Παραλείψεις σε σχέση με τις προϋποθέσεις ασφαλείας του Βόρειου Οδικού Αξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ), που στοιχειοθετούν ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου και της Περιφέρειας Κρήτης για αποζημίωση, έκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας, με αφορμή πολύνεκρο τροχαίο δυστύχημα, που είχε λάβει χώρα τον Ιούλιο του 2011.
Το Α’ Τμήμα του Ανώτατου Ακυρωτικού δικαίωσε τους συγγενείς μιας οικογένειας, της οποίας όλα τα μέλη (ένα ζευγάρι και δύο παιδιά, 11 και 15 ετών) άφησαν την τελευταία τους πνοή στο οδόστρωμα του ΒΟΑΚ, στην περιοχή Καρτερός, σε σημείο της εθνικής οδού Χανίων – Σητείας.
Οι συγγενείς της άτυχης οικογένειας είχαν στραφεί στα Διοικητικά Δικαστήρια, ζητώντας αποζημίωση 780.000 ευρώ, όμως οι αγωγές τους απορρίφθηκαν, τόσο από το Διοικητικό Πρωτοδικείο όσο και από το Διοικητικό Εφετείο. Οι δικαστές του ΣτΕ ωστόσο έκριναν το αντίθετο, αφού με την απόφασή τους (918/25) κάνουν λόγο για παράλειψη εγκατάστασης και σύνδεσης στηθαίων ασφαλείας, η οποία αποτελεί παράβαση των σχετικών διατάξεων.
Παράλειψη η οποία, όπως αναφέρεται στην απόφαση, «μπορεί, σύμφωνα και με τα διδάγματα της κοινής πείρας, να θεωρηθεί αντικειμενικά πρόσφορη αιτία του θανατηφόρου τραυματισμού των επιβαινόντων σε όχημα λόγω εκτροπής του από το οδόστρωμα και πρόσκρουσής του, κατόπιν αναστροφής, στην ακμή του τοιχίου».
Κατά συνέπεια, υπογραμμίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, στοιχειοθετείται ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου και της Περιφέρειας Κρήτης, εφόσον συντρέχουν και οι λοιπές νόμιμες προϋποθέσεις, για καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης στους συγγενείς των θανόντων.
Πλέον, η υπόθεση επιστρέφει στο Διοικητικό Εφετείο Χανίων, το οποίο καλείται να καθορίσει το ύψος της αποζημίωσης, συνεκτιμώντας όλα τα λοιπά στοιχεία της υπόθεσης.
Στις αρχικές τους αγωγές, οι οποίες είχαν απορριφθεί, οι συγγενείς των θυμάτων του θανατηφόρου τροχαίου είχαν υποστηρίξει ότι στο συγκεκριμένο σημείο της Εθνικής Οδού όπου συνέβη η πρόσκρουση του αυτοκινήτου, «υπάρχει κατασκευαστική αστοχία, διότι η εμπρόσθια γωνία του τσιμεντένιου τοιχίου στήριξης ηχοπετασμάτων εξείχε επί του οδοστρώματος και όχι μόνο δεν εφάπτονταν με το μεταλλικό στηθαίο που τέλειωνε λίγο πριν, αλλά υπήρχε κενό μεταξύ των στηθαίων και του τοιχίου».
Ακόμη, υποστήριζαν ότι «αν δεν υπήρχαν οι παραλείψεις των αρμοδίων κρατικών οργάνων και η εγκατάσταση και η σύνδεση του μεταλλικού στηθαίου με το τοιχίο είχαν διεξαχθεί όπως προβλέπει ο νόμος, τότε θα είχε παρεμποδιστεί η εκτροπή του αυτοκινήτου, μειώνοντας την ταχύτητα και τη σφοδρότητα της σύγκρουσης και επαναφέροντάς το στον δρόμο».
