Στην εποχή μας, ο όρος «χορηγός» έχει κακοποιηθεί. Δεν μιλάμε πάντα για ανθρώπους που δρουν ανιδιοτελώς, αλλά για οικονομικές οντότητες που εμφανίζονται ως χορηγοί, με απώτερο σκοπό την εξαγορά συνειδήσεων και τη μετατροπή της κοινωνικής προσφοράς σε εργαλείο προσωπικής προβολής.

Η «χορηγία» αντιμετωπίζεται ως ιδιότυπη επένδυση, που πρέπει κάποτε να αποδώσει πολλαπλάσια σε πολιτική επιρροή, σε δημόσιες σχέσεις, σε ψήφους. Δυστυχώς , στο Ξηρόμερο το ζήσαμε.

Η υποκρισία αποκαλύπτεται όταν οι ίδιοι οι «ευεργέτες» επιχειρούν να παρεμβαίνουν ακόμη και σε πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου, οι οποίες έχουν καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα και αποσκοπούν στη στήριξη τοπικών αναγκών – όπως η οικονομική ενίσχυση για την αποπεράτωση του πυρόπληκτου Ι.Ν. Αγίου Νικολάου.

Αντί να σταθούν αρωγοί, θέτουν ερωτήματα με ύφος «ελεγκτή» που φανερώνει όχι αγωνία για τη διαφάνεια, αλλά διάθεση να διατηρήσουν την αποκλειστικότητα στη φιλανθρωπία. Αναμφίβολα, οι διαδικασίες πρέπει να είναι ξεκάθαρες και διαφανείς. Όμως, όταν τα ερωτήματα αυτά τίθενται όχι από τους πολίτες αλλά από εκείνους που έχουν μάθει να διαφημίζουν κάθε «δωρεά» τους με ανώνυμα τρολ και σε πολιτιστικές εκδηλώσεις από μικροφώνου, τότε το πραγματικό κίνητρο είναι άλλο: να εμποδιστεί η αυθεντική, συλλογική, κοινωνική προσφορά που δεν ελέγχεται από τους ίδιους.

Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι δράσεις αλληλεγγύης, η ανιδιοτελής προσφορά πρέπει να μείνουν ελεύθερες από την πίεση εκείνων που βλέπουν την κοινωνία και τις δωρεές σαν μέσο πολιτικής ανέλιξης. Η πραγματική φιλανθρωπία δεν χρειάζεται αποκλειστικότητες. Χρειάζεται διαφάνεια, συμμετοχή και αληθινό ενδιαφέρον για το κοινό καλό.

ΕΚ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΞΗΡΟΜΕΡΟΥ