Τελέσθηκε χθες η νεκρώσιμη ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Κυρα Βγένας Αγρινίου, τον τόπο όπου διέμενε ο εν λόγω ιερέαςμ όπου συγγενείς, συγχωριανοί και φίλοι αποχαιρέτησαν στον ιερέα Απόστολο Προβίδα του Δημητρίου, τον παπα-Αποστόλη, τον εφημέριο στις δύο ενορίες της Κοινότητας Κοκκινόβρυσης Θέρμου, τον τόπο καταγωγής του, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών,
Ιδιαίτερα συγκινητικός ήταν ο επικήδειος λόγος, από τον πρόεδρο του Δ.Σ Νικόλαο Κωστακόπουλο.
ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Σεβαστοί πατέρες,
κ. Δήμαρχε Θέρμου,
κ. Πρόεδροι Κοινοτήτων Κοκκινόβρυσης και Κυρα Βγένας,
οικείοι του θανόντος,
κυρίες και κύριοι
Βρισκόμαστε εδώ όλοι μας σήμερα για να αποτίσουμε τον ύστατο φόρο τιμής στον ιερέα Απόστολο Προβίδα του Δημητρίου, τον αγαπητό σε όλους μας παπα-Αποστόλη, που έφυγε αναπάντεχα, μα και πρόωρα, από τη γήινη ζωή.
Έναν άνθρωπο που η ζωή δεν του χαρίστηκε, καθώς πέρασε δύσκολα, φτωχικά χρόνια κατά την παιδική και εφηβική του ηλικία, πράγμα που συνεχίστηκε και κατόπιν, όταν και αφιερώθηκε στην ιεροσύνη και παράλληλα είχε την ευθύνη της οικογένειάς του και της ανατροφής των τριών παιδιών του, και μάλιστα μέσα από στερήσεις καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Και, παρ’ όλα αυτά, πορεύτηκε με αξιοπρέπεια και ως ιερωμένος και ως οικογενειάρχης όλα αυτά τα χρόνια της μακρόχρονης θήτευσής του στα ιερατικά του καθήκοντα. Και ομοίως, αντιμετώπισε αγόγγυστα και με εγκαρτέρηση τα θέματα της υγείας του, που τον ταλαιπώρησαν τον τελευταίο καιρό, ενώ σχετικά πρόσφατα υπέστη και μια μεγάλη λύπη για την αδόκητη και με άδικο τρόπο απώλεια του αδερφού του.
Άνθρωπος που τον διέκρινε η απλότητα και «ταπεινὸς τη καρδία», σύμφωνα με τον λόγο που είπε ο Χριστός στους μαθητές του, συνιστώντας ως υπόδειγμα τον εαυτό Του, «Μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία», με αγνά συναισθήματα, καλοπροαίρετος, καλοσυνάτος, φιλότιμος και αμνησίκακος διακόνησε το Ιερό Θυσιαστήριο για χρονικό διάστημα άνω των σαράντα (40) χρόνων.
Μια διακονία μάλιστα που συνεπαγόταν ένα βάρος πέραν του συνηθισμένου και ήδη δυσβάσταχτου που αντιστοιχεί στα ιερατικά καθήκοντα. Κι αυτό λόγω της απόστασης που τον χώριζε από τον τόπο που διέμενε με την οικογένειά του, από το χωριό αυτό εδώ, όπου οι βιοτικές ανάγκες τον ανάγκασαν να ζει, ως τον γενέθλιο τόπο του, την Κοινότητα Κοκκινόβρυσης του Δήμου Θέρμου, όπου υπηρετούσε όλα αυτά τα χρόνια ως εφημέριος, εξυπηρετώντας μάλιστα και τις δύο ενορίες της εν λόγω Κοινότητας, αυτές της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στα Αμπέλια και της Κοίμησης της Θεοτόκου στον Άγιο Θεόδωρο. Συνέπεια αυτού ήταν περαιτέρω ταλαιπωρία αλλά και στερήσεις για τον ίδιο και την οικογένειά του.
