Το αποτέλεσμα στις εξετάσεις είναι απλώς μία στιγμή στη ζωή του και δεν προσδιορίζει την ταυτότητά του.
Η οικογένεια δεν χρειάζεται να γίνει η δεύτερη εξεταστική επιτροπή του παιδιού, αν δεν έγραψε καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις. Οι συγκρίσεις και οι αναλύσεις για το γραπτό του δεν προσφέρουν κάτι. Ούτε χρειάζεται να γίνει απολογισμός. Οι γονείς πρέπει απλώς να θυμίσουν στο παιδί ότι η σχέση τους δεν μπαίνει ποτέ σε βαθμολογική κλίμακα.
Τις συστάσεις αυτές απευθύνει η συμβουλευτική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Ιωάννα Θεοδωρακοπούλου, η οποία έχει ειδίκευση στην γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία. Μιλώντας στο Πρακτορείο FM, εξήγησε πώς μπορεί μία οικογένεια να διαχειριστεί την αποτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις.
Οι γονείς δεν χρειάζεται να εστιάζουν σε αυτό που συνέβη, τόνισε. «Δεν τελείωσε ο κόσμος όλος. Δεν έχουμε να ασχοληθούμε μόνο με τις εξετάσεις. Σίγουρα υπάρχουν και στιγμές στο σπίτι, θέματα στην οικογένεια, διακοπές και άλλοι ρόλοι, στους οποίους τα παιδιά καλούνται να ενεργοποιηθούν. Δεν είναι μόνο οι βαθμοί ή σε ποια σχολή θα είναι τον Σεπτέμβριο», είπε.
Η μη επιτυχία στις εξετάσεις είναι πλήγμα για τους μαθητές, πρόσθεσε. «Τα παιδιά απομονώνονται. Αισθάνονται ότι σαν να τελείωσαν όλα τη δεδομένη χρονική περίοδο, που συγκρίνονται και με τις επιδόσεις των άλλων παιδιών», εξήγησε.
Η απογοήτευσή τους μπορεί να είναι ανησυχητική αλλά «η στεναχώρια που θα έρθει είναι φυσιολογική», διευκρίνισε. «Δεν θέλουμε παιδιά που δεν στεναχωριούνται. Θέλουμε παιδιά τα οποία δεν καταρρέουν, όταν το συμπέρασμα που βγάζουν για τον εαυτό τους είναι λίγο δύσκολο».
Η κυρία Θεοδωρακοπούλου επισήμανε ότι η στάση των γονέων μπορεί να κάνει τη διαφορά στον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριστούν οι μαθητές την αποτυχία τους στις εξετάσεις.
«Οι συγκρίσεις (με άλλους μαθητές) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σίγουρα είναι ενοχλητικές. Αυτό όμως που επηρεάζει καθοριστικά είναι η στάση της οικογένειας», είπε. «Αν ένας μαθητής ξέρει ότι οι εξετάσεις στην οικογένειά του είναι ένα σημείο αναφοράς αλλά όχι το βασικό σημείο αναφοράς, τότε θα ενοχληθεί μεν, αλλά μία-δύο ώρες αργότερα, όταν έχει βγει από το διαδίκτυο, θα του περάσει».
Πότε να ζητήσετε βοήθεια
Ωστόσο η απογοήτευση ενός εφήβου μπορεί να οδηγήσει στην παραίτηση και σε βαθιά απογοήτευση. Πότε πρέπει να οδηγήσει τους γονείς στην αναζήτηση βοήθειας από επαγγελματία ψυχικής υγείας;
«Όταν δουν ότι η παραίτηση, η απομόνωση ή και αυτή η αίσθηση του παιδιού ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο, συνεχίζονται και το παιδί δεν θέλει να βγει έξω, αλλά παρακολουθεί τα νούμερα και κοιτάει να δει ποιοι πέρασαν και ποιοι όχι, θα ήταν καλό πρώτα οι ενήλικες να αναζητήσουν μία συμβουλευτική γονέων. Γιατί προφανώς βοηθούν το παιδί τους να υπερεστιάσει στις εξετάσεις, επειδή δεν του έχουν δώσει άλλους ρόλους. Επομένως χρειάζονται οι ίδιοι λίγη βοήθεια».
Αντιθέτως, δεν πρέπει να στείλουν εξαρχής το παιδί στον ειδικό στην ψυχική υγεία. «Να πάνε οι ίδιοι και αν χρειαστεί και το παιδί, θα τους το πει», υπογράμμισε.
Συστάσεις προς γονείς και μαθητές
Η κυρία Θεοδωρακοπούλου τόνισε πως οι γονείς πρέπει πρώτα να διαχειριστούν την απογοήτευσή τους, για να μην τη μεταφέρουν στο παιδί τους. Όπως εξήγησε, το γεγονός ότι ένα παιδί δεν έγραψε καλά στις εξετάσεις δεν είναι αποτυχία. Δημιουργεί όμως αίσθηση αποτυχίας.
Το πρώτο βήμα, λοιπόν, είναι να πάψουν οι γονείς να εκλαμβάνουν το συμβάν αυτό ως προσωπική αποτυχία. Με αυτό τον τρόπο θα αποδεχτούν και θα διαχειριστούν και την στεναχώρια τους. Ύστερα, θα μπορέσουν να αποσυνδέσουν το αποτέλεσμα των εξετάσεων από την ταυτότητα του παιδιού τους και θα αρχίσουν να βλέπουν τις επόμενες επιλογές του.
«Μόλις ηρεμήσουμε και ησυχάσουμε, θα δούμε ότι δεν τελείωσε τίποτα. Δεν χάσαμε το παιδί μας επειδή δεν τα κατάφερε, αλλά συνεχίζουμε να είμαστε μαζί. Είναι πολύ σημαντικό να απογαλακτιστούμε και εμείς από τα παιδιά μας για να μην συνδεόμαστε με τα αποτελέσματά τους», επισήμανε.
Οι μαθητές, τέλος, δεν πρέπει να πάρουν τα αποτελέσματα στις εξετάσεις και να τα μετατρέψουν σε απόφαση για τον εαυτό τους. «Το αποτέλεσμα είναι μία πληροφορία, δεν είναι ετυμηγορία. Η ζωή είναι δική τους. Όσο πιο πολύ αγκαλιάζουν αυτό που εκείνοι θεωρούν αποτυχία, τόσο πιο εύκολα θα βρουν και τον τρόπο να κινηθούν προς την επιτυχία τους. Δεν χρειάζεται να μεγαλώνουμε παιδιά που όταν αποτυγχάνουν, σταματούν να πιστεύουν ότι έχουν αξία», κατέληξε.
