Της Ν.Θεοδωροπούλου
Στο “κολαστήριο” έφυγε πρόεδρος του Συλλόγου Ατόμων με αναπηρίες νομού Αιτ/νίας “Η ΕΛΠΙΔΑ” Θεόδωρος Μαδιάς
Δείτε τι έγραψαν οι συγκρατούμενοι του στο Twitter!
Ο Θόδωρος Μαδιάς έφυγε από τη ζωή, παραμένει όμως πάντα στο μυαλό και την καρδιά των πραγματικών φίλων του, και μόνο. Γιατί με τον θάνατο του θα περίμενε κανείς , όχι μόνο από τον Ιάσονα Φωτήλα, βουλευτή Αχαΐας αλλά και από άλλους να ασχοληθούν με το τι ακριβώς συμβαίνει με τα σωφρονιστικά καταστήματα για ΑμεΑ..
Σύμφωνα με καταγγελίες οι υποδομές στα σωφρονιστικά καταστήματα είναι ακατάλληλες κ
αι δεν είναι γνωστό εάν απασχολείται εκεί επαρκές προσωπικό για τη φροντίδα ΑμεΑ. Για το λόγο αυτό ο κ.Φωτήλας ερωτά τον αρμόδιο Υπουργό ποια είναι η κατάσταση σε επίπεδο επικράτειας των σωφρονιστικών καταστημάτων αναφορικά με τη στήριξη των ΑμεΑ, πόσοι ΑμεΑ είναι αυτή τη στιγμή έγκλειστοι και πώς κατανέμονται καθώς και πόσοι φροντιστές υπάρχουν. Επίσης, ερωτάται εάν υπάρχει κάποιος γενικότερος σχεδιασμός από την κυβέρνηση για την ενίσχυση των σωφρονιστικών καταστημάτων ώστε να γίνουν φιλικά προς ΑμεΑ.
Το σίγουρο είναι πως μέχρι σήμερα δεν είχε αλλάξει απολύτως τίποτα.
To agriniosite.gr κάνει ένα φλας μπακ σε όσα λίγοι γνωρίζουν και είναι σίγουρο ότι πολλούς θα σοκάρουν….
Ήταν 15 Φεβρουαρίου 2014, όταν 180 ασθενείς – κρατούμενοι στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού «Άγιος Παύλος» αποφάσισαν να δημοσιοποιήσουν τα προβλήματα τους μέσω ενός λογαριασμού στο Twitter και ταυτόχρονα να απέχουν από το συσσίτιο και την λήψη φαρμάκων, διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες συνθήκες εγκλεισμού που οδήγησαν πολλούς κρατουμένους σε νέες μολύνσεις ή ακόμα και στον θάνατο. Τότε, οι κρατούμενοι του «Κολαστηρίου», όπως οι ίδιοι ονόμασαν το νοσοκομείο, δημοσιοποίησαν εικόνες ντροπής προκαλώντας παγκόσμια κατακραυγή. Σήμερα, παρά τις υποσχέσεις για βελτίωση των συνθηκών μέσα στο νοσοκομείο και παρά την ψήφιση του Νόμου 110Α που προβλέπει την αποφυλάκιση των βαριά ασθενών και την αποσυμφόρηση του νοσοκομείου, ελάχιστα έχουν αλλάξει.
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 2014 ….
Το νοσοκομείο είναι ένα κτίριο μακρόστενο, το οποίο βρίσκεται έξω από το συγκρότημα των φυλακών, ανάμεσα στις φυλακές του Κορυδαλλού και στο ψυχιατρείο των φυλακών. Σήμερα εξυπηρετεί 2.500 χιλιάδες κρατουμένους ενώ, μπορεί να περιθάλψει μόνο 60 ασθενείς. Συνολικά έχει 15 θαλάμους και σε κάθε θάλαμο κρατούνται περίπου έντεκα ασθενείς -αρκετοί περισσότεροι απ’ ότι η δύναμη νοσοκομείου.
