Ο πόνος στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό μπορεί να αυξήσει σημαντικά τις πιθανότητες που έχουν οι γυναίκες να εκδηλώσουν επιλόχειο κατάθλιψη, αναφέρουν επιστήμονες από τις ΗΠΑ.
Σε μεγάλη ανάλυση που πραγματοποίησαν διαπίστωσαν ότι καθοριστικό ρόλο παίζει και η διαχείριση αυτού του πόνου.
Τα νέα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στην ιατρική επιθεώρηση Current Psychiatry Reports. Βασίζονται στην ανάλυση των δεδομένων από 23 προγενέστερες μελέτες που δημοσιεύθηκαν την τελευταία πενταετία. Σε κάθε μία από αυτές είχαν συμμετάσχει από μερικές δεκάδες έως και περισσότερες από 6.000 γυναίκες.
Όπως γράφουν οι ερευνητές, η κατάθλιψη της λοχείας αποτελεί σημαντικό πρόβλημα δημοσίας υγείας. Υπολογίζεται ότι την εκδηλώνει ποσοστό 10% έως 20% των νέων μητέρων, με τον πόνο που βιώνουν στη διάρκεια του τοκετού να είναι ένας συχνός παράγοντας κινδύνου.
Ωστόσο η νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που σχετίζονται με τον πόνο, οι οποίοι παίζουν σημαντικό ρόλο.
Τα ευρήματα
Όπως έδειξε η ανάλυσή τους, οι πιθανότητες να εκδηλωθεί επιλόχειος κατάθλιψη αυξάνονται αναλόγως με:
- Την ψυχική υγεία στη διάρκεια της εγκυμοσύνης (αν λ.χ. η γυναίκα είχε εκδηλώσει κατάθλιψη ή αγχώδη διαταραχή)
- Την μέθοδο του τοκετού (η γέννηση του μωρού με καισαρική τομή αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο)
- Τις πρακτικές διαχείρισης του πόνου
- Τις διακρίσεις αναλόγως με την καταγωγή και την φυλή
- Την παραμέληση του πόνου
Ειδικότερα, ο πόνος μετά την καισαρική τομή ήταν ιδιαιτέρως ισχυρός παράγοντας κινδύνου για κατάθλιψη της λοχείας, λένε οι ερευνητές. Ωστόσο οι γιατροί συνήθως δεν τον αντιμετωπίζουν επαρκώς.
Σύμφωνα με τη νέα ανάλυση, το 95% των γιατρών συμφωνούν πως οι γυναίκες χρειάζονται αναλγητική αγωγή μετά την καισαρική τομή. Αυτή όμως συχνά περιορίζεται σε κοινά αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα και όχι σε φάρμακα κατάλληλα για χειρουργικούς ασθενείς.
Την αντιμετώπιση του πόνου εμποδίζει επίσης η φτωχή επικοινωνία μεταξύ γιατρού και λεχωίδας. Συχνά, λ.χ., οι γυναίκες αποκρύπτουν από τον γιατρό τους πληροφορίες για τον πόνο τους (π.χ. τις αντιλήψεις που έχουν για τη λήψη ισχυρών παυσίπονων φαρμάκων). Οι δε γιατροί μπορεί να παραβλέπουν ή να αγνοούν τις ανησυχίες για τον πόνο που εκφράζουν γυναίκες από μειονότητες.
Ο χώρος και ο χρόνος
Η νέα μελέτη έδειξε επίσης ότι οι γιατροί συχνά δεν έχουν τον χρόνο, αλλά ούτε και τον χώρο για να ακούσουν προσεκτικά τις ασθενείς τους.
«Οι γιατροί πρέπει να βασισθούν σε όσα λένε οι ασθενείς, όσα οι ίδιοι παρατηρούν και στην κλινική εμπειρία τους για να διαχειριστούν τον πόνο των γυναικών», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια Dr. Sandraluz Lara-Cinisomo, αναπληρώτρια καθηγήτρια Υγείας & Κινησιολογίας στο Πανεπιστήμιο Urbana-Champaign του Ιλινόϊ.
«Τα ευρήματά μας όμως δείχνουν ότι συνήθως έχουν λίγο χρόνο να τους διαθέσουν. Επιπλέον, οι γυναίκες χρειάζονται έναν ιδιωτικό χώρο για να συζητήσουν αυτά τα θέματα, ο οποίος σπανίως υπάρχει», πρόσθεσε.
Σχεδόν μοιραία, λοιπόν, ο πόνος των γυναικών συχνά υποθεραπεύεται, γεγονός που αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο για επιλόχειο κατάθλιψη.
