Δεν ήταν μια ακόμη ραδιοφωνική συνέντευξη.
Ο Χριστόφορος Μπόκας, πλέον αποστρατευμένος από το Πυροσβεστικό Σώμα και –όπως ο ίδιος τόνισε– απλός πολίτης, μίλησε στον Energy 94,2 και στο δημοσιογράφο Νίκο Αγγελόπουλο, με έναν τρόπο που για πρώτη φορά άφησε να φανεί όχι μόνο η υπηρεσιακή του διαδρομή, αλλά και ο άνθρωπος πίσω από τη στολή.
Ήταν μια συνέντευξη από καρδιάς. Μια συζήτηση χωρίς υπηρεσιακά φίλτρα, χωρίς τον θεσμικό ρόλο που επί χρόνια τον συνόδευε και, κυρίως, χωρίς την ανάγκη να μετρηθούν λέξεις και ισορροπίες.
Σε αυτή τη συνέντευξη κατέθεσε σημαντικές μαρτυρίες από δύσκολες υποθέσεις που ξεκίνησε και διαχειρίστηκε ο ίδιος, μιλώντας με ειλικρίνεια για στιγμές που σημάδεψαν την επαγγελματική του πορεία. Θυμήθηκε τα πρώτα του βήματα, όταν ξεκίνησε από την Παραβόλα, τα παιδικά του χρόνια και την απόφαση που τον οδήγησε, σχεδόν φυσικά, στο να ακολουθήσει το δρόμο της Πυροσβεστικής.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη μεγάλη του αγάπη, την Αιτωλοακαρνανία. Όπως είπε, ακόμη και όταν υπηρετούσε μακριά από τον τόπο του, πάντοτε ανησυχούσε για το πώς πηγαίνει ο νομός – όχι μόνο στα ζητήματα πολιτικής προστασίας, αλλά συνολικά. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ήθελε και θέλει η Αιτωλοακαρνανία να πηγαίνει πολύ καλά. Είναι ο τόπος του. Είναι, όπως ο ίδιος είπε, μέσα στην καρδιά του.
Για πρώτη φορά ακούστηκαν δημόσια, από το στόμα του ίδιου, σκέψεις και εμπειρίες που μέχρι σήμερα έμεναν μακριά από τα μικρόφωνα. Όχι λόγια εντυπωσιασμού, αλλά μια καθαρή, ανθρώπινη αφήγηση από κάποιον που έζησε επί δεκαετίες την πρώτη γραμμή – και τώρα έχει την ελευθερία να μιλήσει χωρίς στολή.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό παραπολιτικό μήνυμα της συνέντευξης.
Κλείνοντας, ο Χριστόφορος Μπόκας φρόντισε να στείλει ένα ξεκάθαρο σήμα για την επόμενη μέρα. Τόνισε ότι όλη αυτή η συσσωρευμένη εμπειρία –διοικητική και επιχειρησιακή– που αποκόμισε όλα αυτά τα χρόνια, σκοπεύει να την αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Δεν μίλησε για αποστράτευση από την κοινωνία.
Μίλησε για μετάβαση.
Για παραμονή στη «μάχη», από άλλο μετερίζι.
Σε μια περίοδο όπου η τοπική κοινωνία αναζητά πρόσωπα με γνώση των μηχανισμών του κράτους, πραγματική εμπειρία διαχείρισης κρίσεων και βαθιά σχέση με τον τόπο, τελικά, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ήταν μια συνέντευξη που περισσότερο έμοιαζε με δημόσια επανεκκίνηση, παρά με έναν απλό αποχαιρετισμό στη στολή.
- Νανά Θεοδωροπούλου
