Μετά την κεντρική εκδήλωση χθες στο «Άνεσις» για τα 100 χρόνια του Παναιτωλικού έχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά, ειδικά για τον «δικό του τρόπο», για όσα πρεσβεύει και τον κάνουν τόσο σημαντικό ώστε να έρχονται παλιοί παίκτες του στο Αγρίνιο και να θυμούνται το ήθος σε αυτή την ομάδα.

Σε μια εποχή που όλη η δυτική Ελλάδα ποδοσφαιρικά εκπροσωπείται μόνο από το Αγρίνιο εδώ και καιρό σε επίπεδο πρώτης κατηγορίας, ο καθένας γνωρίζει ότι αναμφίβολα τα χρόνια του Φώτη Κωστούλα είναι τα πιο λαμπρά και τα πρώτα χρόνια των νυχτερινών σχολείων και της κοινωνικής προσφοράς είναι τα πιο ρομαντικά.

Συχνά ο καθένας κάπου εκεί βάζει και τα διά του βιώματα, θεωρεί τις δικές του θυσίες πιο μεγάλες, ακόμη και πολιτική ιδεολογία εμφανίζεται, ώστε να ερμηνεύσει συχνά εποχές που τα τωρινά παιδιά δεν τις έζησαν, γιατί ούτε φτώχεια να μην έχεις να φας έχουν ζήσει, ούτε και την ανάγκη για παιδονόμους για να μεγαλώσουν, ελλείψει οικογένειας, ακόμη και εστίας. Οι ιστορικές ομάδες για τον καθένα καταλήγουν στα δικά του «πιστεύω» και «θέλω» με τα χρόνια αλλά η αξία τους είναι ότι δεν περιορίζονται.

Υπάρχει όμως κάτι που αφορά στον Παναιτωλικό διαχρονικά και αρκετοί δεν το μετράνε ως σημαντικό μέσα στον κυκεώνα των σωστών και των λαθών που έχουν γίνει όλα αυτά τα χρόνια. Ο Παναιτωλικός, λοιπόν, είναι το ίδιο σωματείο που ξεκίνησε πριν 100 χρόνια. Δεν άλλαξε όνομα, έχει το ίδιο ΑΦΜ, δεν έγινε «Νέος Παναιτωλικός» ή κάτι παρόμοιο. Δεν άλλαξε περιοχή, δεν «πιστόλιασε» τα χρέη του, πλήρωσε είτε σε χρήμα, είτε σε χρόνια και συνθήκες, πέρασε τις δυσκολίες και βρέθηκε κάποιος να τον ανεβάσει επίπεδο. Δεν διατήρησε Ιστορία και τίτλους, έχοντας γίνει κάτι άλλο και προσποιούμενος ότι έχει συνέχεια ενώ διαλύθηκε κι έγινε άλλη εταιρία.

Κάποιοι το υποτιμούν αυτό και σκέφτονται ότι έπρεπε να έχει έναν τίτλο ή μια έξοδο στην Ευρώπη. Όμως στο ελληνικό ποδόσφαιρο να έχει μείνει ατόφιος και διαχρονικός δεν είναι καθόλου αμελητέο και καθόλου αυτονόητο.