Κι όμως, ούτε αυτά τον πτοούσαν και μεριμνούσε να είναι πάντα παρών τόσο στα ιερατικά του καθήκοντα, εξαντλώντας τις όποιες δυνατότητες διέθετε στην υπηρεσία της ιεροσύνης, όσο και στις λύπες και στις χαρές των ενοριτών του. Κι αυτό γινόταν με όλες τις καιρικές συνθήκες, και με βροχές και με χιόνια, και μάλιστα διά μέσω των ιδιαίτερα δύσβατων δρόμων από τους οποίους ήταν υποχρεωμένος να διέρχεται, για να φτάσει σ’ αυτόν τον απομακρυσμένο ορεινό τόπο και στους ναούς και στα ξωκλήσια των ενοριών στις οποίες εφημέρευε.
Κι έτσι, η παρουσία του παπα-Αποστόλη κράτησε ανοιχτές για τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες τις προαναφερόμενες εκκλησίες σ΄ αυτή τη δυσπρόσιτη περιοχή, οι οποίες διαφορετικά θα λειτουργούνταν μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια του χρόνου, όπως συμβαίνει πλέον τώρα και θα συμβαίνει δυστυχώς από εδώ και στο εξής.
Αείμνηστε και αγαπητέ μας παπα-Αποστόλη
Οι συμπατριώτες σου, οι άνθρωποι της γενέτειράς σου, όπου γεννήθηκες, μεγάλωσες και ιερούργησες μια ζωή ολόκληρη, όσοι είμαστε εδώ σήμερα αλλά και όλοι οι υπόλοιποι, οι πολύ περισσότεροι που δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν, καθώς και όλοι οι άλλοι που παραβρίσκονται σ’ αυτήν την τελετή – οι άνθρωποι του χωριού αυτού εδώ, όπου έζησες τα περισσότερα χρόνια της ζωής σου, οι ιερωμένοι συνάδελφοί σου, οι συγγενείς, οι φίλοι, οι γνωστοί – όλοι όσοι ήρθαμε για να σε συνοδεύσουμε ως την τελευταία γήινη κατοικία σου και να σε ξεπροβοδίσουμε στην πορεία σου για την επουράνια ζωή, σου εκφράζουμε την αγάπη μας, για να σε συνοδεύει για πάντα.
Κι ακόμη, σου υποσχόμαστε ότι θα είσαι για πάντα στη μνήμη μας, γιατί η μνήμη είναι η ζωή, ως ένας αγνός άνθρωπος, ως ένας γνήσιος ιερωμένος.
Το αποτύπωμά σου σ’ αυτόν τον προσωρινό κόσμο υπήρξε θετικό, καθώς έδωσες περισσότερα από όσα πήρες και πάνω απ΄ όλα υπήρξες άκακος άνθρωπος. Γι’ αυτό, η θεία πρόνοια θα σου ανταποδώσει – οφείλει να σου ανταποδώσει – και μάλιστα πολλαπλά στην άλλη ζωή, την επουράνια και αιώνια, ό,τι σου στέρησε σ’ αυτήν εδώ, τη γήινη και σύντομη. Εκεί που θα ζήσεις τη χαρά του Παραδείσου.
Με ευλάβεια σε αποχαιρετούμε, φιλώντας το τίμιο πετραχήλι σου, που σκόρπισε τόσα χρόνια τη Χάρη και την ευλογία του Θεού στους ενορίτες σου, εκφράζοντας παράλληλα την ευγνωμοσύνη μας γι’ αυτά που πρόσφερες αυτά τα χρόνια της ιεροσύνης σου, μέχρι να ξανασυναντηθούμε και πάλι όλοι μαζί στην «άνω πόλη», την «άνω Ιερουσαλήμ».
Στους οικείους σου, τη σύζυγο, τα παιδιά, τα εγγόνια, τη μητέρα, τα αδέρφια σου, αλλά και σε όλους τους δικούς σου ανθρώπους ευχόμαστε την «εξ’ ύψους παρηγορία» και να έχουν ζωή να σε θυμούνται με αγάπη.
Ας είναι η μνήμη σου αιώνια!
Καλό Παράδεισο!!
Καλή Ανάσταση!!!
