Τα ψηφοδέλτια δεν είναι συγχωροχάρτια και ο κυρίαρχος λαός δεν είναι αλάνθαστος. Αντιθέτως… τα δικά μας λάθη πληρώνουμε. Ποιο όμως θα είναι το μεγαλύτερο λάθος σ’ αυτές τις εκλογές;

Τελειώνουν τα ψέματα. Ο χρόνος πλέον μετράει αντίστροφα μέχρι τις εκλογές. Κι αυτή τη φορά οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το τι θα (μας) συμβεί τα πολλά επόμενα χρόνια είμαστε όλοι εμείς. Ο καθένας ξεχωριστά και ως κοινωνία, ως εκλογικό σώμα στο σύνολο. Αν κάτι πρέπει να αποδείξουμε αυτή τη φορά είναι η ωριμότητα και η διάθεση ανάληψης ευθυνών. Και θα το αποδείξουμε σε εμάς τους ίδιους και στα παιδιά μας. Γιατί σ’ αυτά θα απολογηθούμε. Οφείλουμε να το κάνουμε.

Διότι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για τα φαντάσματα της πολιτικής που έχουν στοιχειώσει τα όνειρά μας, δεν είναι ούτε τα κόμματα που τόσο εύκολα συλλήβδην καταδικάζουμε ούτε τα πρόσωπα στα οποία με εξίσου μεγάλη ευκολία δηλώνουμε έτοιμοι σήμερα να πετροβολήσουμε με λίθους του αναθέματος. Είμαστε εμείς. Εμείς και οι επιλογές μας.

Οι πολίτες λοιπόν αποφασίζουν σε μια δημοκρατία και οι πολίτες, ο λαός με την ετυμηγορία του θα αποφασίσει. Η κάλπη θα κρίνει αν θα έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση ή συνεργασία, μεταξύ ποιων δυνάμεων και στη βάση ποιας συμφωνίας προγραμματικής, ποιας σύγκλισης ιδεολογικής. Και προς ποια κατεύθυνση φυσικά.

Ο σοφός λαός όμως δεν είναι αλάνθαστος! Το αντίθετο ακριβώς…

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης άλλωστε, από λάθη άλλο καλό! Οι κακές και αναποτελεσματικές κυβερνήσεις, οι παντελώς ανίκανοι πολιτικοί που επί σειρά ετών διατήρησαν πρωταγωνιστικό ρόλο, τα φαινόμενα διαπλοκής, διαφθοράς και τα πολιτικά σκάνδαλα που ανεχθήκαμε, όλα αυτά στα οποία σήμερα αντιδρούμε, είναι το αποτέλεσμα των δικών μας λαθών.

Εμείς τους ψηφίσαμε, …εμείς τους ξαναψηφίσαμε. Η κάλπη συνεπώς δεν μπορεί να είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ούτε το άλλοθι δημοκρατικής νομιμοποίησης των νέων λαθών. Και το λέμε αυτό διότι είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι δεν θα αποφύγουμε το λάθος ούτε σ’ αυτές τις εκλογές. Και το μεγαλύτερο λάθος θα είναι η πιθανή μεγάλη αποχή.

Όχι γιατί οι «μη μετέχοντες τώνδε» είναι άχρηστοι πολίτες, αλλά διότι το «σύστημα» της σύγχρονης δημοκρατίας ποντάρει στην οργή και αγανάκτηση των πολιτών, ευελπιστώντας στη μη συμμετοχή τους, ώστε να γίνουν οι εκλογές υπόθεση των κομματικών στρατών και των μηχανισμών. Μην ξεχνάμε ότι οι κυβερνήσεις βγαίνουν και τα κόμματα εκλέγουν τους βουλευτές τους με βάση το ποσοστό που λαμβάνουν απ’ τους ψηφίσαντες μόνο. Η Δημοκρατία δηλαδή δεν υπολογίζει το σύνολο των πολιτών, αλλά το μέρος του λαού μόνο που αποδέχεται τους όρους της…

Το έτερο τεράστιο λάθος που ετοιμαζόμαστε να κάνουμε είναι η λεγόμενη ψήφος διαμαρτυρίας, όταν περιορίζεται σ’ αυτή. Η διαμαρτυρία από μόνη της δεν σημαίνει και πολλά. Και δεν οδηγεί πουθενά. Η πραγματική διάσταση της πολιτικής και το ουσιαστικό αντικείμενο της προεκλογικής αντιπαράθεσης, θα έπρεπε σε μια σοβαρή δημοκρατία συνειδητοποιημένων πολιτών να μην εξαντλείται στο τι δεν θέλουμε, αλλά να εκτείνεται στο τι θέλουμε, πώς σχεδιάζουμε την επίτευξη αυτού που θέλουμε και με ποιες συγκεκριμένες πολιτικές θα το διαχειριστούμε.

