«Κύριε Πρόεδρε,
Κύριε Υπουργέ,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Αν για κάτι είναι περήφανο το σύγχρονο ελληνικό κράτος, είναι οι βασικές αρχές που εισήχθησαν, με τον εκσυγχρονισμό του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Η θέσπιση του οκταώρου και η αποδοχή της σχέσης δυνατού αδύναμου, χαρακτηρίζουν 100 χρόνια το ελληνικό εργατικό δίκαιο. Να σημειώσω ότι η σχέση δυνατού αδύναμου, εντέλει καταλήγει στο ότι ο αδύναμος διαπραγματεύεται καλύτερα συλλογικά.
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Σε μια εποχή μεγάλης ανασφάλειας, το οκτάωρο αμφισβητείται και μάλιστα με απόλυτο εμπαιγμό προς τους εργαζόμενους. Εδώ βλέπουμε, ότι το ατομικό υπερισχύει του συλλογικού και υπονομεύεται επί της αρχής η έννοια του συνδικαλισμού.
Παρεμπιπτόντως, το συνδικαλισμό που ακόμη και ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν υπερασπίστηκε, λέγοντας πως η Αμερική δεν χτίστηκε από τη Wall Street αλλά από τη σπουδαία μεσαία τάξη. Η μεσαία τάξη που ακριβώς διαμορφώθηκε μέσα από τον συνδικαλισμό.
Να τονιστεί εδώ, ότι λίγες μέρες νωρίτερα, είχε υπογράψει Προεδρικό διάταγμα για την αύξηση του κατώτατου ωρομίσθιου στα 15 δολάρια, ήτοι 37%, αλλά και την αύξηση της φορολογίας στις επιχειρήσεις.
Είναι άραγε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αριστερών πεποιθήσεων; Ή μήπως εκφράζει μια σύγκρουση με τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο;
Η πανδημία αγαπητοί συνάδελφοι, απέδειξε ότι το μοντέλο της εργασίας με την ελάχιστη προστασία και τα ελάχιστα δικαιώματα απέτυχε.
Καιρός να ξεπεραστεί.
Το ίδιο και η λογική του φτηνού και εξαθλιωμένου εργατικού δυναμικού, χωρίς δικαιώματα και με χαμηλό εισόδημα, μοντέλο που εφαρμόζεται στις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας.
Αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι το μέλλον της Ευρώπης.
Πόσο μάλλον όταν αυτά τα ζητήματα, δηλαδή το οκτάωρο και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και γενικότερα τα εργασιακά δικαιώματα, υπήρξαν το δικό μας κοινωνικό συμβόλαιο στην Ελλάδα.
Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα:
Γιατί λοιπόν ένα τέτοιο νομοσχέδιο σήμερα; Τι υπηρετεί;
Υπηρετεί το δόγμα της κοινωνίας που αποτελείται από μεμονωμένα άτομα, όπου υπερισχύει το δίκαιο του ισχυρότερου.
Ποιο το αποτέλεσμα;
Η κυβέρνηση, αγαπητοί συνάδελφοι, διαλύει επί της ουσίας το εργατικό δίκαιο, όπως το ξέραμε τις τελευταίες δεκαετίες. Οι προθέσεις της έχουν φανεί άλλωστε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Δεν επέλεξε την επιδότηση εργασίας. 600.000 εργαζόμενοι έμειναν να ζουν με 534 ευρώ όλο το διάστημα της καραντίνας. Κι ενώ κινδυνεύουμε το επόμενο διάστημα να έχουμε νέα κοινωνική κρίση, το παρόν
νομοσχέδιο θίγει συνολικά την αγορά εργασίας.
Ανοίγει τον δρόμο:
για την καθολική ευελιξία,
τη μείωση των αποδοχών,
την απελευθέρωση των απολύσεων,
την αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων
έναντι της ατομικής διευθέτησης του χρόνου εργασίας
και τον περιορισμό στο δικαίωμα του συνδικαλισμού και της απεργίας.
Αυτό κ. Υπουργέ, μόνο «προστασία» δεν ονομάζεται, Και απορώ, γιατί προκλητικά αναφέρεται στον τίτλο του νομοσχεδίου.
Μετατρέπεται το ΣΕΠΕ – Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας σε ανεξάρτητη αρχή. Ωστόσο, ανεξάρτητη αρχή, που δεν επιλέγει την ηγεσία της η Βουλή αλλά ποιος; Ο Υπουργός.
Τα συμπεράσματα δικά σας αγαπητοί συνάδελφοι!
Εδώ να θυμίσω, το άρθρο 101Α του Συντάγματος, περί της διαδικασίας εκλογής των μελών των Ανεξάρτητων Αρχών.
