Υπάρχει μια απλή λογική στην αυτοδιοίκηση: οι δήμαρχοι διοικούν και τα συνδικάτα διεκδικούν.
Και φυσικά, οι δύο πλευρές δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν σε όλα. Για την ακρίβεια, αν ένας δήμαρχος συμφωνούσε 100% με τα συνδικάτα, τότε μάλλον θα ήταν ο ίδιος… συνδικαλιστής!
Άλλωστε, ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν υπάρχει δήμαρχος στην Ελλάδα που να πέρασε από τη θητεία του χωρίς να δεχθεί κριτική από εργαζομένους, σωματεία ή συνδικαλιστικούς φορείς. Είναι μέρος της αυτοδιοίκησης και της δημόσιας ζωής.
Τα σωματεία έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν, να διαφωνούν και να ασκούν κριτική. Αυτός είναι ο ρόλος τους. Οι δήμαρχοι, από την άλλη, έχουν την ευθύνη να διοικούν, να αποφασίζουν και να αναλαμβάνουν το πολιτικό και διοικητικό κόστος των επιλογών τους.
Δεν γίνεται, λοιπόν, κάθε απόφαση που δεν βρίσκει σύμφωνο ένα σωματείο να θεωρείται αυτομάτως λανθασμένη. Όπως επίσης δεν χρειάζεται κάθε διαφωνία να μετατρέπεται σε… πόλεμο.
Η δημοτική αρχή αποφασίζει, τα σωματεία διεκδικούν και η κοινωνία κρίνει.
Και στο κάτω κάτω, αν ένας δήμαρχος συμφωνούσε 100% με τα συνδικάτα, τότε μάλλον θα ήταν ο ίδιος συνδικαλιστής!
Γιατί στην αυτοδιοίκηση, όπως και στη ζωή, η απόλυτη συμφωνία μάλλον θα ήταν η εξαίρεση. Η κριτική, πάλι, είναι σχεδόν… παράδοση.
