Ο φόβος της χειρουργικής επέμβασης κατά την προεγχειρητική περίοδο και οι ανεπαρκείς πληροφορίες σχετικά με την ασθένεια φαίνεται να υποχωρούν. Η απουσία επιπλοκών και η επάνοδος στην καθημερινότητα αλλάζει την ψυχολογία των ασθενών και τους επιτρέπει να απολαύσουν μια ζωή απαλλαγμένη από την αμφιβολία και το άγχος για την εξέλιξη της νόσου.

Ο δικαιολογημένος φόβος για διάγνωση κακοήθειας

Οι παθήσεις του θυρεοειδούς  που αφορούν το μορφολογικό σχήμα του αδένα είναι ένα συχνό πρόβλημα, που αρχικά αναστατώνει τους ασθενείς.  Εκτιμάται ότι ο επιπολασμός των οζιδίων που μπορούν να ψηλαφηθούν είναι 3% – 7% στον γενικό πληθυσμό. Ωστόσο, ο κίνδυνος κακοήθειας στα οζίδια του θυρεοειδούς είναι πολύ μικρός, μόλις 5%. Είτε πρόκειται, πάντως, για διάγνωση καλοήθους παθήσεως, είτε για διάγνωση κακοήθειας, και τα δύο δημιουργούν φόβο στους ασθενείς για την πορεία της υγείας τους και για το μέλλον.

Πολύ καλή η πρόγνωση εφόσον γίνει έγκαιρα η διάγνωση

Πρέπει, εντούτοις, να επισημάνουμε, ότι ακόμη και σε περίπτωση διάγνωσης κακοήθειας, το 90% των ασθενών με καλά διαφοροποιημένους καρκίνους του θυρεοειδούς έχουν προσδόκιμο ζωής άνω των 20 ετών, εφόσον αντιμετωπιστούν σωστά και εγκαίρως. Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό ότι έχει ιδιαίτερη βαρύτητα η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών μετά τη θεραπεία, η οποία είναι συνήθως χειρουργική.

Πώς βελτιώνεται η ποιότητα ζωής μετά τη θυρεοειδεκτομή

Οι μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για να διερευνήσουν πώς επηρεάζεται η ποιότητα ζωής των ασθενών έχουν διαπιστώσει ότι αυτή βελτιώνεται μετά από ολική θυρεοειδεκτομή. Μια από αυτές πραγματοποιήθηκε σε 101 ασθενείς, ηλικίας 18-70 ετών, στο Τμήμα Γενικής Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με τα ερωτηματολόγια που συμπλήρωσαν οι συμμετέχοντες, οι ενοχλήσεις που βίωναν πριν από την εγχείρηση περιλάμβαναν πρήξιμο στο λαιμό (15,8%), βραχνάδα (4%), δύσπνοια (4%) και νευρικότητα (2%). Το 70,2% των ασθενών υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για καλοήθη πάθηση και το 29,8% για καρκίνο του θυρεοειδούς.

Τα ευρήματα έδειξαν ότι:

• η ποιότητα ζωής των ασθενών είχε βελτιωθεί αισθητά στη δεύτερη αξιολόγηση της μετεγχειρητικής περιόδου (4-6 μήνες μετά την εγχείρηση).
• Ο αριθμός των ασθενών που είχαν θετικές σχέσεις με τις/τους συζύγους και τα παιδιά τους αυξήθηκε σημαντικά κατά τη μετεγχειρητική περίοδο, συγκριτικά με την προεγχειρητική περίοδο.
• Η εικόνα του σώματος των ασθενών και οι κοινωνικές σχέσεις επηρεάστηκαν θετικά
• και η σεξουαλική τους ζωή βελτιώθηκε.

Τι αλλάζει με τις σύγχρονες τεχνικές αφαίρεσης του αδένα

Είναι φυσιολογικό οι περισσότεροι ασθενείς να φοβούνται ακόμα και την ίδια την εγχείρηση. Τη βλέπουν ως μια διαδικασία που θα τους ταλαιπωρήσει. Αυτό, όμως, συμβαίνει γιατί δεν έχουν καθαρή εικόνα για τις σύγχρονες τεχνικές αφαίρεσης του αδένα. Η ελάχιστα επεμβατική θυρεοειδεκτομή ΜΙΝΕΤ (minimally invasive non-endoscopic surgery), που πρώτος εφάρμοσα και καθιέρωσα διεθνώς, προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια και καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα συγκριτικά με άλλες τεχνικές. Η τομή μέσω της οποίας πραγματοποιείται η επέμβαση, γίνεται ψηλότερα από ότι στο παρελθόν και το μέγεθός της είναι πολύ μικρό. Γι’ αυτό και το σημάδι που αφήνει είναι δυσδιάκριτο. Ο ασθενής βγαίνει από το νοσοκομείο την επόμενη ημέρα και ο πόνος που νιώθει είναι ελάχιστος.

Οδηγίες για τις πρώτες μέρες μετά την επέμβαση θυρεοειδεκτομής

Μετά την επιστροφή στο σπίτι, ο ασθενής μπορεί να συνεχίσει αμέσως την κανονική του ρουτίνα, αποφεύγοντας τις έντονες ή επίπονες δραστηριότητες, για 10-14 ημέρες. Η διατροφή του είναι όπως και πριν. Η παρουσία οιδήματος γύρω από την ουλή είναι φυσιολογική και θα αρχίσει να υποχωρεί σταδιακά. Μέσα σε λίγες μέρες ο ασθενής είναι σε θέση να οδηγήσει και να γυμναστεί. Η πιθανότητα μετεγχειρητικών επιπλοκών όπως διαταραχή στη φωνή, εμφάνιση μουδιάσματος από χαμηλά επίπεδα ασβεστίου, υπάρχει, αλλά είναι πολύ μικρή όταν η επέμβαση πραγματοποιείται από έμπειρους χειρουργούς ενδοκρινών αδένων.

Αναγκαία η λήψη θυροξίνης δια βίου, μετά την επέμβαση

Μετά τη θυρεοειδεκτομή οι ασθενείς παίρνουν φάρμακο αντικατάστασης των θυρεοειδικών ορμονών (θυροξίνη) για το υπόλοιπο της ζωής τους. Το φάρμακο αυτό έχει δύο καλά. Πρώτον, είναι αυτή καθεαυτή η ορμόνη που αναγνωρίζει ο οργανισμός, η θυροξίνη, απλώς είναι παρασκευασμένη τεχνητά. Το δεύτερο καλό είναι ότι έχει «χρόνο υποδιπλασιασμού» δύο εβδομάδες, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι ακόμη και να ξεχάσει να πάρει ο ασθενής το χάπι αυτό για 1 ή 2 ημέρες… δεν χάθηκε κι ο κόσμος.