Ο άθλιος νόμος Κεραμέως, που υποβαθμίζει όλα τα περιφερειακά τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα στηρίχθηκε από τους τοπικούς κυβερνητικούς βουλευτές, που θα πρέπει να λογοδοτήσουν.

Όσο για τον υπουργό κο Λιβανό και τους τοπικούς συμβούλους του, που υπόσχονταν οκτώ σχολές στην Αιτωλοακαρνανία, έχουμε να δηλώσουμε ότι από υποσχέσεις είμαστε πλήρεις, έργα δεν βλέπουμε.

Όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας αντέδρασαν στον νόμο Κεραμέως, εκτός από το Πανεπιστήμιο Πατρών, που συνειδητά στήριξε τις κυβερνητικές επιλογές, εξυπηρετώντας συμφέροντα του καθηγητικού του κατεστημένου και του εκπαιδευτικού υδροκεφαλισμού που επιδιώκει η πόλη των Πατρών.

Η Περιφέρεια που υπέγραφε μνημόνια συνεργασίας με το Πανεπιστήμιο Πατρών και με βαρύγδουπες δηλώσεις, μας διαβεβαίωνε, ότι παρακολουθεί και θα προλάβει τις εξελίξεις, ευθυγραμμίστηκε και αυτή στις άνωθεν εντολές .

Όσο για τον Δήμαρχο Μεσολογγίου για μια ακόμη φορά άβουλος και μοιραίος, δεν έκανε καμία σοβαρή προσπάθεια αντίδρασης. Η επιτροπή που συμφωνήθηκε από όλους μας, στο δημοτικό συμβούλιο και θα αναλάμβανε δράση προς κάθε κατεύθυνση για την ανατροπή της απόφασης, δεν λειτούργησε ποτέ και η δημοτική παράταξη δέχθηκε το αποτέλεσμα σαν θεϊκή νομοτέλεια, με τα χέρια σταυρωμένα.

Καλές οι δηλώσεις, αλλά αν δεν συνοδεύονται από έργα, αποβλέπουν μόνο στην μάχη για την «τιμή των όπλων», την αυτοπροβολή και είναι χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο.

Σύμφωνα με τις αποφάσεις, ό αριθμός των φοιτητών στα δύο τμήματα του Μεσολογγίου μειώνεται δραματικά. Αν δε συνυπολογίσουμε και την βάση του «10», μιλάμε για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εκπαιδευτικού θανάτου και σπονδή στα συμφέροντα της ιδιωτικής εκπαίδευσης που απευθύνεται στους ολίγους, έχοντες και κατέχοντες.

Εμείς δεν πρόκειται να αποδεχθούμε την μοίρα που μας επιφυλάσσουν οι αυτοαποκαλούμενοι «άριστοι» και δεν θα συμβιβαστούμε με το απόλυτο «τίποτα».

Η ενίσχυση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Αιτωλοακαρνανία και ιδιαίτερα στο Μεσολόγγι, που πληροί όλες τις ακαδημαϊκές προδιαγραφές, για ένα μεγάλο και σύγχρονο Ίδρυμα, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της τοπικής πρωτογενούς παραγωγής, θα είναι ο διαρκής και ανυποχώρητος στόχος μας.