Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού
«Τὸν νοερὸν ἀδάμαντα, τῆς καρτερίας ἀδελφοί,
πνευματικῶς εὐφημήσωμεν, Γεώργιον τὸν ἀοίδιμον Μάρτυρα».
Κάποιοι ύμνοι της Εκκλησίας λέγουν, πως μαζί με το έαρ το υλικό, την άνοιξη της φύσεως, ήρθε και το έαρ το πνευματικό, της Αναστάσεως του Χριστού και της μνήμης του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. «Ανέτειλε το έαρ, δεύτε ευωχηθώμεν, εξέλαμψεν η Ανάστασις Χριστού, δεύτε ευφρανθώμεν».
Κάθε ένας Άγιος είναι μία απόδειξη του Αναστάντος Κυρίου. Διότι αν ο Χριστός δεν ανίστατο εκ των νεκρών, οι Άγιοι Μάρτυρες δεν θα καταφρονούσαν τον θάνατο. Με την δύναμη του Αναστάντος Χριστού κατεφρόνησαν όχι μόνο τον θάνατο, αλλά και τα ποικίλα μαρτύρια και βασανιστήρια που υποβλήθηκαν για την πίστη τους στον Χριστό.
Και ο Άγιος Γεώργιος, αφού με υπομονή άντεξε το μαρτύριό του για την αγάπη του Χριστού, από τον θείο έρωτα που έκαιγε στην καρδιά του, χαρακτηρίζεται από την υμνολογία της Εκκλησίας μας, ως «νοερός αδάμας της καρτερίας» και ως «γενναιότατος αθλητής και στρατιώτης του Χριστού».
Ο Άγιος Γεώργιος συγκαταλέγεται στους Μεγαλομάρτυρες και είναι από τους πιο λαοφιλείς Αγίους της Εκκλησίας μας. Έζησε στα τέλη του 3ου – αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., στην διάρκεια της βασιλείας του Διοκλητιανού. Η εποχή του, υπήρξε εποχή σκληρών διωγμών εναντίον της Χριστιανικής πίστεως. Είχε μεγάλο αξίωμα. Ήταν κόμης και διακρινόταν σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την γενναιότητα και την ανδρεία του. Παρ’ όλη όμως την δόξα και τις τιμές, δεν αρνήθηκε να θυσιάσει τα πάντα και να ομολογήσει με παρρησία μπροστά στον αυτοκράτορα και σε πολλούς άρχοντες, την Χριστιανική του πίστη. Υπέμεινε πολλά και φρικτά βασανιστήρια και στο τέλος αναδείχτηκε Μεγαλομάρτυς.
Αν εξετάσουμε όλη την ζωή μας πνευματικά, θα δούμε ότι, πέρα από τις αμαρτίες μας, εκείνο που μας λείπει περισσότερο απ’ όλα, είναι μια ζωντανή αγάπη προς τον Χριστό, ένας έρωτας προς τον Χριστό.
Κοινό χαρακτηριστικό όλων των Αγίων είναι αυτός ο θείος έρως. Αυτός ο θείος πόθος, ο οποίος κατέφλεγε τα στήθη τους και δεν τους άφηνε να ησυχάσουν, έως ότου προσφέρονταν ως θυσία, ως ολοκαυτώματα ιερά προς τον αγαπώμενο Κύριο. Γι’ αυτόν τον λόγο, τα μαρτύρια, τα βασανιστήρια και τα κολαστήρια, όχι μόνο δεν τα φοβόντουσαν αλλά και τα επιζητούσαν, για να εκπληρώσουν και να εκφράσουν μέσω αυτών, την αγάπη τους, τον έρωτά τους προς τον Αναστάντα Χριστό.
Και μπορεί εξωτερικά να φαινόταν, ότι νικάει ο κόσμος και ο διάβολος, διότι το τέλος παρουσιάζεται ως οδυνηρό και χωρίς ελπίδα, αλλά επειδή οι Άγιοι Μάρτυρες είχαν μέσα τους την αγάπη του Θεού, έβλεπαν πέραν της σαρκός, πέραν του τάφου και του αφανισμού. Έβλεπαν ότι «σπείρεται σώμα σαρκικόν αλλά εγείρεται σώμα πνευματικόν» (Κορ. 15, 44). Έβλεπαν την αιωνιότητα και την Ανάσταση.
Ο Κύριος να είναι, λοιπόν, όντως ποθούμενος για εμάς. Και όλη μας η ζωή να είναι μία πορεία, μία ανύψωση με πολύ ιερό πόθο προς τον Κύριό μας.