Η επιλογή των προσώπων, γίνεται με απόφαση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής.
Για να είναι ανεξάρτητη αρχή λοιπόν, πρέπει τα μέλη της και ο Πρόεδρος να ορίζονται από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής. Άρα αν πράγματι εννοείτε το ΣΕΠΕ ως ανεξάρτητη αρχή, πρέπει να προβείτε στις απαραίτητες διορθώσεις.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η ανάπτυξη δεν ταυτίζεται με την ασυδοσία των ισχυρών και την εκμετάλλευση των αδυνάμων. Γι’ αυτό και πρέπει να στηρίζονται κι όχι να απαξιώνονται τα συνδικάτα και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις. Δεν μπορεί οι εργοδότες να είναι ανεξέλεγκτοι.
Κι όμως, τι βλέπουμε με το Νομοσχέδιο;
Ημερήσια εργασία ακόμη και 10 ώρες, όταν το επιθυμεί ο εργοδότης και χωρίς αύξηση αποδοχών. Η υπερωρία γίνεται ρεπό ή μείωση κατά αντιστοιχία του ωραρίου εντός 6μήνου.
Άρα, βλέπουμε έναν εργασιακό λαβύρινθο χωρίς διέξοδο. Βλέπουμε στην Ευρώπη, τη θέση των κοινωνικών εταίρων και της κοινωνικής εκπροσώπησης να ενισχύεται.
Την ίδια στιγμή, εμείς εδώ, οδηγούμαστε σε έναν κρατικό κορπορατισμό.
Τι κάνει η κυβέρνηση;
Χρησιμοποιεί την «ευρωπαϊκή πραγματικότητα» κατά το δοκούν. Κρύβεται, πίσω από «δήθεν» καλές πρακτικές άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα δε, συγκρίνει ανόμοια δεδομένα από άλλες χώρες. Στην Ευρώπη όμως, είναι διαφορετικοί οι τομείς της οικονομίας. Διαφορετικό το παραγωγικό μοντέλο. Διαφορετικές οι συνθήκες απασχόλησης. Άρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνονται τέτοιες συγκρίσεις.
Τα λέμε όλα αυτά, με πλήρη επίγνωση στο τι θα ακολουθήσει:
Μία γκρίζα κατάσταση στα εργασιακά.
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Δεν μπορεί ωστόσο να καίγονται με τα ξερά και τα χλωρά.
Υπάρχουν διατάξεις του Νομοσχεδίου, που κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Όπως:
η κατάργηση της διάκρισης εργάτη-υπαλλήλου (άρθρο 64)
η αντιστροφή του βάρους απόδειξης λόγω ακυρότητας της απόλυσης σε
συγκεκριμένες περιπτώσεις (άρθρο 66)
ο έλεγχος της υπερωριακής απασχόλησης,
το «δικαίωμα αποσύνδεσης» στην τηλεργασία (άρθρο 67),
η πρόνοια για τα ζητήματα βίας και παρενόχλησης στην εργασία (μέρος ΙΙ)
η συμφιλίωση οικογενειακής ζωής και εργασίας (άδεια πατρότητας)
και φυσικά η ψηφιακή κάρτα στο άρθρο 74.
Κι εδώ θέλω να πω δυο λόγια, για την ψηφιακή κάρτα που είναι νομοθέτημα ΠΑΣΟΚ, επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου και υπουργίας Ανδρέα Λοβέρδου.
Η ψηφιακή κάρτα, θα μπορούσε να αποτελέσει ασφαλιστική δικλείδα, ως βασικό όργανο μέτρησης του ωραρίου και ελέγχου για την τήρηση του. Η ψηφιακή κάρτα εργασίας, διασυνδέεται ηλεκτρονικά με το πληροφοριακό σύστημα Εργάνη ΙΙ και καταγράφει σε πραγματικό χρόνο, κάθε μεταβολή του χρόνου εργασίας του εργαζομένου.
Βέβαια, η εφαρμογή της θα κριθεί στην πράξη.
Δεδομένου μάλιστα ότι η νέα διευθέτηση του χρόνου εργασίας, το 10ωρο θα έχει άμεση ισχύ, η ψηφιακή κάρτα θα αρχίσει να εφαρμόζεται πιλοτικά στις μεγάλες επιχειρήσεις. Οπότε θα δούμε στην πράξη πως θα λειτουργήσει.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Αναφέρθηκα και στις θετικές ρυθμίσεις του νομοσχεδίου. Ωστόσο, ο πυρήνας του είναι καταστροφικός χαρακτήρας για τις εργασιακές σχέσεις και τα εργασιακά δικαιώματα.
Γι’ αυτό και το καταψηφίζουμε.
