Στη συνέχεια, στο προαύλιο της Μονής, ο Σεβασμιώτατος μίλησε στους Κληρικούς, που για πρώτη φορά συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί σε μια πνευματική και οικογενειακή σύναξη.

Αρχικά, εξέφρασε τη χαρά του, γιατί πραγματοποίησε έναν διακαή πόθο που είχε από τις πρώτες ημέρες της ενθρονίσεώς του, να συναντήσει και να γνωρίσει το σώμα των αγάμων Κληρικών της τοπικής μας Εκκλησίας.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, τονίζοντας ότι δεν είναι μονάχα η προστάτιδα όλων των αγάμων Κληρικών, αλλά θα πρέπει να είναι και η πηγή της έμπνευσής τους στο έργο και την διακονία τους.

Διάρθρωσε την ομιλία του σε τέσσερα μέρη, σύμφωνα με τους τέσσερις κορυφαίους σταθμούς της ζωής της Θεοτόκου.

Η Παναγία εισήλθε στα Άγια των Αγίων, όπου στην απόλυτη ησυχία, με την πνευματική έννοια του όρου, επιδόθηκε δια της προσευχής στην ένωσή της με τον Άγιο Θεό. Βίωσε αυτό που αποτελεί τον σκοπό του κάθε μονάχου και του κάθε άγαμου κληρικού, την οδό της ησυχίας και της προσευχής.

Την ημέρα του Ευαγγελισμού η ταπείνωση της Παναγίας κυοφόρησε την ολόθυμη υπακοή της στο θέλημα του Θεού. Χωρίς την ταπείνωση δεν μπορεί να φτάσει κανείς να υπηρετήσει το μυστήριο της υπακοής. Η ταπείνωση είναι η μέγιστη προϋπόθεση για να μπορέσει κανείς να επιτελέσει το θέλημα του Θεού μέσα στον κόσμο. Οι δύο αυτές αρετές αποτελούν τον προστατευτικό κλοιό των μοναχών και των αγάμων κληρικών.

Η Παναγία μας αγάπησε τόσο πολύ τον Θεό, που αξιώθηκε να γίνει μητέρα Του. «Η αγάπη αυτή της Παναγιάς πρέπει να αποτελέσει την έμπνευση και για εμάς. Στο δρόμο μας να συναντήσουμε τον Θεό, να βιώσουμε την αποκάλυψη Του στη ζωή μας, να Τον αγαπήσουμε με όλη τη δύναμη της καρδιάς μας και να λάβουμε την γενναία και μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψουμε τα πάντα προς χάριν αυτής της αγάπης» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του αναφέρθηκε στον πόνο που βίωσε η Παναγία. Βίωσε τον πόνο όσο κανένας άλλος άνθρωπος, κυρίως κάτω από το ικρίωμα του Γολγοθά. Πόνεσε, αλλά η πίστη της την έκανε από τον πόνο του Σταύρου να διέλθει την οδό και τη χαρά της Αναστάσεως. Η Παναγία έγινε το διαχρονικό πρότυπο του πόνου που δεν οδηγεί στην απελπισία αλλά προσμένει την Ανάσταση. «Και η δική μας πορεία και η μοναχική και η ιερατική είναι ένας δρόμος που πολλές φορές θα μας προσφέρει πόνο σωματικό, πνευματικό και ψυχικό. Πολλοί θα γίνουν η αιτία που θα μας οδηγήσουν κάτω ή πάνω στο ικρίωμα του προσωπικού μας Γολγοθά. Εκείνες τις στιγμές η Παναγία μας δεν είναι μόνο το πρότυπο μας αλλά και η πηγή της έμπνευσής μας, γιατί μας διδάσκει και μας προτρέπει όχι απλά να μην αρνηθούμε τον πόνο και την δοκιμασία, αλλά να τον βιώσουμε ως επίσκεψη του Θεού, έχοντας πλήρως αφεθεί στη χάρη Του και στο έλεος Του», τόνισε ο Μητροπολίτης.

Στη συνέχεια άνοιξε την καρδιά του και μίλησε συγκινητικά και αυθόρμητα στους πατέρες καταθέτοντας εμπειρίες του από την διακονία του πλησίον του Γέροντος του, Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, καθώς και τους οραματισμούς του για την πορεία της τοπικής μας Εκκλησίας.

Ακολούθησε μοναστηριακή τράπεζα, στην οποία παρακάθισαν όλοι οι συμμετέχοντες.

Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες στον ακόλουθο σύνδεσμο  https://photos.app.goo.gl/bogGwQhsBdZAPMZi7