Η Ελένη Φουρέιρα, η απόλυτη Ελληνίδα pop star, έχει αναφερθεί στα φτωχικά παιδικά χρόνια και στην προσπάθεια επιβίωσης στην Ελλάδα, όταν ήρθε με την οικογένειά της από την Αλβανία. Στην πρόσφατη συνέντευξή της, στο podcast «Rainbow Mermaids», θυμήθηκε:  «Όταν μπήκα σε ασανσέρ μου φάνηκε φοβερό, γιατί δεν το είχα ξαναδεί. Μου φάνηκαν κάποια πράγματα τρομερά και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Όπως και ότι το ψωμί είχε άλλη γεύση. Εμείς εκεί φτιάχναμε μόνοι μας το ψωμί. Το έφτιαχνε η μαμά μου. Οπότε εμπορίου ψωμί ή από φούρνο ήταν τελείως διαφορετικό, δεν είχα ξαναφάει στη ζωή μου. Είχα συνηθίσει να τρώω το ίδιο ψωμί και όταν μας έδωσαν το φυτικό βούτυρο, εκτός από το αγελαδινό που τρώγαμε εκεί, με το ψωμί που ήταν λίγο πιο κίτρινο, όταν το έφαγα είπα: “Τι είναι αυτό; Ουάου”…».

Ο Σάκης Ρουβάς έχει διαγράψει μία εντυπωσιακή πορεία στον κόσμο της μουσικής, με ένδοξες στιγμές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια αποτελούν πλέον μία μακρινή ανάμνηση, η οποία όμως τον διαμόρφωσε και τον έκανε σήμερα να εκτιμά όσα έχει. «Σχολείο πήγαινα μαζί με τη μαμά μου… Κάποια στιγμή που έπρεπε να δουλέψω και εγώ σε μικρή ηλικία, πήγα στο νυχτερινό σχολείο. Η μητέρα μου δεν είχε τελειώσει το Λύκειο και βρήκε ευκαιρία και πήγαμε μαζί και τελειώσαμε μαζί», έχει πει. Σε άλλη συνέντευξη, ο διάσημος καλλιτέχνης έχει υποστηρίξει: «Μεγάλωσα σε μια πολύ φτωχή οικογένεια, ζούσαμε πέντε άτομα σε 45 τετραγωνικά, ουσιαστικά σε ένα δωμάτιο που έσταζε νερά, χωρίς καμιά άνεση, έχοντας χρήματα μόνο για τα απαραίτητα. Επιπλέον, υπήρξε και το διαζύγιο των γονιών μου που δυσκόλεψε τα πράγματα ακόμη περισσότερο».

«Όταν ήρθαμε από τη Ρωσία, ρωσάκι με λέγανε. Συγκινούμαι με τους πρόσφυγες τώρα γιατί βάζω και τον εαυτό μου εκεί. Κι εμείς κάπως έτσι ήρθαμε στην πατρίδα και μέναμε σε ένα δωμάτιο έξι άτομα. Είχαμε τέσσερις κουβάδες γιατί έβρεχε και έσταζε μέσα. Ήμουν περίπου 9 χρονών τότε. Για να πάω στο σχολείο και να είναι σιδερωμένο το παντελονάκι μου, το έβαζα κάτω από το κρεβάτι και κοιμόμουν πάνω. Με ψιλοκορόιδευαν γιατί ήξερα να μιλάω μόνο ρώσικα και λίγα ποντιακά. Δεν είχα λεφτά να σπουδάσω, να πάω βραδινό γυμνάσιο, να μάθω αγγλικά», έχει πει σε παλαιότερη συνέντευξή του ο Λευτέρης Πανταζής, ένας από τους πιο επιτυχημένους και ακριβοπληρωμένους τραγουδιστές της Ελλάδας.

Επώνυμοι που πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια μέχρι να φτάσουν στην επιτυχία

«Έχω μεγαλώσει σε ένα σπίτι, που ήταν 24 τετραγωνικά. Μέναμε εγώ, η μαμά μου, ο αδερφός μου, ο μπαμπάς του αδερφού μου, δηλαδή ο δεύτερος άντρας της μαμάς μου και φιλοξενούσαμε τα ξαδέρφια μου, όταν σπούδαζαν. Αυτή ήταν η συνθήκη μου τότε και ήμασταν μια χαρά και ευτυχισμένοι. Κοιμόμουν κάτω στο πάτωμα με τα στρώμα», έχει πει η Τάμτα για τα χρόνια στη Γεωργία. Η τραγουδίστρια εξομολογήθηκε επίσης ότι φανταζόταν τον εαυτό της πάνω σε μια σκηνή να τραγουδάει, χωρίς όμως να πιστεύει ποτέ ότι αυτό το όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα. Όπως είπε: «Όταν έμεινα με τον άντρα μου, η οικονομική κατάσταση ήταν ακόμα πολύ δύσκολη. Ήμουν με δύο παιδιά στο σπίτι, την κόρη μου και τον ξάδερφό της, που ήταν στην ίδια ηλικία, γιατί όλοι δούλευαν και σπούδαζαν και έμενα εγώ με δύο μωρά στο σπίτι. Ήμουν δεκαπέντε ετών.  Οραματιζόμουν πράγματα, που αν μου έλεγε κάποιος ότι υπάρχει η πιθανότητα να γίνουν πραγματικότητα, θα γελούσα. Υπήρχαν χρονιές που το ρεύμα ερχόταν για μία ώρα, δύο ώρες την ημέρα. Τη λέω με πολλή χαρά αυτή την ιστορία, είναι πολύ σημαντική για εμένα .  Οπότε μόλις ερχόταν το ρεύμα και ήμουν και μόνη μου στο σπίτι, έβαζα τραγούδια στο κασετόφωνο και τραγούδαγα με όλη μου την ψυχή. Έκανα συναυλία μόνη μου στα παιδιά. Όταν το έκανα αυτό έβλεπα τον εαυτό μου πάνω σε μία μεγάλη σκηνή, έβλεπα τον εαυτό μου στη θέση του Μάικλ Τζάκσον. Το ζούσα ότι ήμουν πάνω στη σκηνή και ότι ο κόσμος χειροκροτούσε. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να μου συμβεί».

Ο Θανάσης Βισκαδουράκης είναι ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς. Οι εξομολογήσεις για τα παιδικά του χρόνια πάντα συγκινούν. «Δύσκολα χρόνια. Έχασα τη μητέρα μου στη γέννα, μόλις 40 ετών ήταν. Εμείς μπήκαμε στο ορφανοτροφείο, γιατί ένας πατέρας κωφός με 5 παιδιά καταλαβαίνετε», έχει πει ο Θανάσης Βισκαδουράκης. Για τον μικρό τότε Θανάση, η ζωή στο ορφανοτροφείο δεν ήταν εύκολη ωστόσο μέσα από εκεί κατάφερε να γίνει πιο δυνατός: «Τρώγαμε ξύλο. Βοήθησα σε δραπετεύσεις παιδιών αλλά εγώ δεν δραπέτευσα ποτέ. Τα ιδρύματα είναι ιδρύματα, αλλά κέρδισα πολλά πράγματα, όπως η αυτονομία μου και η αυτοκυριαρχία μου. Έγινα περήφανος, πάτησα στα πόδια μου. Όσο μεγαλώνω, νομίζω ότι αρχίζω να ερωτεύομαι τα παιδικά μου χρόνια»…