Δεν είναι καν αρκετό το να απαντήσουμε στο «ποιος θα κυβερνήσει». Πρέπει να απαντηθεί το «πώς θα κυβερνήσει». Και το πώς οι πολίτες επιθυμούμε να ασκήσει την εξουσία.

Ο πολιτικός διάλογος όμως, με ιδιαίτερη, επικοινωνιακού χαρακτήρα μαεστρία, για μια ακόμη φορά, κατευθύνεται στα τραγικά ασήμαντα.

Περιορίζεται στα πρόσωπα και όχι στις πολιτικές. Εγκλωβίζεται στο φαίνεσθαι και στα καλλιστεία προβολής οραμάτων, σαν να είναι η κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας… λαϊκή εμποροπανήγυρις.

Καταδικάζεται απ’ τη μία στην ασάφεια της πολιτικής πρότασης (αν υπάρχει, όπου υπάρχει), φυλακίζεται απ’ την άλλη στα μπουντρούμια της ανάγκης.

Κι όλοι εμείς, οι αδαείς, αφελείς και καλόπιστοι πάντα χειροκροτητές τους, θα πρέπει μόνοι να λύσουμε τους γρίφους: Πώς γίνεται αυτοί που μας κατέστρεψαν, να διατείνονται τώρα ότι θα μας σώσουν;

Κι απ’ την άλλη: Τι θα συνέβαινε αν αποφασίζαμε όλοι μαζί να δώσουμε την εξουσία – κυβέρνηση σε κάποιο απ’ τα αριστερά ή τα δεξιά κόμματα της διαμαρτυρίας και της άρνησης;

Όχι. Πόσο άλλο να χειροκροτήσει κανείς αοριστολογίες του τύπου «πολιτική αλλαγή» χωρίς κανείς να του εξηγεί το πώς θα γίνει αυτή η αλλαγή και τι καινούργιο θα φέρει; Πώς να πειστεί με διακηρύξεις που στον πυρήνα τους έχουν τους «ισχυρούς πολίτες», ωσάν κανείς να ευαγγελίζεται μια κοινωνία ανίσχυρων πολιτών; Και ποιος αλήθεια θέλει όντως να έχουν την ισχύ οι πολίτες;

Το πιο τραγικό είναι ότι η κοινωνία μας έχει διαπαιδαγωγηθεί, έχει εθιστεί σε τέτοιο βαθμό στην αλαζονεία της εξουσίας, που, με κύριο αίτημά της το να απαλλαγεί απ’ αυτή και να την αποτινάξει, …την προκαλεί και την ελκύει.

Πολιτικός μαζοχισμός λέγεται αυτό!

Δεν μπορεί να επιβραβεύσεις την πατριαρχική και πλέον αλαζονική αντίληψη της ανάδειξης χαρισματικών προσωπικοτήτων που με την πολιτική τους ρομφαία θα σπάσουν το γόρδιο δεσμό κάθε είδους κακοδαιμονίας… διαχωρίζοντας ως κάτι αμέτοχο στο πολιτικό σύστημα τον εαυτό του!

Είμαστε όλοι μέρος του προβλήματος. Μπορούμε, όμως, να γίνουμε μέρος της λύσης. Σήμερα υπάρχει η δυναμική εκείνη που θα μας οδηγήσει στη ριζοσπαστική τομή και ρήξη με το παρελθόν και τις αδυναμίες μας… Όποιος θέλει να δει την αλήθεια, εύκολα μπορεί να το κάνει. Μπροστά του είναι. Όσοι δεν θέλουν, μπορούν να επιμείνουν στην αναζήτηση των άλλοθι, που και οι ίδιοι γνωρίζουν καλά ότι πλέον δεν πείθουν ούτε τη δική τους συνείδηση, όταν θα τους δικάσει. 

Φ. Μπ.