Ενώ κάποιοι επιμένουν να μιλούν για «τεχνητή καλλιέργεια φουρτούνας» και για κλίμα που δήθεν φορτίζεται σκοπίμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο γήινη. Όταν δύο δήμοι, όπως ο Δήμος Αγρινίου και ο Δήμος Μεσολογγίου, διεκδικούν την ίδια πανεπιστημιακή σχολή –στη συγκεκριμένη περίπτωση την Κτηνιατρική– τότε η σύγκρουση συμφερόντων δεν είναι ούτε κατασκευασμένη ούτε επικοινωνιακό τέχνασμα. Είναι αναπόφευκτη.

Το Αγρίνιο, για παράδειγμα, ξεκίνησε τη διεκδίκηση της Κτηνιατρικής Σχολής πριν από πέντε χρόνια, θέτοντας το ζήτημα με συνέπεια και διάρκεια. Το Μεσολόγγι, από την άλλη πλευρά, μόλις πριν από λίγους μήνες κατέθεσε υπόμνημα στην υπουργό Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, στο οποίο –πέραν της Σχολής Καλών Τεχνών– περιλαμβανόταν και πρόταση για ίδρυση Κτηνιατρικής Σχολής. Από τη στιγμή που και οι δύο πόλεις ζητούν το ίδιο ακριβώς πράγμα, τα συμφέροντα μοιραία συγκρούονται.

Αν, βεβαίως, κάποιος από τους δύο δήμους αποφάσιζε να κάνει πίσω, τότε ναι, δεν θα υπήρχε καμία σύγκρουση και καμία «φουρτούνα». Όσο όμως και οι δύο διεκδικούν την ίδια σχολή, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για τεχνητή πόλωση, ούτε για υπερβολές τρίτων. Η πραγματικότητα είναι αυτή που δημιουργεί την ένταση.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του παραπολιτικού: τα λόγια μπορεί να μιλούν για συναίνεση, νηφαλιότητα και ώριμες προσεγγίσεις, όμως οι πράξεις δείχνουν κάτι διαφορετικό. Αν λοιπόν  πραγματικά επιθυμούν να μη δημιουργούνται συγκρούσεις, όπως διακηρύσσουν, εδώ η ρόδος, εδώ και το πήδημα. Ας αλλάξουν την ατζέντα των διεκδικήσεων. Τόσο απλά. Διαφορετικά, η συζήτηση περί συναίνεσης μένει στα λόγια, την ώρα που οι πράξεις δείχνουν ότι ο ανταγωνισμός όχι μόνο υπάρχει, αλλά τροφοδοτείται συνειδητά και σε κάποιες περιπτώσεις και υπογείως. Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα λόγια μπορεί να είναι ήπια και καθησυχαστικά· οι επιλογές όμως είναι αυτές που αποκαλύπτουν τις πραγματικές προθέσεις. Για να δούμε…

.