Ανέφερε πως δημοσιεύματα τους «χωρίζουν» ανά διαστήματα, με στόχο να δημιουργηθεί «σκιά» γύρω από το όνομά του. Τόνισε επίσης πως στη δουλειά λειτουργούν ως επαγγελματίες, συμβουλεύονται ο ένας τον άλλο και επισημαίνουν λάθη με στόχο τη βελτίωση της παράστασης.

Σε ερώτηση αν είναι δύσκολο να συνεργάζεται με τη σύζυγό του απάντησε, περιγράφοντας τη διαδικασία πάνω και πίσω από τη σκηνή: «Καθόλου, γιατί νομίζω πως μέσα στον χώρο του θεάτρου συμπεριφερόμαστε ως συνεργάτες, ως επαγγελματίες ηθοποιοί. Έχει το καμαρίνι της. Έχω το δικό μου. Δηλαδή έχουμε τις ώρες μας. Θα βρεθούμε πάνω στη σκηνή. Θα της κάνω τις παρατηρήσεις μου κανονικά, όπως κάνω σε όλους τους ηθοποιούς. Δεν είναι ότι είμαστε μέρα-νύχτα δίπλα ο ένας στον άλλον “έλα, μωρό μου” και “αγαπούλα μου”. Εδώ πέρα λειτουργούμε γιατί είμαστε αληθινοί. Λειτουργούμε ως συνάδελφοι. Αλλά είναι σημαντικό να είναι ο άνθρωπός σου πάνω στη σκηνή μαζί σου, γιατί θα σου πει και τα λάθη σου, που τυχόν θα υπάρχουν, θα σου πει την άποψή του. Πάντα όμως με αγάπη, με ειλικρίνεια και με στόχο το καλό. Όχι γιατί “πρέπει να σου την πει”. Άρα λοιπόν είναι συν το να είναι στη δουλειά, από όλες τις πλευρές. Και το κυριότερο, αρέσει στον κόσμο. Θέλει να μας βλέπει μαζί, άσχετα αν όλα αυτά τα χρόνια μας χωρίζουν, μας ξαναχωρίζουν, γιατί θέλουν να υπάρχει μια “σκιά” γύρω από το όνομα του Σεφερλή κυρίως παρά της Τσαβαλιά. Βλέπουν ότι είμαστε μαζί και στη ζωή και στη σκηνή και περνάμε καλά».

«Καθόλου. Είναι, πώς να σου πω… στρατιώτης. Μαθαίνει τη δεύτερη-τρίτη μέρα τα λόγια της και μας αγχώνει όλους τους άλλους. Έρχεται διαβασμένη. Της λέω “Ρε, Έλενα, άσε να τα μάθουμε κι εμείς. Κάτσε να το διαβάσουμε δυο-τρεις φορές το έργο, τέσσερις-πέντε, να μας κάτσουνε κι εμάς, να καταλάβουμε τι λέει”. Και έρχεται διαβασμένη και το λέει απέξω. Μας κομπλάρει. Μας αγχώνει. Από κει και πέρα, όμως, είναι σταθερή, γρήγορη, αντιληπτική. Δηλαδή, της λες κάτι και το πιάνει αμέσως. Δεν με κουράζει καθόλου και είναι μια συνεργάτιδα που θέλω να έχω σε όλες μου τις δουλειές». Στην ίδια συνέντευξη αναφέρθηκε επίσης στο συναίσθημα να παίζει και να βρίσκεται ο γιος τους στο κοινό: «Να παίζω εγώ και να είναι ο γιος από κάτω… Κοίτα, είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα. Όταν παίζουμε, ας πούμε, μια κωμωδία γενικά ή καμιά επιθεώρηση, εγώ θέλω να ακούω το γέλιο του. Είναι για μένα μια επιβεβαίωση, γιατί ξέρω ότι με αγαπάει. Ξέρω ότι έχει έρθει να δει τον μπαμπά του και τη μαμά του και να περάσει καλά. Αλλά, επειδή ο Χάρης δεν γελάει για να σου κάνει το χατίρι, γελάει με αυτά που του αρέσουν. Σήμερα, ας πούμε, τον έβλεπα, χτυπιόταν. Είχε κοκκινίσει κιόλας, γιατί είναι και πολύ σεμνός και πολύ διακριτικός. Ούτε θέλει να νομίζει ο κόσμος ότι γελάει επίτηδες, κατάλαβες».