Αυτή την στιγμή συνολικά είμαστε 200 ασθενείς. Οι 50 είναι πεταμένοι στο παράρτημα, σε έναν χώρο που δεν είναι νοσοκομείο χωρίς γιατρούς και νοσοκόμους και χωρίς ιατρικό εξοπλισμό. Ουσιαστικά πρόκειται για μία ακόμα κλειστή φυλακή για οροθετικούς κρατουμένους, οι οποίοι χρειάζονται ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλο το 24ωρο και την οποία, δεν τους την παρέχουν. Οι υπόλοιποι 150 είμαστε μέσα στο νοσοκομείο. Αυτός ο διαχωρισμός έγινε για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του συγχρωτισμού στις φυλακές.
Οι ασθενείς με φυματίωση είναι κλειδωμένοι στο ισόγειο, απομονωμένοι δίπλα στον νεκροθάλαμο. Στον 1ο όροφο βρίσκονται περίπου 80 άτομα, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν παθολογικά προβλήματα, όπως καρκινοπαθείς, καρδιοπαθείς, άνθρωπoι με αναπνευστικά προβλήματα, με κομμένα χέρια και παραπληγικοί. Ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Και είμαστε εδώ, με δυο γιατρούς το πρωί και έναν ειδικευόμενο που κάνει εφημερία το βράδυ. Εάν γίνει κάτι στις φυλακές, μια φασαρία για παράδειγμα, θα γίνει εδώ μέσα χαμός. Όταν είχε γίνει η συμπλοκή με τους εννιά κρατουμένους πριν λίγους μήνες, εδώ έγινε ένας τρελός πανικός. Τους έφερναν όλους με τα φορεία κι έτρεχαν πλημμύρα τα αίματα. Σφαγμένοι στην κυριολεξία. Για αυτό και πέθαναν οι άνθρωποι.
Τώρα έχουμε τα απολύτως απαραίτητα φάρμακα. Αντιγριπικά ούτε για αστείο. Δεν μας φτάνουν οι δικές μας αρρώστιες, ταλαιπωριόμαστε εδώ μέσα και από τις ιώσεις.
Oι ασθενείς κολλάνε ασθένειες μεταξύ τους, όπως ψώρα, φυματίωση και οτιδήποτε άλλο μπορεί να μεταδοθεί. Ας μην αναφέρω τις ουρολοιμώξεις από τις βρώμικες τουαλέτες, γιατί 80 άτομα χρησιμοποιούσαν τρεις τουαλέτες και δυο μπάνια απαρχαιωμένα. Κάναμε πολύ μεγάλο αγώνα, μπήκαμε σε κινητοποιήσεις με μεγάλες απεργίες πείνας και στις αρχές του 2014 ανοίξαμε τον λογαριασμό στο τουίτερ που το ονομάσαμε «Κολαστήριο». Τότε εμείς φωνάζαμε, αλλά κανείς δεν μας άκουγε. Έπρεπε οπότε να βρεθεί ένα μέσο επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, ώστε να δημοσιοποιηθεί αυτή η κατάσταση. Το μόνο που καταφέραμε, ήταν τον Ιούνιο του 2014 να ψηφιστεί ένας νόμος, ο οποίος προέβλεπε ότι ο νόμος 110Α, δηλαδή ο νόμος για τους βαριά ασθενείς θα επεκτείνεται σε όλες τις παλιότερες ποινές. Επίσης, έπειτα από μεγάλη πίεση ψηφίστηκαν τα 2/5 μεικτά μέχρι τα 10 χρόνια. Αυτό σημαίνει, ότι εάν κάποιος κρατούμενος είχε 10 χρόνια ποινή, θα έμενε στη φυλακή τέσσερα χρόνια μεικτά, δηλαδή δυο πραγματικά. Αργότερα, αυτό εφαρμόστηκε και σε ευρύτερη κλίμακα με σκοπό την αποσυμφόρηση των φυλακών.
