Αν κοιτάξει κάποιος την ειδησεογραφία σε πόλεις στην Ελλάδα που είναι κοντά στην δημογραφική και πληθυσμιακή κατάσταση που έχει το Αγρίνιο, δύσκολα θα βρει περίπτωση με τόσες εκδηλώσεις ωμής βίας από οργανωμένες ομάδες.

Χωρίς να υπολογίζουμε τα πολλά μεμονωμένα περιστατικά ή τον εκφοβισμό σε σχολεία και άλλους χώρους, η βία ομάδων νεαρών που δρουν ομαδικά συγκρίνεται μόνο με μεγάλων πόλεων και ίσως να τις ξεπερνά κιόλας. Αν για παράδειγμα δει κάποιος το αστυνομικό δελτίο πριν και μέσα στις γιορτές θα διαπιστώσει πολλά τέτοια ανησυχητικά συμβάντα, περισσότερα ίσως από τα αντίστοιχα στην Πάτρα!

Πάνω στην αλλαγή του χρόνου είχαμε συμπλοκή κι επίθεση, πριν λίγες μέρες άτομα πήραν… ταξί και πήγαν σε χωριό τις περιοχής για να χτυπήσουν μαζικά κάποιον, ακόμη και μαχαίρωμα είχαμε σε άλλη περίπτωση. Να μην αναφέρουμε πόσα περιστατικά δεν γίνονται γνωστά γιατί υπάρχει ο φόβος της καταγγελίας, όμως στα στέκια της νεολαίας είναι γνωστά. Εδώ μέχρι και… Ευρωπαίοι έχουν δαρθεί στην πόλη τις τελευταίες μέρες!

Δεν είναι όμως μόνο… εορταστικό το φαινόμενο. Την χρονιά  που πέρασε ακόμη και νεκρός από ξύλο υπήρξε ενώ τα περιστατικά επιθέσεων και μαχαιρωμάτων ήταν πάμπολλα. Η ευκολία με την οποία τραβούν κάποιοι μαχαίρι, η κουκούλα που φοριέται πολύ αλλά και το γεγονός ότι κάποια στέκια ή «πιάτσες» είναι στο επίκεντρο τέτοιων περιστατικών, δίνουν ένα στίγμα.

Τα σόσιαλ μίντια και η προβολή της βίας και του διασυρμού του άλλου, η δήθεν οπαδική «κουλτούρα» αλλά και άλλες ιδιαιτερότητες, έχουν κάνει το Αγρίνιο από τις βίαιες πόλεις της χώρας. Κι όλα βέβαια δεν γίνονται στο όνομα κάποιας «αντρίλας» ή «μαγκιάς», καθώς οι επιθέσεις γίνονται κάθε άλλο παρά έντιμα, συνήθως 10-20 άτομα εναντίον ενός. Διότι το ζητούμενα σε αυτούς τους νεαρούς είναι η κυριαρχία και η επίδειξή της. Η εξουσία με άλλα λόγια, αυτό είναι το ζητούμενο…