσθημα αλληλεγγύης.
Η Ελλάδα έχει γνωρίσει πολέμους, καταστροφές, προσφυγιά και ξεριζωμούς. Οι παλαιότερες γενιές του τόπου μας κουβαλούν ακόμη μνήμες από τέτοιες δύσκολες εποχές.
Ίσως γι’ αυτό, από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στη Βηρυτό, ένιωσα κάτι πολύ οικείο.
Κοιτάζοντας την πόλη και βλέποντας τη γαλανόλευκη να ανεμίζει, ένιωσα ότι οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους μικραίνουν όταν μοιράζονται τον ίδιο πόνο.
Είδα μια Βηρυτό πολύ διαφορετική από αυτή που θα περίμενε κανείς να συναντήσει σε ένα καλοκαιρινό ταξίδι.
Οι εικόνες της πόλης, η μειωμένη κίνηση, η απουσία της συνηθισμένης τουριστικής ζωντάνιας και η γενικότερη ατμόσφαιρα ανασφάλειας δημιουργούσαν την αίσθηση μιας πόλης που είχε παγώσει.
Και η αντίθεση ήταν ακόμη πιο έντονη επειδή μόλις έναν χρόνο νωρίτερα ο Λίβανος είχε καταγράψει σημαντική τουριστική κίνηση.
Η πολεμική κλιμάκωση του 2026 ανέκοψε απότομα αυτή την πορεία και επιβάρυνε ακόμη περισσότερο μια οικονομία που ήδη αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες.
Μια εμπειρία που θα μείνει για πάντα
Η εμπειρία μου στον Λίβανο δεν ήταν απλώς ένα ακόμη ταξίδι.
Δεν ήταν απλώς μία ακόμη επαγγελματική αποστολή.
Ήταν μια εμπειρία ζωής.
Με έκανε να δω από κοντά τι σημαίνει πόλεμος, ξεριζωμός και απώλεια, αλλά ταυτόχρονα και τι σημαίνει ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ως Έλληνας και ως άνθρωπος της θάλασσας, έφυγα από τη Βηρυτό με ένα βαθύτερο αίσθημα ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπο.
Η συνεργασία με τα Ηνωμένα Έθνη μου έδειξε ότι ακόμη και μια μικρή συνεισφορά μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία όταν υπηρετεί έναν μεγαλύτερο σκοπό.
Γιατί η θάλασσα, άλλωστε, δεν χωρίζει μόνο.
Ενώνει.
Ενώνει λαούς, ανθρώπους, πολιτισμούς και ιστορίες.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μήνυμα που κρατώ από αυτή την εμπειρία:
Πέρα από σύνορα, σημαίες και διαφορές, όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην ειρήνη, στην ασφάλεια, στην αξιοπρέπεια και στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Από τη Βηρυτό κρατώ, λοιπόν, όχι μόνο τις εικόνες μιας πόλης που δοκιμάστηκε σκληρά.
Κρατώ και κάτι ακόμη πιο σημαντικό:
Την πεποίθηση ότι η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά και η συνεργασία μεταξύ των λαών μπορούν να αποτελέσουν μια γέφυρα προς την ειρήνη.
Και αυτή είναι ίσως η πιο δυνατή εικόνα που φέρνω μαζί μου από τον Λίβανο.