Το διάστημα που εγώ είμαι μέσα έχουν πεθάνει 23 άτομα. Σε διάστημα πέντε χρόνων έχουν πεθάνει 100 κρατούμενοι. Αλλά αυτό που γίνεται, είναι ότι, όταν ένας κρατούμενος είναι έτοιμος να πεθάνει, τον πάνε σε δημόσιο νοσοκομείο για να χρεωθεί ο θάνατός του εκεί. Για παράδειγμα ένας κρατούμενος είχε υψηλό ζάχαρο. Έπεσε στις σκάλες του νοσοκομείου και χτύπησε το πόδι του. Άνοιξε πληγή με αποτέλεσμα να πάθει γάγγραινα και να του κόψουν το πόδι. Και αυτός ο άνθρωπος παραμένει στο νοσοκομείο και εκτίει την ποινή του κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτα. Τον προηγούμενο Μάιο ένας κρατούμενος πέθανε, γιατί το ΕΚΑΒ έκανε εφτά ώρες να έρθει. Από τότε ζητάμε ασθενοφόρο και ακόμα δεν μας έχουν φέρει.
Εκτός όμως από αυτά υπήρχαν και βασικές απαιτήσεις από το Υπουργείο Υγείας. Μας έδωσαν πολλές υποσχέσεις, ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά δυστυχώς η κατάσταση παραμένει ίδια. Το ιδιαίτερο με αυτό το νοσοκομείο είναι ότι ανήκει σε δυο υπουργεία. Στο υπουργείο Δικαιοσύνης και το υπουργείο Υγείας.
Το προηγούμενο καλοκαίρι το ελληνικό δημόσιο καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με 130.000 ευρώ για τις συνθήκες κράτησης σε 13 κρατουμένους. Εκκρεμούν ακόμα 40 προσφυγές και η απόφαση, πιστεύω, θα είναι και πάλι καταδικαστική. Αν εκδικαστεί κι αυτή, το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να πληρώσει μισό εκατομμύριο. Συγνώμη, αλλά με τόσα λεφτά θα μπορούσε να χτιστεί ένα καινούριο νοσοκομείο.
Έχει θεσπιστεί ένα πολύ δυνατό νομικό πλαίσιο, το οποίο προβλέπει, ότι όσοι είναι άρρωστοι με ποσοστό άνω του 67%, θα πρέπει να αποφυλακίζονται, γιατί το νοσοκομείο αδυνατεί να τους περιθάλψει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, ωστόσο στην πράξη δεν εφαρμόζεται. Ο νόμος δούλεψε μόνο δυο μήνες, πρόλαβαν να αποφυλακιστούν μόνο 15 ασθενείς κρατούμενοι και μετά μπήκε στο συρτάρι με διάφορα προσχήματα. Ο νόμος είναι σαφής και δεν τον τηρούν. Εμείς δεν τηρήσαμε τον νόμο και είμαστε στην φυλακή. Αυτοί πού πρέπει να πάνε;
Συνέχισαν τον αγώνα………
Τον Φεβρουάριο του 2015 ο κ. Ξανθός, τότε υφυπουργός Υγείας και ο κ. Παρασκευόπουλος, τεπισκέφθηκαν το ίδρυμα και διαπίστωσαν και κατέγραψαν τα προβλήματα και υποσχέθηκαν να αλλάξουν οι συνθήκες νοσηλείας, να έρθει ασθενοφόρο, να εκσυγχρονιστεί το νοσοκομείο, να διοριστούν γιατροί και νοσοκόμοι που είναι απολύτως απαραίτητοι.
Μάλιστα γράψανε και επιστολή στον Υπουργό (ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ)
Σήμερα, δεν έχει γίνει τίποτα από όλα αυτά. Οι συνθήκες είναι ακριβώς οι ίδιες!
Το Κολαστήριο (σ.σ. ο λογαριασμός στο τουίτερ) άνοιξε και πάλι ….. Εδώ μέσα πεθαίνουμε λένε και διεκδικούμε το δικαίωμα στη ζωή και στην περίθαλψη. Εάν δεν μπορούν να μας περιθάλψουν, να μας αφήσουν. Ας σβήσουν το «Άγιος Παύλος» (σ.σ. το όνομα του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού), ας το κάνουν «Άγιος Πέτρος» και να ξέρουμε, ότι είμαστε ετοιμοθάνατοι.
Δηλώνουν πως δεν θα σταματήσουν, ενώ λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα έστειλαν δύο ακόμη επιστολές
